1.Oda

2011 Yıl Sonu ve Anketi

2012-01-09T11:31:00.002+02:00

Çocuklar her geçen gün büyüyorlar ama 2011 yılı ve dolayısıyla 11 Yaşı Öykünün resmen bir önceki yaşına açık ara fark attığı yıldır. En çok büyüdüğü ve sorumluluklarını üstlendiği yaştır.

Annesinin 2011 yılı başında işyerinde girdiği malum tatsız süreç sebebiyle 2.dönemden itibaren tüm dersleri, ödevleri, çantası gibi konularda tek başına herşeyi başarmıştır. Ben kış dönemini akşamları mesaili bir şekilde geçirmek zorunda kalınca işyerinde Öykü birdenbire mecburen derslerinin tüm sorumluluğunu üstlenmişti. Bir ay sonra okuluna gidip sınıf öğretmenine durumumu anlatıp, dersleriyle hiç ilgilenemediğimi, herhangi bir eksiği ya da değişik bir hareketi olursa beni hemen bilgilendirmesini istemiştim ama Ahmet öğretmenimiz beni çok rahatlatmıştı. Öykünün artık kocaman bir kız olduğunu, hiç problemsiz devam ettiğini, ödev dahil hiç bir şeyini unutmadığını anlattı. Hatta dedi iyi de oldu bu durum bence Öykü için. Demek ki O hazırmış.
Bu konuşmadan sonra rahatlamıştım. Ve gerçekten de devamında Öykü herşeyini kendisi halletti tüm yıl boyunca.
Ve Not Ortalaması da 100 geldi karnesinde.
Bu yıl Öykü 72 kitap okudu ve bu kitapları bir sonraki yazıda listeleyeceğim.

Sorumluluklarını üstlenmek dışında da Öykünün tüm hal ve tavırlarında hissedilir derecede bir olgunlaşma var.
Benimle büyük kocaman bir kız gibi konuşuyor. Zaman zaman bana akıl veriyor.
Yine herşeyimizi paylaşıyoruz.
Yavaştan ergenliğe de adım atmış durumda tabi benim Fıstıkım :)
Bu yıl yaşadığı belli başlı değişikliklerde artık babasına iki haftada bir düzenli gidişleri de var.
Biz yine anne-kız birlikte çok gezdik, çok film izledik, çok oynadık, tatil yaptık, yolculuklar yaptık.. Benim kıyafetlerimi giymeye başladı! Mesela fotoğraflarda üstündeki kazak benim kazağım :) Fularlarımız ve bazı eşyalarımız ortak oldu zaten :)
Benim hayatımda yıllar sonra biri var artık ve Öykü onu daha ilk günden sorunsuz kabul etti, hatta sevdi de. Beklediğimden çok daha olgun davrandı Fıstıkım. Zaman zaman benim bocaladığım konularda bana yol gösterdi hatta inanılır gibi değil. Ve söyledikleri hep işe yaradı :))

Ve bu yılın en büyük değişimlerinden biri de, artık yalnız kalmak istiyor oluşu zaman zaman.. Odasında bensiz çokça zaman geçirir oldu. Hatta bana bazen, "ananeme git biraz yalnız kalayım evde" der oldu. Ben evdeyken kapısını kapatıyor.. Kendine ait alanlar, zamanlar ve yalnızlık istiyor.. Gençliğim geldi aklıma. Biz de kardeşimle annemler evden gitsin de yalnız kalalım isterdik hep..

Öyle böyle değil yani büyüyor işte çocuğum.. Çocukluktan genç kızlığa geçiş sürecinde..
Hala yalan söylemiyor. Hala herşeyini anlatıyor.. Ve hala özgüveni yüksek.. :)
Ve ben Onu öyle çok seviyorum ki, yeterli kelime yok ifade edebilecek..

İki yıldır yılbaşında yaptığımız bir anketimiz vardı.
Amacım her yıl aynı soruları cevaplasın ki, yıllar içerisindeki değişiklikleri yakalayabileyim idi :)

İşte bu yıl ki yani Öykü hanımın 11 yaşındaki anket cevapları:

İsmin ve soyadın: Öykü Cengiz
Doğum tarihin ve doğum yerin: 25 Temmuz 2000 - Bursa
Burcun / Yükselen burcun: Aslan - Yengeç
Saç rengin / Göz rengin: Koyu Kestane - Koyu Kahverengi
En sevdiğin spor dalı: Voleybol
Tuttuğun takım: Henüz karar veremedim.
Hobilerin: Müzik, kitap, film, voleybol, yüzme (temiz, berrak, denizanasız bir denizde), yalnız kalmak
Fobilerin: Denizanası
En sevdiğin film: Yüzüklerin Efendisi Üçlemesi
En sevdiğin kitap: Ulysses Moore Serisi
En sevdiğin oyuncu: Johnny Deep
En sevdiğin müzik türü: ROCK
En sevdiğin şarkı ve şarkıcı: Billie Jean - Michael Jackson
En sevdiğin çiçek: Sinekkapan
En sevdiğin hayvan: Zehirli Denizanası
En sevdiğin yemek: Pirzola
En sevdiğin renk: Neye göre en sevdiğim renk? Giyime mi, dekorasyona mı, kalemlere mi, neye göre??
En yakın arkadaşın: Zeynep (Kalp içine alınmış)
En sevdiğin bilgisayar oyunu: Little Big Planet
Uğurlu günün / sayın / eşyan: Uğura inanmıyorum!
Hayalindeki Tatil: Masaüstü resmindeki yerde yalnız olmak!
Yaşamak istediğin yer: Masaüstündeki yer.
Unutamadığın bir gün: Devasa Vatozlarla kafessiz, Köpekbalıklarıyla kafesli dalıp yüzdüğüm gün.
Hayalindeki meslek: Zoolog veya Genetik Mühendisi!
Kahramanın: Anam !
Vazgeçemeyeceğin 3 şey: Kendim, Sevdiğim Kişiler, Eşyalarım (ev dahil).
Sahip olmaktan gurur duyduğun 3 özellik: Zekam, Karakterim, Cesaretim.
En sevmediğin huyun: Çabuk kızıp, çabuk affediyorum :) Hayat felsefen: Yarına veya düne değil bugüne bak!
Kendinle ilgili düşüncelerin: Kendimi övmeyi sevmiyorum ama zeki ve güzelim, karakterim güçlü, cesurum, kültürlüyüm, mutluyum.!

ne diyelim.. sanki daha bir kendine güvenli, hatta daha bi ukala olmuş bizim kız:)

2012 yılı benim Fıstıkıma sağlık, bolca mutluluk ve başarı getirsin yine. Neşesi hiç azalmasın. Bütün zorlukların üstesinden gelebilecek kadar güçlü olsun. Ve biz yine hep böyle sevgiyle sarılalım birbirimize :)

eski yılların anketleri:
2010 yılı Anketi
ve
2009 yılı Anketi

Üç Kardeş Beş Kardeş

2011-12-07T20:37:00.005+02:00

Yukarıdaki fotoğrafa aldanıp da beni cani, küçük hanımı da zavallı sanmayın !
Bu sadece gerçeği gizlemek için verilmiş bir poz :)

Gerçek ne mi?
Gerçek aşağıdaki karikatürde gizli!

Öykü bu karikatürü gördüğünde bana şu soruyu sordu:
“Annecim sana da çok tanıdık geldi mi bu kadın? Birine benzettim ben sanki :)”

Bir yandan kıkır kıkır gülüp, bir yandan 'zavallı annem' anlamına gelecek şekilde saçımı okşayarak devam etti:
“Seni gördüm sanki o kadının yerinde, aynı bizi anlatıyor! Seviyorum kız seni!”

Dişi Balık Erkek Balık

2011-10-17T12:57:00.002+03:00

Öykü hanım artık bir 6.sınıf öğrencisi.. İnanılmaz bir yoğunlukla başladı yeni ders yılı.

5.sınıf; 4.sınıfın tekrarı ve gelişmiş versiyonu olduğundan dolayı yepyeni konulara girilmemişti özellikle fen dersinde.
Ama bu yıl Hücre konusu ile açılışı yapan Fen dersi Öyküyü büyülemiş durumda. Şimdiye kadar “güzel meslek yok ki” diyen küçük hanım şimdilerde “genetik mühendisi” olmayı düşünüyor hatta.
Hayatında hiç duymadığı hücre, endoplazmik retikulum, ribozom, lizozom, golgi cisimciği vs.. gibi terimler ona sanırım bambaşka dünyaların kapılarını açıyor.

Ve şimdiye kadar olduğu gibi öğrendiği şeyleri mizah katarak tiyatrolaştırmaya ve komik versiyonlar üretmeye devam ediyor.

Evet hücre konusunun devamındaki dersimiz “üreme sistemleri”ydi.
Ki Öykü her akşam eve yeni bir bilgi öğrenmiş ve şok olmuş olarak döndü.
Annecim biliyor musun bu böyleymiş, şu şöyleymiş diye şaşkın şaşkın öğrendiklerini anlatıyordu. İnsanların üreme sistemleriydi onu fazlasıyla meşgul eden konu..
Terimler de komiğine gidiyordu hani..

“Erkek çocuğum olursa adını Zigot, kız çocuğum olursa adını Fetüs koyacağım" deyip yerlerde gülmekten kıvranıyordu.
Bu nefessiz kalan gülmeleri karşısında ben de gülmeye başlıyordum.
Sonra neye güldüğümüzü unutup birbirimizin gülmelerine bakıp daha çok gülüp kıvranıyorduk :)

Sonra bir akşam gelip ciddi ciddi planlar yapıyordu..
Büyüyor, genetik mühendisi oluyordu ve koltukaltımızdaki golgi cisimciğini yok ediyordu.
Böylece koku olayına kesin çözüm bulmuş oluyordu.

Evde her şeyi mizahla birlikte yaşayan bir kızınız varsa her şey daha eğlenceli oluyor :)
Ama bazen kendini durduramayıp okulu da evi gibi görebiliyor..
Hemen eğlenceli bir örnek anlatayım..

Öğretmen balıklardaki üreme sistemini anlatıyor.
Bilirsiniz, dişi balık akıntısız ve uygun ortama yumurtalarını bırakır, erkek balık gelip onları döller.
Öykü hanım bu sırada hayal dünyasına dalıp düşünmeye başlıyor.
Öğretmenin anlattıklarını gözünde canlandırmaya çalışıyor.
Ama birşeyler eksiktir.

Ve çeşitli versiyonlar üretip, öğretmenine soruyor:
“Peki öğretmenim bu balıklar önceden anlaşıyorlar mı? Mesela dişi balık erkek balığa şöyle mi diyor ; ‘Bak ben şu saatte şuraya gidip yumurtalarımı bırakacağım, sen de o saatte gel ve spermlerini bırak’”
(bu arada ses dişi balık için inceltilmiş ve surat biraz balığımsı hale getirilmeye çalışılmıştır.)

Ya da dişi balık erkek balığa haber vermemiş kendi kendine yumurtalarını bir yere bırakmış. Erkek balık böyle laylaylom yüzerken birden gözleri yan tarafa kayar ve ‘aaaa o da neee, yumurtaaa, hemen gidip dölleyeyim’ mi der?
(burada da laylalylom yüzen bir balık gibi salınılmış, gözler birden yana kaymış ve suratta şaşkınlık ifadesi ile birlikte ses kalınlaştırılarak söylenmiştir.)

Artık sınıfın ve öğretmenin halini düşünemiyorum ama öğretmen cevap olarak bu olayın içgüdüsel olduğunu söylemiş.

Ve Öykü de ciddi bir suratla yine erkek balık rolüne bürünüp, eli çenesinde bir sakal okşuyormuş gibi, gözler kısılmış düşünceli bir halde : “hımmmm, sezgilerime göre şurada bir yerlerde yumurtalar olmalı, hissettim çok yaklaşıyorum”
:)

Evet arkadaşlar.. bizim evin halleri bugünlerde fen dersinden öğrenilen bilgilerin tiyatroları ile şenleniyor..
Fotoğraflar şu an hatırlayamadığım başka bir tiyatro oyunundan Öykünün..
İki fotoğrafta elindeki şey bir fare..
Benim küçük tripotu artık ne olarak canlandırdıysa hayalinde..
Boğazına bir şalı kat kat dolanmış. Vücuduna başka bir şalı garip bir şekilde dolamış. Ağız sımsıkı kapatılmış ve büzülmüş –muhtemelen ciddi adam pozlarında- elde şemsiye etrafında peluş kutup ayısı ve lemuru..

Umarım her şeyi mizah ile bütünleştirebilme ruh halini hiç kaybetmez..

Öykü Biiii Yaşında

2011-07-22T10:28:00.002+03:00

Birkaç gün sonra benim tatlı kızım 11 yaşını dolduracak..
Zaman ne hızlı geçiyor..
Sürekli birlikte olduğumuz halde, bazen.. bir an.. arkama yaslanıp bakıyorum da Ona..
Sanki o minik bebek başka biriydi, şimdi karşımda duran bu genç güzel çocuk başka biri gibi..
Öykü büyüyor..
Ben keyifle seyrediyorum..
"Büyüdükçe dertleri de büyür" derler ya hani.. doğrudur.. daha yorucu ve daha zor belki ama dertleriyle birlikte keyifleri de büyüyor inanın..
Daha dün "kaç yaşındasın" dediğinizde "biii" diyen küçük hanım.. Şimdilerde bazı konularda bana bile akıl veriyor..
Ama hala daha bir ana kuzusu.. Hala daha bebek kokusu ensesinde..

Bu akşam Erdek'te bütün aile buluşacağız.. Kardeşim ve Gizem de gelecek.. Yarın gece hep birlikte Küçük Hanıma yaşgünü partisi düzenleyeceğiz..
"Seneler nasıl akıp gitti sen ne zaman 11 yılı bitirdin fıstıkım" diyeceğim Ona..
Sımsıkı sarılacağım..

Yeni fotoğraflarını ve son halini önümüzdeki hafta yüklerim, siz şimdi yukarıdaki sevimli bızdıkı izleyin hele :)

Öykü'nün Film Puanları

2011-02-27T18:18:00.001+02:00

Kardeşimin teşvik etmesiyle, Öykü artık izlediği filmlere puan veriyor..
2010 yılının kasım ayından beri..

Sevdiği siyah defterlerden bir tane daha aldım ona. Bu defteri sadece bu iş için kullanıyor..
Başlangıçta epey zorlandı.. Şimdilerde daha rahat puan veriyor.
Genel olarak yüksek puan verme eğiliminde..
Belki de benim gibi, kötü filmlerde bile güzel olan yanları görüp onları yaşayabilme yeteneği var küçük kızımda :)
Bardağın dolu tarafını görmenin film versiyonu bu da sanırım..
Güzel şeyleri görüyoruz biz daha çok.. herşeyde..

Öykünün verdiği puanları sitesine de yazmak istiyorum.. Defterin başına bir şey gelme ihtimaline karşılık bir ikinci önlem olsun :)

Bu ilk yazıda sadece 2010 yılındaki (kasımın yarısı ve aralık) filmlerini yazayım.. Daha sonra aylık yazmaya gayret edeceğim :)

*******

The Secret of Moonacre
Ay Prensesi
2008
İzlenme Tarihi: 20 Kasım 2010
Puanı: 7.1

*******

Under The Mountain
Sihirli Volkan
2009
İzlenme Tarihi: 21 Kasım 2010
Puanı: 6.5

*******

Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1
Harry Potter ve Ölüm Yadigarları 1
2010
İzlenme Tarihi: 28 Kasım 2010
Puanı: 8.1

*******

The Castle of Cagliostro (Lupin the III)
1979
İzlenme Tarihi: 04 Aralık 2010
Puanı: 7.9

*******

The Lord of the Rings 1: The Fellowship of the Ring
Yüzüklerin Efendisi 1: Yüzük Kardeşliği
2001
İzlenme Tarihi: 05 Aralık 2010
Puanı: 8.5

*******

Tales From Earthsea
Yerdeniz Öyküleri
2006
İzlenme Tarihi: 10 Aralık 2010
Puanı: 8.3

*******

The Lord of the Rings 2: The Two Towers
Yüzüklerin Efendisi 2: İki Kule
2002
İzlenme Tarihi: 11 Aralık 2010
Puanı: 8.2

*******

The Lord of the Rings 3: The Return of the King
Yüzüklerin Efendisi 3: Kralın Dönüşü
2003
İzlenme Tarihi: 14 Aralık 2010
Puanı: 8.7

*******

The Chronicles of Narnia 1: The Lion, the Witch and the Wardrobe
Narnia Günlükleri 1: Aslan, Cadı ve Dolap
2005
İzlenme Tarihi: 15 Aralık 2010
Puanı: 7.5

*******

G.I. Joe: The Rise of Cobra
G.I. Joe: Kobranın Yükselişi
2009
İzlenme Tarihi: 17 Aralık 2010
Puanı: 7.2

*******

Pirates of the Caribbean 1: The Curse of the Black Pearl
Karayip Korsanları 1: Siyah İnci'nin Laneti
2003
İzlenme Tarihi: 25 Aralık 2010
Puanı: 7.8

*******

Tangled
Karmakarışık
2010
İzlenme Tarihi: 29 Aralık 2010
Puanı: 6.8

*******

2010 Yıl Sonu ve Anketi

2011-01-16T17:07:00.001+02:00

Geçen yılın yılbaşı yazısına baktım da, aslında neredeyse aynısından bir yazı yazacağım :)
Yine benim tatlı fıstıkım "Annecim bu sene kesin dayanacağım, bak göreceksin, yeni yıla uyuyarak girmeyeceğim ve saat onikiyi göreceğim" diyor..
Diyor ama yine dayanamıyor :)

Tam gün okuldaydı, sınavı vardı, yorulmuştu, üstüne üstlük hafif hastaydı.. Ya da hastalığın başlangıcındaki bir dönemdeydi. İlk defa bu yıl, bu zamana kadar hiç antibiyotik içmeden geldik aslında. Hafif hafif atlatıyor gibi hastalıkları artık.. Yorgun, halsiz ve solgundu.. Ertesi gün tatil nedeniyle voleybol kursu olmadığından ona dedim ki: “Seni bu haftasonu yataktan çıkartmayacağım. Filmlerini yorganın altından izle, kitabını orada oku, hatta yemeğini bile tepside yatağa getireceğim ve hatta ben yedireceğim. Sen sadece tuvalete kalk o yataktan.”
Mutluluktan gözleri parladı. “Sahi mi annecimmm, çok teşekkür ederimmm, sen bu dünyanın en iyi annesisin, neye ihtiyacım olduğunu nasıl bu kadar bilebiliyorsun?” :)

Sakin, yorgun, keyifli bir akşam yemeği ile başlıyoruz 2010 un son akşamına..
Her yılbaşında olduğu gibi anneanne, dede, ben, Öykü ve Bıcır biraradayız..
Yemek yedikten sonra küçük hanım hemen hediye açma faslına geçmek istiyor..
Bu kısım fazlasıyla uzun sürüyor..
Ve genelde bu kısmın sonunda Öykü uyku moduna giriyor..

Evet saat 23 ve biz Öyküyle yatağa girdik bile.. Biraz kestirip kalkalım diyoruz.. Ama ikimiz de uykuya dalıyoruz.. Annem gelip sessizce beni uyandırıyor.. Öyküyü de uyandırmalıyım.. Yeni bir yıla onu öperek girmeliyim her yıl olduğu gibi.. Önce kıyamıyorum, öyle tatlı uyuyor ki.. Sonra zar zor uyandırıyorum.. Gözleri yarı kapalı, yüzüne yerleşmiş bir gülümseme ile onu kucağıma alıyorum.. Ve sarılıyorum.. İşte böylece giriyoruz yeni yıla.. O kucağımda uyuyor hala aslında..

Biz 2010 yılında da ayrılmaz ikiliydik..
Her geçen zaman bize birlikte yapabileceğimiz şeyleri artırma fırsatı veriyor..
Öykü öyle güzel bir genç kız olma yolundaki..
Her bakımdan..
Sadece fiziken değil iç dünyasını da sağlam temellerle büyütüyor..
Hem güzel, hem akıllı, hem de birikimli bir genç kız olacak kendisi..
Benim giysilerimden giymeye de başladı..
Dolabımın önüne geçtiğinde diyor ki: “Annecim iyi ki sen, öbür anneler gibi, büyük kadın gibi giyinmiyorsun. Genç kız gibi giyindiğin için çok şanslıyım. Seneye senin bütün kıyafetlerini giyeceğim:)”
Zaten diyorum ancak bir sene giyebileceksin benim kıyafetlerimi. Sonra sana küçük gelecekler :)

Geçen yıl başlattığım bir anketimiz vardı.
Bu anketi her yıl yapmaya karar vermiştim..
Her yıl aynı soruları cevaplasın ki, yıllar içerisindeki değişiklikleri yakalayabilelim :)

İşte bu yıl ki yani Öykü hanımın 10 yaşındaki anket cevapları:

İsmin ve soyadın: Öykü Cengiz
Doğum tarihin ve doğum yerin: 25 Temmuz 2000 - Bursa
Burcun / Yükselen burcun: Aslan - Yengeç
Saç rengin / Göz rengin: Koyu Kestane - Koyu Kahverengi
En sevdiğin spor dalı: Voleybol
Tuttuğun takım: Cevap yok. (Takım tutmaktan vazgeçiyor sanırım)
Hobilerin: Kitap okumak, film izlemek, müzik dinlemek, voleybol oynamak.
Fobilerin: Arı
En sevdiğin film: Avatar
En sevdiğin kitap: Saftirik Greg Serisi
En sevdiğin oyuncu: Johnny Deep
En sevdiğin müzik türü: ROCK
En sevdiğin şarkı ve şarkıcı: Sad But True - METALLICA
En sevdiğin çiçek: Kardelen
En sevdiğin hayvan: At
En sevdiğin yemek: Pirzola
En sevdiğin renk: Siyah
En yakın arkadaşın: ZEYNEP (Kalp içine alınmış)
En sevdiğin bilgisayar oyunu: Little Big Planet
Uğurlu günün / sayın / eşyan: Cuma - 7 – Gizem Ablamın aldığı minik kelebek kolyem
Hayalindeki Tatil: Kimsenin bize karışmayacağı bir kumsalda Zeyneple voleybol oynamak.
Yaşamak istediğin yer: Ocaklar - Erdek
Unutamadığın bir gün: Sınıfça gittiğimiz Park Izgara’daki her şeyi parçaladığımız ve kırdığımız gün.
Hayalindeki meslek: Aktris veya matematiksel bir iş. (Matematik öğretmenine bayılıyor)
Kahramanın: Annem
Vazgeçemeyeceğin 3 şey: Ailem, arkadaşlarım, eşyalarım (ev dahil).
Sahip olmaktan gurur duyduğun 3 özellik: Zeki olmam, güzel olmam kültürlü olmam.
En sevmediğin huyun: Hafif duygusalım :)
Hayat felsefen: Her şeyin tadını çıkarmaya bak !
Kendinle ilgili düşüncelerin: Kendimi çok seviyorum.

Voleybolun ve Zeynepin baskınlaştığı apaçık ortada bu sene :), Ama hala kahramanı benim :)

2011 yılı benim Fıstıkıma sağlık, bolca mutluluk ve başarı getirsin.
Neşesi hiç azalmasın.
Karşılaşacağı zorluklarda hiç yılmasın.
Hala kendini sevdiriyorken hep kucağımda kalsın :)

Voleybolcu Kız

2010-12-12T13:23:00.002+02:00

Küçük hanımın kendisi gibi sürekli gelişen, büyüyen ve güzelleşen hayatında 2 büyük değişiklik oldu bu ay..

Artık kendisi küçük bir voleybolcu :)

4 yıldır seçmeli dersinde tiyatroyu seçen Öykü bu yıl kendince büyük radikal bir karar alarak tiyatrodan vazgeçip spora yönelerek voleybolu seçti.
Bu yıl sportif faaliyetlere ilgisi fazlasıyla artmış durumdaydı zaten..
Voleybol oynamaya başlaması ile birlikte bu durum iyice kendisini göstermeye başladı.

En sevdiği arkadaşı Zeynep haftasonları bir kolejin spor okulunda voleybola gitmeye başlayınca Öykü de gitmek istedi. Babasıyla bir aydan uzun bir süre mücadele verdi gidebilmek için. Bir ay boyunca kavga etti, küstü, ağladı. Evde her akşam ödevleri biter bitmez deniz topu ile voleybol antremanları yaptı. Ve sonunda Öykü yaptığı mücadelesinde çıkış noktası olmadığını anlayıp mutsuz bir şekilde pes etti. Bütün bir gece ağladı. Kendince gidememesi yüzünden ona sunulan sebeplere isyan ediyordu. Ben babasıyla verdiği bu mücadeleye karışmama düşüncesindeydim. Ama ben de Öykü gibi çıkış noktası olmadığını ve olayların çığrından çıkmaya başladığını gördüğümde artık mecburen girdim devreye. Kızdığım, sinirlendiğim, Öykü için üzüldüğüm pek çok yaralayıcı şey yaşandı bu süreçte ama burada elbette bunlara yer vermek istemiyorum. Sonuçta Öykü iki haftadır o çok istediği voleybol kursuna gidiyor :)

Geçtiğimiz haftasonu Cumartesi günü birlikte gittik kızımla, kaydını yaptırdık, ve aynı gün hemen başladı. Ben tribünlerde ve tribünlere bitişik kafede bir yandan kitabımı okuyarak bir yandan da Öyküyü izledim. Aslında onun mutluluğunu izledim. Ara ara dönüp bana el salladı. Ve diğer kızlarla hemen uyum sağladı. Kurs bitiminde servisini de ayarlayıp, mutluluğunu gizleyemeyen ve sürekli bana sarılıp sarılıp teşekkür eden o küçük yürekle evimize döndük :)

Pazar günü servis olduğu halde dayanamayıp ben yine gittim onunla :)
Bir gün önce eşofmanlarla gittiğimiz için sucuğa dönmüştü çocuk, bu kez tecrübeli olarak kendi okulunun şortlu takımını aldık yanımıza. Bu ikinci günde çok daha rahat, çok daha özgüvenli görünüyordu salonda, gülüyor, arkadaşlarıyla şakalaşıyor, ve gösterilen hareketleri yapmaya çalışıyor. Servis atışlarında pek başarılı değil henüz ama, (ne denir bilmiyorum) normal top karşılama ve atışlarında iki elle parmak uçlarıyla çok iyi.

Sporun bu yaşlarda hem bedensel gelişiminde hem de disiplinsel gelişiminde çok faydalı olacağına inanıyorum.
Hem de benimle evde atamadığı enerjisini atmış oluyor bir şekilde.
Ben Öykünün sosyal ve kültürel gelişimi, dersleri, kişisel bakımı, ruhunun zenginleştirilmesi konularında eksiksiz bir anne olsam da konu spor olduğunda ne yazık ki hiçbir şey veremiyorum..
Onu haftasonları koşturacak, terletecek, bisiklet sürmeyi öğretecek, top oynatacak bir babası da olmadığına göre yanında..
İşte bu yüzden bu kursun Öykünün hayatında diğer çocuklara nazaran daha da önemli olduğunu düşünüyorum.
Ve onunla gidip, onu izlemek, kitabımı okumak da benim için büyük bir keyif olduğundan, beni kovana kadar:) haftasonlarımı ben de salonda geçirmeyi düşünüyorum :)

Bu hafta gidip ona güzel bir dizlik de aldığım Öykünün bir hafta içerisinde yaptığı spor faaliyetlerini de yazıp bitireyim artık konuyu..

Salı günleri 2 saat yüzme veya beden eğitimi
Perşembe günleri 1 saat voleybol
Cumartesi ve Pazar günleri 2 şer saat voleybol

Sanırım yeterli ne dersiniz :)

Zaman Geçiyor

2010-09-16T14:07:00.000+03:00

.

Küçük hanım artık ona hazırladığım bu siteyi okuyor :)
Dün akşam biraz bilgisayarda zaman geçirmek için oturunca, açmış bir sürü yazıyı okumuş.. Önce çok mutlu oldu, hakkında yazdıklarımı sevdi.
Sonra geçen yıl yaptığımız anketteki en sevdiği şarkıyı değiştirmek istedi..
“Olmaz” dedim, “bu sene de yapacağız aynı anketi ki böylece her yıl nasıl değiştiğin ortaya çıksın. Şimdi en sevdiğin şarkılar değişse de o zaman onları seviyordun..”
Tepkisi: “ hımm .. offf.. peki madem..”

Sonra sitemde bulundu bana. Aylardır sitesine neden yazmadığıma dair..
Aslında bunun birkaç sebebi var..

En önemlisi Öyküyü çok fazla fotoğraf çekiyorum ve bunları inceleyip düzenlemeye ve içlerinden seçim yapmaya fırsatım olmuyor. E yazılarını da mutlaka fotoğraflarıyla renklerdiğim için hep “sonra yazarım şu fotoğrafları bir düzenleyeyim” diyorum.. Kaldıkça kalıyor bu durumda..
Bana evde fotoğraflarımı düzenleyecek birisi lazım :) Hem fotoşop da bilirse hiç fena olmaz :)

Bir diğer sebep ise; son zamanlarda Öyküye elle tutulur yazılar yazıp sürprizler hazırlıyorum..
Ona mektuplar yazıyorum uzunca..
Değişik görsellerden çıktılar alıp altına da birkaç satır yazıp kartpostallar hazırlıyorum her gün..
Bir sürü defteri var ve ben o defterlerine de pusulalar yazıyorum.. vs..
Aklıma gelen değişik şeylerle onu zenginleştirmeye çalışıyorum.. Çünkü Öykü henüz bir bilgisayar bağımlısı değil, haftada bir veya iki kez bilgisayara giriyor. Ben de bu yüzden, gün içerisinde görüp hayran kaldığım görselleri ona bu yolla sunmuş oluyorum.
O da hepsini hayranlıkla karşılayıp saklıyor :)
Hal böyle olunca son zamanlardaki yazma enerjimi; bilgisayar ortamında değil de elle yazarak ve görsellerle süsleyerek kullandığımdan, sitesine de aynılarını yapmaya enerjim kalmıyor..

Ve elbette üçüncü sebep de her zaman olduğu gibi zamansızlık..

Birinci sorunuma çözüm, fotoğrafları çok ince eleyip sık dokumadan, rastgele seçmem olabilir. Böylece yazmak istediğimde “aa daha fotoğraflarını düzenlemedim ama” gibi bir bahanem olmaz. Ve bu yüzden hemen şimdi bu yazıma herhangi bir fotoğrafı seçtim.

İkinci sorunuma bir çözüm yok. :) Çünkü aslında bu devam ettirmek istediğim de bir şey. Yaparken ben zevk aldığım gibi, o da eline alıp incelediğinde çok zevk alıyor küçük sürprizlerimden..

Üçüncü sorunumun yıllardır çözümünü bulamadım aslında. :)

Evet aradan koca bir yaz geçti.
Öykü harika bir karne getirdi.
Harika bir tatil yaptı 3 ay süren.
Hikaye yazıyor.. konusu vampirler.. onu bir ara yazacağım mutlaka sitesine.
Yaşgünü partimiz oldu.
Ve çok büyüdü. Artık benim çeneme geliyor.
Kara kız oldu.
Kitaplar okudu.
Bedensel gelişiminin yanında tinsel gelişimi de harika gidiyor.
İlk defa babasıyla ikisi yalnız bir tatil yaptılar kaydırak cennetinde.
Erdekte kendi evimize taşındık. Ve orada kızımla ikimizin çok güzel bir odası var. Ama ben sadece haftasonları gidebildiğimden odanın dekoru gibi her şeyden kendisi sorumlu.
O da benim gibi heryerlere yazıyor.. Evde, çantada, duvarda, yatakta, kitapların arasında, her yerde küçük not kağıtlarında bana sevgi sözcükleri yazıp sürprizler hazırlıyor. Hem de yüzlerce..

Ve şimdi de evde okula hazırlık dönemimiz başladı.. Alışveriş, düzenleme, hazırlanma. Akşam elimde bir dolu poşetlerle gidince eve yine, bir sürü okul malzemesiyle iç içe bir akşam geçirdik..

Dün facebookta gördüğüm bu karikatür beni yıllar öncesine götürdü..
Bu anımızı yazmış mıydım daha önce, hatırlayamadım aslında.

Öykü çok küçükken.. 3 yaşlarındayken bir dönem ordan buradan duyduğu kelimeleri sürekli söyleme ve bizim tepkimiz öğrenme çabasına girişmişti..
Neydi bu kelimeler: Bok, göt, çiş, kaka, pipi. Evet sadece bu kadardı.
Durduk yerde hiç alakasız göt derdi mesela sonra yüzlerimize bakardı..
Biz bu kelimelerin güzel kelimeler olmadığını kaba olduğunu o yaştaki bir çocuğa ne kadar anlatabilirsek anlatıyorduk. Ama biz anlattıkça o daha da çok kullanıyordu :)
Zaman geçiyor ama biz bu aşamayı atlatamıyorduk.
Sonra kızmaya başladık artık.
O kelimeleri kullandığında kızdığımızı anlayınca işi kurnazca halletmeye başladı.
Mesela evde şarkı söylüyor bizimkisi: Piiiiiiiiiiiiiiipiiiiiipiipiiiiiiiiiiii (i söylenirken çeşitli makamlarda elbette, düz bir piii değil, bildiğiniz sanat müziği şarkısı gibi piiiiiiiiii)
Biz suratına bakınca da dönüp bize anlamamış gibi bir yüz ifadesiyle: “Niye bakıyorsunuz öyle, şarkı söylüyorum herhalde, şarkımın adı: Pi." :)
Biz bu işi bir türlü çözemeyince en sonunda babası Öyküye yasak koydu. Bu kelimeleri söylemek yasak..
Aradan zaman geçti. Bir gün babası evden çıktığı anda Öykü heyecanla yanıma geldi, nefes nefese :
“Anne ayıp kelimeleri söylebilir miyim nolurrr..”
Yüzü öyle tatlıydı ki ve öyle heyecanlı.. Güldüm.. Söyle peki dedim.
Ve çocuk ben söyle der demez:
“bok göt çiş kaka pipi, bok göt çiş kaka pipi, bok göt çiş kaka pipi, bok göt çiş kaka pipi…”
Nefes almadan ve en yüksek sesiyle hiç durmadan arka arkaya dakikalarca söyledi..
Ben şok olmuş vaziyette bakakaldım tabi..
Sonra durdu Öykü ve : “oh beee çok teşekkür ederim annecim, şimdi rahatladım, hepsi çıktı artık içimden” dedi :)
Bu olaydan sonra ona yasağı kaldırıp serbest bıraktık tabi.
Çünkü yaptığımızın yanlış olduğunu küçük hanım aslında çok güzel öğretmişti bize.

Aslında çocuklar büyürken, bir yandan ebeveynlerini de büyütüyorlar..

ŞAFAK

2010-05-21T14:15:00.014+03:00

Yoğun ve stresli geçen iş günleri, akşamında da yerini Öykünün fen bilgisi ve sosyal bilgilerden araştırma ödevlerine bırakınca, gece bana kalan son enerjinin içinde hiç yazma isteği kalmıyordu bende nisan ayı boyunca..
Çoğu zaman kitap okumaya bile enerjim kalmıyordu bırakın yazmayı..
Artık türkçe, matematik, ingilizce ve fransızca ödevlerini kendisi tek başına hallediyor genelde. Ama araştırma ödevlerinde ben giriyorum devreye çünkü internete ve bilgisayara düşkün bir çocuk değil Öykü, ben de erken nasıl olsa deyip öğretmiyorum ona Google da nasıl araştırma yapıldığını..
O kısımları ben yapıp ona çıktıları alıyorum, o da çıktılar üzerinden devam ediyor. Bir de özet çıkarma ödevlerini hiç sevmiyor..

Pek çok güzel şeyler oldu geçti tabi nisan ayı boyunca da hayatımızda..
Gün geçtikçe beni daha da “rol model” haline dönüştüren küçük hanım rock dinlemeye başladı iyiden iyiye..
Onu yalnız bıraktığım zamanlarda kendi kendine Rammstein ı dinlerken buluyorum artık !!
Yolculuklarımızda da Şebnem Ferah dinliyor.

23 Nisanda 3 gün Erdek kaçamağı yaptık, bir güzel oldu ki sormayın, köy kahvaltılarıyla, kumsalda koşturmacalarla, deniz kabuğu toplamalarla, denizin kenarında kahve keyfi yapmalarla, kitap okumalarla ve mangal keyifleriyle geçti gitti.
Fotoğraflarını düzenleyince onlardan da bikaç tane koyacağım.

22 nisan da küçük hanımın tiyatro gösterisi vardı.
Sergiledikleri oyunun adı: ŞAFAK idi.
Öykü de "komutanın kızı" rolündeydi.
Babası sınır savaşındayken ona mektup yazıp vatan toprağı getirmesini istedi.
Oyunun sonuna doğru da kavuştular ve babası söz verdiği gibi toprağı da getirmişti.
Uzun süren bir gösteriydi ve bizim küçücük çocuklarımız, tiyatroculara taş çıkartır bir oyun sergilediler.

Gösterileri bittikten sonra spor salonunda balon patlatma ile başlayan türlü oyunlarla çığlık çığlığa eğlendi tüm ilkokul öğrencileri..
Böyle bir gürültü yok inanın..
Spor salonu olduğundan bir de yankı yapıyor sesleri, inanılmaz çığlıklarla geçen saatlerdi..
Ama onların eğlenen mutlu yüz ifadelerine baktığınızda tüm o gürültüyü duymuyorsunuz..

Öyle tatlılar ki hepsi..
Çocuk olmak böyle bir şey işte..
Bir salona girip deli gibi çığlıklar atabiliyorsunuz gülme krizleri eşliğinde :)

Birkaç fotoğrafla bu güzel anısını da not edeyim istedim.
Bu arada fotoğraflara bakarken daha da büyük geldi kızım gözüme..
Ne kadar büyümüş benim kızım değil mi ??

Tiyatrocu Bir Kızınız Varsa

2010-03-16T15:42:00.002+02:00

.

Bu dönem küçük hanım hiçbir sınavına çalışarak gitmedi.
- Çalışmama gerek yok, hepsini biliyorum anne diyerek ona söyleyeceğim lafları geri püskürttü.
Zaten bütün kitap ve defterleri evde değil okulda dolabında durur. Sadece hangi dersten ödevi varsa, o dersin gereken kitapları eve gelir gider akşamları o kadar.
Sınav ile ilgili kitap ve defterlerini de öncesinden eve getirmediği için onu ikna edip dersin başına oturtma şansımı hep baştan yoketti.
Dolayısıyla geçen haftaki Sosyal Bilgiler ve Matematik sınavlarına da, bu haftaki Fen Bilgisi ve Türkçe sınavlarına da hiç çalışmadan, derste ne öğrendiyse, akşamları ödevlerde neyi pekiştirdiyse, o halde girdi.

Geçen dönemin toplantısında, öğretmeninin söyledikleri arasında, dersin derste öğrenildiği ve Öykü’nün de sınıfta konsantrasyonunun çok yüksek olduğu vardı.
Hem bunu test etmiş olmak, hem de ne oluyor ne bitiyor bakalım çalışmadan neler olacak görelim diyerek fazla üstüne gitmeyip hep şu cevabı verdim ben de Öykü’ye:
- Tamam kızım, sen öyle diyorsan öyledir, sonuçta sen biliyorsun neyi bilip bilmediğini, başarıp başaramayacağını, gerçekten çalışmana gerek olmadığını düşünüyorsan benim için hiç sorun yok
:)

Dün akşamüstü 17 sıralarında (Öykünün eve geliş saati) telefon ettim.
Telefonu annem açtı, Öykünün fen sınavının nasıl geçtiğini sordum, iyi geçmiş ama geçen haftaki matematik sınavı açıklanmış dedi. kaç almış dedim. Kendisi söylesin dedi.
Ama annenim sesi böyle hafif tuhaf.
Telefonu Öykü aldı sonra, aramızdaki konuşmayı aynen aktarıyorum:
- Hi mom, how are you?
- Fine, you?
- I’m sad.
- Why?, Fen sınavın kötü mü geçti?
Gördüğünüz gibi kıt ingilizcemle buraya kadar cümle kurabiliyorum :))
- Fen sınavım çok iyi geçti ama Matematikten kötü not almışım.
- Ne kadar kötü?
- Çok kötü, şimdiye kadar aldıklarımın en kötüsü
Sesi de ciddi derecede üzgün.
- Öykü şaka yapma.
- Şaka yapmıyorum anne gerçekten çok kötü.
- 80 mi aldın
- Hayır, in.
- Gerçekten mi
- Evet
- 70
- Evet
Sessizlik. Ben sesinin tonundan gerçek olduğunu düşünüyorum. Ve ne demeliyim diye düşünüyorum. Ve ciddi anlamda da üzülüyorum.
- Kızdın mı anne
- Hayır kızmadım ama üzüldüm.
- Öğretmenim dedi ki: Öykü bir daha böyle bir not alırsan bu dönem başarı belgesi falan alamazsın. Çok utandım anne.
- Hangi konularda hata yapmışsın peki, geometride mi ?
- Bilmiyorum daha kağıtlarımızı dağıtmadı.
Susuyoruz.
- Çok mu kötü anne kurtaramaz mıyım ?
- İkinci sınavında 100 bile alsan ortalaman 85 olacak Öykücüm.
- Yaaa offf
gibi seslerin ardından hafif ağlamaklı bir sesle telefonu kapattı.

Şimdi diyeceksiniz ki 70 kötü bir not değil.
Evet 70 kötü bir not değil, üstelik sınav notlarına bir kere bile takılmadım bugüne kadar ama burada durum farklıydı.
Öykünün 70 alması demek bilmediği, anlamadığı konular var demekti.
Çünkü dikkatsizlik ve yanlış dört işlem yapma gibi sebeplerle; yanlış cevapları oluyordu hep bugüne kadar.
Yani bilmemekten değil dikkatsizlikten gidiyordu hep puanları.. ki bu da 90 ın altına düşmeyen bir not grafiği ortaya çıkarmıştı şimdiye kadar.
Şimdi 70 demek bilmediği konular var demekti.
Ve hangisiydi bunlar??

Ben her akşam, istisnasız her akşam saat 21 hatta 21.30 a kadar onunla birlikte ders çalışıyorum, anlamadığı konuları tamamlıyorum, bazı farklı yollar öğretiyorum özellikle matematikte.
Yani Öykünün neyi bilip bilmediğine fazlasıyla hakimim.
Ve atladığımız neresi oldu acaba diye canım sıkıldı çok.

Kesin şaka yapıyor, biraz sonra arayıp doğruyu söyler diye düşündüm.
Aramadı.
Hakkaten gerçek galiba dedim içimden.
Zaten neredeyse ağlayarak kapattı telefonu diye düşündüm.
Evde nasıl konuşacağımı, ona nasıl moral vereceğimi, ama moral verirken de düşük not almasının çok önemsiz bir konu olarak algılamamasını nasıl sağlayacağımı düşündüm..

Saat 19 gibi yanına gittiğimde:
- Annecimmmm, seni çok özledim diyerek boynuma atlayıp, burnunu boynuma gömdü. Çok neşeliydi.
- Canım kızım benim, ben de seni çok özledim.
Sarılma, koklaşma ve öpüşme faslımızın ardından..
- Öyküüü gerçekten 70 mi aldın kız?
- Hayııırr, şaka yapmıştım 92 aldım.
- Ulan şimdi seni gebertmez miyim ben, kaç saattir üzülüyorum ben biliyor musunnn, niye arayıp söylemedin şaka yaptığını.
- E unuttuuum :)

Tiyatrocu bir kızınız varsa böyle oluyor işte.
Bu kız küçücükken de böyleydi.
Evdeki tiyatro oyunlarımızda ağlaması gerekiyorsa, ağlıyordu ciddi ciddi :)
Hata bende ki bunu bile bile yine de inanıyorum ona :))

4 ün Yarısı da Gitti

2010-02-08T00:46:00.003+02:00

Sürekli ve sadece başarılarını yazıyorum gibi oluyor aslında ama ne yapabilirim bilmiyorum..
Çünkü sürekli güzel şeyler başarıyor benim güzel prensesim..
"Hep başarı hep başarı oluyor yazmayayım bunu da" diyorum ama içim de rahat etmiyor yazmazsam :)
Okul başarısını da yazayım da sonra artık birkaç komik anılarından yazacağım :)

Evet 2 hafta önce karne aldı küçük hanım..
Hiç yorumda bulunmadan aldığı belgeleri yazayım önce..
Karnesinde tüm notları 5.
Takdir Belgesi aldı.
Bu dönem okuduğu 33 kitap (5150 sayfa) ile yine 1.olarak KitapKurdu Serttifikası aldı.
Ve okulunun özel Başarı Belgesi'ni aldı.

Karnesini, Takdir Belgesini ve KitapKurdu Serttifikasını sınıfta yapılan minik törenle öğretmeni verdi.
Okulunun Başarı Belgesi ile özel bir törenle konferans salonunda müdür tarafından verildi.
Bu belge not ortalaması 95 in üstünde olan öğrencilere veriliyormuş.

Ahmet öğretmenimize öyle çok teşekkür borçluyuz ki..
Öykünün bu seneki en büyük şansı öyle bir öğretmende öğreniyor olması pek çok bilgiyi..

Bana karne vermediler :)
Ama bendeniz bu güzel günde çektiğim tüm sıkıntılara değdiğini görüp en güzel armağanları aldım zaten..
Ve yine dünyanın en mutlu kadını oluverdim Canım kızımın sayesinde..
Her akşam ödev yaparken ettiğimiz kavgaları, o stresleri, yorgunluğu, içimden geçirdiğim sinir krizlerini, sabrın ne demek olduğunu nasıl öğrendiğimi .. herşeyi ama herşeyi unuttum :)

Öykü hanımın aldığı bunca belge içinde beni en çok mutlu eden KitapKurdu serttifikası oldu..
Elbetteki derslerdeki başarısı önemli ama bu okul hayatı çok karmaşık bişi..
Bu sene çok başarılı olur, seneye derslerden soğur ilgilenmez, sonra yine toparlar..
Öyle ya da böyle biter..
Ama kitap okuma sevgisinin hiç azalmadan 4 yıldır devam ediyor olması benim en büyük mutluluk kaynağım hakikaten de..
Kitap okumayı seven bir çocuk ileride de mutlaka kitapsız bir hayat yaşamayacak ve hayata, olaylara, yaşadığı şeylere bakış açısı her zaman daha derin olacaktır..

Evet bunca başarının üstüne küçük hanımı babasıyla birlikte yemeğe götürdük..
Kahkahalarının hiç eksik olmadığı, bolca gülme krizi geçirdiği bir yemek oldu :)
Bir sürü karne parası topladı sonra aileden..
Ve bir sürü karne hediyesi :)

Ve 10 günlük bir İstanbul tatili..
Hava şartları İstanbulda çok gezmemize engel olsa da, Öykü kardeşimle ve Gizemle olmaktan, onlarla zaman geçirmekten, Little Big Planet oynamaktan çok memnundu..
Ve ben de izin aldığımdan dolayı hiç ayrılmadık.
Araya bir Çocuk Kitap Fuarı gezisi ile Oyuncak Müzesi gezisi, Arbys Ziyafeti ve alışveriş sıkıştırıverdik, film izledik, müzik dinledik, kitap okuduk, dinlendik, mecburen ödev yaptık, seviştik, uyuduk..
Ve süper bir tatilden sonra dün gece evimize döndük..

Bugün ödevlerini tamamladı, çantasını hazırladı, ojelerini çıkardık, banyosunu yaptı..
Artık yeni döneme hazır.

Bana daha az stresli ve canım yavruma yine başarılı bir okul dönemi diliyorum :)

2009 Yılı Sonu ve Anketi

2010-01-16T21:01:00.011+02:00

"Annecim bu sene kesin dayanacağım, bak göreceksin, yeni yıla uyuyarak girmeyeceğim ve saat onikiyi göreceğim" dedi..

Dedi ama yine dayanamadı :)

Kolay değil tam gün okuldaydı, yorulmuştu..

Keyifli ve bol sohbetli bir akşam yemeği ile başladık 2009 un son akşamına..

Her yılbaşında olduğu gibi anneanne, dede, ben ve Öykü biraradaydık..

Bu sene yeni bir bireyimiz daha vardı gerçi : Bıcır..
Haziran ayından beri bizimle olmanın dışında yirmiye yakın net kelimeler söyleyen ve omuzlardan inmeyen sarı tatlı muhabbet kuşumuz :)

Yemek masası her yılbaşında salona taşınır ve bütün akşam orada kalır..
Yemek, pasta, içecek, çerez vs..
Aslında hepimiz yeni bir yıla yiyip içerek gireriz farkında olmadan :)

Yemek yedikten sonra küçük hanım hemen hediye açma faslına geçer..
Ki o saate kadar bile dayanması mucizedir aslında :)
Bu sene kendisine bolca kitap ve kıyafetin yanında çanta, fular, kolye gibi artık aksesuar armağanları da geldi ya, bu bile büyüdüğünü gösteriyor..

Saat on ile onbir arası uyumamak için epey cebelleşse de onbir de mışıl mışıl bir uykuya dalmıştı..
Ve ben her yıl olduğu gibi, yeni bir yıla giderken gidip onu kucağıma almış sarılmış uyandırmayı denemiş ama başaramamıştım :)
Meyvesuyunu süt niyetine içmiş hepimizi bir kez daha öpmüştü..
Savah kalktığında da hiç bir şey hatırlamıyordu..

2009 Yılı Öykünün epey değişim geçirdiği bir yıl oldu aslında.. Son yıllar içerisinde en çok büyüdüğü yıl oldu da diyebilirim..
Çocukluk ile Genç Kızlık arası bir dönemde şu anda hızlı değişimler yaşıyor..
Pek çok şeyde olduğu gibi derslerinde de fazlasıyla başarılı olduğu bir dönemle bitirdi bu yılı..
Onun herşeyi adım adım öğrenmesini izlemek hala öyle güzel ki..
Ve ona karşısına çıkabilecek yollar hakkında bildiklerimi anlatmak..
Yine herşeyi birlikte paylaşmak.. Ve hatta artık daha çok şeyi birlikte paylaşmak..
Onunla yaşamak bana en büyük armağan..

Artık her yıl bittikten sonra ona anket yapmaya karar verdim.. Aslında bu kararı vereli çok olmuş ama daha sonra unutmuştum.. Her yıl aynı soruları cevaplasın ki, yıllar içeirisindeki değişiklikleri yakalayabilelim hem değil mi :)
Sorulara aklıma geldikçe ve büyüdükçe ilaveler yapabilirim. Ve hatta sizlerin de değişik soruları olursa onları seneye yapacağımız ankete ilave edebilirim..

Evet gelelim Öykü hanım 9 yaşındaki anket cevaplarına:

İsmin ve soyadın: Öykü Cengiz
Doğum tarihin ve doğum yerin: 25 Temmuz 2000 - Bursa
Burcun / Yükselen burcun: Aslan - Yengeç
Saç rengin / Göz rengin: Koyu Kestane - Koyu Kahverengi
En sevdiğin spor dalı: Yüzme
Tuttuğun takım: Fenerbahçe
Hobilerin: Kitap okumak, film izlemek, bilgisayar, müzik dinlemek
Fobilerin: Deprem, yangın, arı
En sevdiğin film: Koralin ve Gizli Dünya
En sevdiğin kitap: Koralin ve Gizli Dünya
En sevdiğin oyuncu: Nicole Kidman
En sevdiğin müzik türü: Rock
En sevdiğin şarkı ve şarkıcı: In The Garden - Dolores O'Riordan
En sevdiğin çiçek: Kardelen
En sevdiğin hayvan: At
En sevdiğin yemek: Pirzola
En sevdiğin renk: Buz mavisi
En yakın arkadaşın: Esma
En sevdiğin bilgisayar oyunu: Little Big Planet
Uğurlu günün / sayın / eşyan: Cumartesi - 7 - Midilli şeklindeki kolyem
Hayalindeki Tatil: Dünyayı dolaşmak
Yaşamak istediğin yer: Venedik - İtalya
Unutamadığın bir gün: Erdekteki çok rüzgarlı, devrik şemsiyeli gün
Hayalindeki meslek: Aktrist
Kahramanın: Annem
Vazgeçemeyeceğin 3 şey: Ailem, evim ve eşyalarım, arkadaşlarım
Sahip olmaktan gurur duyduğun 3 özellik: Zeki olmam, güzel olmam ve taklit yeteneğim. En sevmediğin huyun: Hafif duygusalım :)
Hayat felsefen: Hayat Çok Güzel !
Kendinle ilgili düşüncelerin: Akıllı, zeki ve güzelim, mutluyum, kültürlüyüm ve büyüyorum.

Tüm bunların üstüne benim bir şey söylememe gerek yok sanırım :) Herşey açık ve net ortada..

2010 yılı bize neler getirecek bilinmez ama benim tatlı kızıma sağlık ve mutluluk getirsin yine..

.
.

En Güzel Armağan

2009-12-15T11:17:00.002+02:00

Öykünün bu yıl öğretmeni değişmişti. 1-2-3. sınıfta çok genç bir kadın öğretmeni vardı.
İlk yıllar tüm velilerin yaptığı gibi ben de çok sık okula gitmiş, öğretmenle fazlasıyla içli dışlı olmuştuk. Genç ve tecrübesiz, sevgi dolu bir öğretmendi ve bizim sınıf normalden daha fazla yaramaz bir sınıftı.
Öykü de bu yıllar içerisinde dönem dönem uslu dönem dönem yaramaz grubuna dahil oluyordu. Derslerinde başarısı hiç düşmese de zaman zaman şikayet edildiği olmuştu tarafıma..
İlkokula giden çocuğu olanlar bilir zaten ne kadar sabır gerektiren zor dönemler geçtiğini aralarda..

Bu yıl 50 li yaşlarında çok tecrübeli ve iyi bir erkek öğretmenimiz var. 4-5. sınıflarında bizimkilere öğretmenlik yapacak..
Ben bu yıl öğretmenin değişimiyle bir karar almıştım.
Mümkün olan en az seviyede okula gidecek ve öğretmenine Öykü hakkında hiçbir yönlendirme yapmayacaktım.
Çünkü görmek istedim.
Hakkında hiçbir şey bilmeden Öykü için ne gibi gözlemler yapacağını ve ona dair neler tespit edeceğini..
Sonuçta benden bile fazla zaman geçiriyor çocuğumla saat olarak..
3 ay oldu okullar açılalı..
İlk toplantımız genel bir toplantıydı. Veli – öğretmen birebir görüşmeli değildi.
Arada okula gittiğim zamanlarda sadece “Bir problem var mı Ahmet Bey?” derdim.
O da hep “Yok, her şey iyi” derdi.

Ve dün akşam tüm öğretmenleriyle birebir görüşme sistemi ile uzun toplantılar oldu..
Yabancı dil ve branş öğretmenleri aslında beklediğim şeyleri söylediler.
Yazılı sınav notları Fransızca 91, İngilizce 94 ve 96, hepsi Öykünün derse katılımından, uyumundan memnunlar ve bir problem yok..
En sona büyük görüşmeyi bırakmıştık. Sınıf öğretmenimiz ile olan..
Bu yılki toplantılara babası da geliyor Öykünün..
Sınıf öğretmeni öyle güzel tespitler ve cümleler söyledi ki..
Hani zamanında benim anneliğime saldıran, ve benim iyi bir anne olmadığımı, Öyküyle ilgilenmediğimi, kendi hayatıma bakıp gezip tozduğumu söyleyenlere en güzel cevabı dün akşam kızımın öğretmeni verdi.
Adama yaşadıklarımı ve suçlamaları anlatsam bu kadar güzel cevaplar oluşturamazdı..
Ne kadar “takmıyorum, onların ne düşündüğü de, söylediği de umrumda değil, ben nasıl bir anne olduğumu biliyorum.” desem de öyle büyük yara açmış ki demek ki anneliğime söylenen laflar, dün gece öğretmenin Öykünün kişiliği hakkında söyledikleri bu yüzden çok daha önemliydi işte benim açımdan..
İyi ki babası da gelmiş toplantıya çünkü öğretmenin ağzından kendisi birebir duymuş oldu böylece. Sonradan ben anlatsam belki hepsine inanmaz abarttığımı düşünebilirdi.

Kısaca söylediklerini toparlayayım:
“Öykü’nün derse katılımı, ilgisi, dikkat seviyesi, algı durumu neredeyse yüzde yüz diyebilirim. Kendini tamamen derse veriyor, başka şeylerle ilgilenmiyor, öğrenmeye çok hevesli ve derse konsantrasyon ve dikkat seviyesi de yüzde yüz olduğunda sınıfta ben ne verirsem alıyor. Notlarından bahsetmeye gerek bile görmüyorum hepsi çok çok iyi, ki zaten sınıftaki durumu sınavlardaki başarısına da yansıyor.”
Kişilik ve karakter oluşumu ve gelişiminde en büyük rolün ailede olduğunu ama eğitimde en büyük rolün okulda olduğunu, biz evde ne kadar çalıştırırsak çalıştıralım çocuğun aslında her şeyi okulda öğrenmesi gerektiğini ancak o zaman başarılı olunduğunu ve bunun da çocuğun konsantrasyonu ve dikkati ile birebir bağlantılı olduğunu anlattı uzun uzun.
Bir çocuğun dikkat eksikliği ve konsantrasyon sorunu olmadığında derste ne verilirse hepsini aldığını ve günümüzün en büyük probleminin de zaten bu olduğunu.
Öykünün böyle bir problemi olmadığı için (geçtiğimiz senelerde vardı ama) dersler konusunda ve başarı konusunda hiç problem yaşamadıklarını anlattı.
Öğretmen ders anlatırken mesela anlamadığı bilmediği bir kelime geçtiği zaman arada Öykü dayanamayıp hemen atlıyormuş “Öğretmenim o ne demek?” diye. O kadar dalıyor ki diyor benim anlattıklarıma, parmak kaldırmak bile aklına gelmiyor direkt soruyor.
Tabi biz öğretmenler böyle durumlarda çok mutlu oluyoruz, memnun oluyoruz diyor.
Çünkü çocuk öğrenmeye istekli, meraklı ve dikkatli, hiçbir ayrıntıyı kaçırmıyor.

Derslerdeki başarılarından bahsettikten sonra arkadaşlarıyla olan ilişkileri üzerine de gözlemlediklerini anlattı. Bu konuda da bir problemi olmadığını söyledi Öykünün.. Teneffüslerde oyunlarını bile gözlemliyormuş adam. Ve öğlen büyük teneffüste tüm sınıfın bir grup olarak oynadığını (saklambaç) nerde oynadıklarını falan her şeyi takip ediyormuş..

Ve asıl benim için en önemli noktaya geçti sonra..
Derslerdi arkadaşlardı oydu buydu değil de Öykünün bir birey olarak nasıl biri olduğundan bahsetti.
Şu an bunları yazarken bile yeniden o andaki kadar mutlu olup heyecanlanıyorum.
Adam bizi tebrik etti.
Sizi ancak tebrik edebilirim ve teşekkür edebilirim dedi bu kadar düzgün bir birey yetiştirdiğimiz için..
Bir insan yetiştirmenin ne kadar zor olduğundan bahsetti.
Ve Öykünün hiçbir eksiği olmadığından çok sağlam ve iyi bir kişiliği olduğundan, düzgün karakter özelliklerinden, nerede nasıl davranması gerektiğini bildiğinden bahsetti uzun uzun.
Detayları ve tam cümlelerini hatırlayamayacak kadar heyecanlandım ve mutlu oldum.
Yaptığım en kısa görüşme sizinki olacak dedi çünkü dediğim gibi sizi sadece tebrik edebilirim böyle iyi ve düzgün bir birey yetiştirebildiğiniz için…

Toplantıdan Öykünün annesi ve babası olarak büyük bir gurur ve mutlulukla ayrıldık.
Bu konuyu sonra aramızda konuşmamış ve konuşmayacak olsak da, O da ben de biliyoruz ki Öykünün bugün bu durumda olmasının sebebi benim.
O kötü ve ilgisiz bir baba olduğundan değil kızıyla bir arada yaşamadığından, Öykü benimle yaşadığından böyle..
Bikaç haftada bir sinemaya ve yemeğe gitmekle, bikaç akşamda bir telefonla konuşmakla maalesef ki bir çocuğun kişisel gelişimine çok büyük bir katkısı olamıyor insanın.
Bugün babanın bu konudaki etkisi sadece iyi bir okulda eğitim alması için yaptığı maddi destek ve diğer konularda da bize sorun çıkarmaması ile dışarıdan sunabildiği ilgi ve takiptir..
Her gün, her an gelişen bir karakterin güzel olabilmesi dolu olabilmesi, birikimli ve güçlü bir iç dünyaya sahip olabilmesi için çabalayan, bütün dertleriyle sorunlarıyla her şeyiyle ilgilenen ve bunun için bütün hayatını Öyküye veren ise benim..
Ve elbette bana her konuda yardımcı olan, pek çok yükü benim yerime sırtlayan, Öykü için canını vermeye hazır ve benim yokluğumda ona her şeyi sunabilen Canım Annem..

Dolayısıyla da dün gece o sınıftan baba büyük bir mutluluk ve gurur ile çıkarken bense eski suçlamalara güzel bir kapak olan bu konuşmalar sonrasında ve bu mutluluk ve gururun altyapısının da sahibi olarak ayakları havada ayrıldım :)

Ve elbetteki güzel kızım, aslında bana en güzel hediyeleri verdi dün akşam..
Bir anneye inanın daha iyi bir hediye yok şu dünyada.
Hem çok mutlu, hem düzgün, hem güçlü, bardağa hep dolu tarafından bakabilen, kültürlü, saygılı ve başarılı bir çocuk..
İşte benim bütün dünyam..
Bütün gece onunla ne kadar gurur duyduğumu söyleyerek kucağımdan indirmedim.
Beni üzdüğün, beni çileden çıkardığın, sinir sistemimi baştan aşağı bozduğun her anı her şeyi bir anda unuttum dedim :) Bana en güzel hediyeleri verdin sen bu akşam dedim. Seninle bütün gününü geçiren, derste sınıfta teneffüste her şeyini gözlemleyen ve sana emek veren bu tecrübeli adamdan bana böyle sözler söylettin ya, tamam artık her akşam beni yine çileden çıkarabilirsin dedim :)

Öyle mutluyum öyle mutluyum ki..
Bu mutluluğumu anlatacak kelimeleri bulamıyorum bile inanın..
Her gece dua ediyorum, Öykü m olduğu için.. Ve onunla böyle harika bir hayata sahip olduğumuz için..
Benim En Güzel Armağanım Sensin Prensesim..
Seni Çokk Seviyorum Canım Kızım.. Çok…..

Sensiz İlk Bayram

2009-11-27T12:06:00.004+02:00

Az önce yolcu ettim küçük hanımı..
Bu bayramı İzmirde babaannelerinde geçirecek..
Babasıyla zaman geçireceği için mutlu, onsuz olacağım için buruk içim..

İlk ayrılığımızda olduğu gibi telaşlı değilim bu kez..
İçim pek çok konuda rahat..
Onun herşeyin üstesinden gelebileceğini gördüm..
Herşeyle başaçıkabildiğini pek çok kez kanıtladı bana..
Bu kez sadece Özlem kapladı yüreğimi..

Büyün hayatımı ona göre düzenlediğimden ve o benim hayatımın en öncelikli varlığı olduğundan, böyle ayrılık zamanlarında birden bir boşluk hissi kaplıyor içimi..
Yazın ilk ayrıldığımız zaman işe gelip gittiğimden dolayı kısmen boşluk beni yenemedi.. Sağolsun arkadaşlarım da yalnı bırakmadı o dönemde..
Şimdi tatil.. Ve ben hiç bu evde tatil günlerimi Öyküsüz geçirmedim..
Kitaplarla ve filmlerle zaman geçirmeyi düşünüyorum..
Ve zaten epey zamanımı kaplayacak bayram telaşı ve bayram ziyaretleri..

Canım kızım benim.. Canımla beslediğim, canımın içi kızım :)
Dün gece isteği üzerine ona flash belleğe filmler müzikler ve fotoğraflar yükledim.
Ve bir mektup yine.. :) Kitabının arasına koydum yazdığım mektubu..
O da gittiği zaman izlemem için bana bir video çekmiş..
Şimdi yazımı bitirdiğimde onu izleyeceğim :)
Bir de gülmem için komik doğaçlama bir parodi çektiğini söyledi..

Müzik zevki yavaş yavaş gelişmeye başladığından buraya da not etmek istiyorum..
Kendisi ilk defa tek tek şarkı adlarını söyleyerek bir liste hazırladığı için..
Evet küçük hanımın istek listesinde şu şarkılar vardı:

Dolores O'Riordan - In The Garden
Dolores O'Riordan - Ordinary Day
Manga - Beni Benimle Bırak
Manga - Bitti Rüya
Rammstein - Sonne
Rammstein - Mutter
Rammstein - Ich Will
Şebnem Ferah - Mayın Tarlası
Şebnem Ferah - Çakıl Taşları
Duman - Helal Olsun
Duman - Senden Daha Güzel
Duman - Aman Aman
Pinhani - Ne Güzel Güldün
Redd - Dünya Yeniden Dönüyor
Redd - Aşktı Bu
Ceza - Gece Gündüz Karışmaz

Evet bence ilk kez yanında götürmek istediği şarkıları seçen küçük hanımın bu listesi şahane :)
Ben ekstradan bir şarkı daha ilave ettim listesine..
Dün izlediği ve çok beğendiği Twilight filminden mtühiş bir şarkı Muse - Supermassive Black Hole..

Pazartesiye kadar gözümde tüteceksin benim tatlı kızım ve ben pazartesi sana hasretle sarılacağım..
İzmirde çok eğlenebilmeni ve güzel anılar biriktirmeni diliyorum..
Mutlu yolcu ettim seni.. Mutlu Dön Bana..
Güzel bir bayram geçir oralarda..

Ve herkese de Umutlu ve Mutlu Bayramlar diliyorum..

Starters

2009-11-13T15:05:00.002+02:00

.

Cambridge Üniversitesinin her yıl tüm dünyada düzenlediği sınavlar var.
Starters – Movers – Flyers olmak üzere 3 farklı aşamada.
Starters sınavına 3. ve 4. sınıflar düzeyindeki öğrenciler katılıyor.

Geçtiğimiz eğitim yılındaki sınava Öykü de katıldı.

Ben önce karar verememiştim katılmasının iyi olup olmayacağına.
Hayatı boyunca yeteri kadar zorunlu sınavlara girecekti zaten.
Böyle bir sınava girmesinin benim için bir önemi yoktu.
Bir de başarılı olamama durumunda bundan olumsuz yönde fazlasıyla etkileneceğini düşünüyordum.
Hem 3. hem de 4. sınıflar düzeyi dedikleri için belki seneye katılsa daha iyi olur diye de düşünmüştüm.

Öğretmenleri katılmasını istiyordu çünkü başaracağına inanıyorlardı.

En iyisi kararı kendisine bırakmak diye düşündüm.

Kendisi de kararsızdı.
Katılmak istiyordu ama başaramamaktan korktuğunu söyledi.
Bu durumda ben artık bu sınava katılmasının doğru olduğuna karar verdim.
Çünkü korktuğu için katılmaması, ileride de pek çok şeyden korktuğu zaman kaçmasına sebep olacaktı.
Oysa ben korksa bile her zaman denemesini istiyorum yapmak istediği şeyleri.

Bu yüzden onu katılması yönünde teşvik etmeye başladım.
Başaramazsa da bir sorun olmayacağını, sadece kendisini deneyeceğini anlattım.
Korktuğu için kaçmaması gerektiğini, her şeyi başarmak zorunda olmadığını, ama denemenin güzel bir şey olduğunu, girmezse içinde hep “acaba girseydim” diye soru işaretleri kalacağını ve kaybedecek hiçbir şeyi olmadığını uzun uzun anlattım.
Babası da katılması yönünde destek verdi.

Ve sonunda katılmaya karar verdi..
2009 un Mayıs ayında da gittik sınava.. Bursada tek bir okulda yapılıyordu sınavı. Bizim okulumuzdan da epey katılan vardı ama.
Okuma ve yazma, anlama, konuşma kategorilerinde 5 er sorudan toplam 15 soruluk eğlenceli bir sınavmış..
Sınavdan kendine olan güveni tam yerine gelmiş ve kesin kazandım diye zıplayarak çıkmıştı :)

Ve geçtiğimiz ay sonuçlar açıklandı.
Evet kazanmış.
15 sorudan 13 doğrusu vardı.
O da çok mutluydu ben de :)
Okulumuz da katılan ve kazanan öğrencilerine sertifika töreni ile birlikte pastalı bir parti düzenledi :)

Küçük hanım henüz 9 yaşında ama tüm dünyada geçerli bir dil sertifikası var.
Ve hepsinden önemlisi de Mutlu Kocaman Bir Yüreği :)

.
.
.

Yıldırım

2009-10-12T00:13:00.000+03:00

Geçenlerde yağmurun deli gibi yağdığı ve güzel ülkemde pek çok felakate yol açtığı hafta..
Hafta boyunca tv açmaya korkarak geçirilen zamanlardan sonra cumartesi Bursada beklenen şiddetli yağmura hazırlanıyoruz.
Terastaki koltukları ve masayı yağmurun ulaşamayacağı noktalara çekip, çamaşırları topladık.
Uzaktan geliyordu yağmur..
Ve biz üstümüzde açık olan gökyüzünün adım adım kapkaranlık oluşunu, dağdan üstümüze doğru yağmurun bulutların rüzgarla birlikte kayışını saniye saniye izliyorduk..
Şaşkın çığlıklar atıyorduk, inanılmaz bir görsel şölendi resmen..

Ben hemen makinemi alıp fotoğraf çekmeye başladım..
Epey de çekmiştim, bulutlar iyice yaklaşmış, gökgürültüsü sağlam hissedilir olmuştu, akşam gibi kararmaya başlamıştı gök..

Öykü yanıma yaklaştı ben hala fotoğraf çekerken ve sordu:

- Bu eve yıldırım düşerse hepimiz yanar mıyız?
- Eve yıldırım düşerse evet sanırım hepimiz yanarız..??
- Peki sana yıldırım düşerse yine ev ve hepimiz yanar mıyız?
- Hayır, o zaman sadece ben yanarım.

Geldi ve sımsıkı sarıldı bana.. dedi ki:

- O zaman ben de sana sarılıp duracağım. Sana yıldırım düşerse ben de seninle birlikte öleyim, sensiz yaşamak istemiyorum.

O an yıldırım aslında yüreğime düştü..
Makineyi de bırakıp içeri girdim küçük hanımı kucağıma alarak..

Ona bensiz de yaşayabilmesi gerektiğini ara ara uzun uzun anlatıyorum çünkü benim ölmemden çok korkuyor ve her defasında aynı şeyi tekrarlıyor..
Ben sensiz yaşayamam..

Eminim ki pek çok çocuk ailesi için böyle hisseder..
Ama Öykünün yıldırım düşme ihtimaline karşı bunca cesur davranıp bana sarılışı öyle farklıydı ki..
İspatlıyordu kendince söylediği hissettiği şeyi..
Gerçekten benimle yanma riskine giriyordu hiç korkmadan..

Hissettiğim şeyi anlatmak zor..
Hem böyle bir sevgi karşısında insan mutluluktan şaşkına dönüyor..
Hem de çok üzülüyor..
Üzülüyorum..

Ben hep Öykünün bana bağımlı olmadan bağlı olması için uğraşıyorum..
Sadece bana değil kimseye bağımlı olmaması için..
Ama işte ..
bazen beceremiyorum demek ki..

Canım kızım benim..
Henüz çok küçüksün..
Yüreğin kocaman olsa da henüz küçücüksün..
Büyüyüp olgunlaştığında eminim herşeye çok daha farklı bakabileceksin..
Ama ben terasta bana sarıldığın o anı ve yüzündeki ifadeyi ve söylediğin sözleri hiç ama hiç unutmayacağım !

4. Sınıf

2009-09-26T20:02:00.006+03:00

Böyle önemli günlerde daha bir idrak ediyorum..
Benim kızım büyüyor..
Zaman ne hızlı geçip gidiyor..
Küçük hanım 4.sınıfa başlıyor..
4. sınıf..

Bu seneki kırtasiye alışverişinin neredeyse tamamını babasıyla birlikte hallettiklerinden bana sadece eksik kalan parçaları bulup almak kaldı..
Tam 38 parça olan kaplanacak kitap ve defter vardı ortalıkta..
Kitapların tamamını işyerime götürdüm. Sağolsun İlknur ve Banu yardım edince, kimbilir kaç gecemi alacak bu kaplama işlemi 2 günde bitti.
Defterlerini de Öykü ile birlikte akşam kapladık. Büyümüş gerçekten, geçen yıl mızıkçılık yaparak kaytardığı kaplama işinden bu sene hiç kaçmadı ve hatta birlikte yapmaktan hoşlandı..
Etiketlemeleri de birlikte yaptık..
Ne çok ders var allam bu sene..
Resim dosyasına ayrı, dolabına ayrı olacak malzemeleri ayırmak, klasörlerini ayarlamak derken, okul öncesi son gecemiz tam anlamıyla kırtasiyeye dönmüş bir salonun ortasında geçti..
Gece uyku öncesi herşeyimiz eksiksiz hazırdı..

Elbette ilk yıllar kadar değildi ama yine heyecandan zor uyudu Öykü..
Derin dalamadı, gece sık sık uyandı..
Bu yıl sınıf öğretmenimiz değişiyor.
İlk 3 yıl aynıydı öğretmenleri ve genç bir bayandı..
4. ve 5. sınıfta ise erkek olacak.
Sanırım en çok onun merakı ve heyecanı vardı..
Ve sanırım biraz da korku..

Tüm malzemelerimizi alıp, anneanneyi de alıp taksiye atlayıp gittik sabah okula.

2 saate yakın tören sürdü..
Tören sırasında babası da geldi.
Sonrasında tüm malzemelerini dolaplarına yerleştirdik.
Sınıf içinde açık, sınıf dışında kapalı olmak üzere her çocuğun 2 dolabı var.
Görsel sanatlar dersi malzemelerini dışarıdaki dolaba koyuyoruz, kitap ve diğer malzemelerini içerideki dolaba.
Dolap yerleştirmeleri bitince çocukları öpüp onları artık yeni öğretmenleriyle başbaşa bıraktık..

Öğretmenimiz güleryüzlü ortayaşlı bir erkek.
Sanki eski Türk filmlerinde anadoludaki okul öğretmenlerine benziyor tipi :)

Artık büyüdü dedim ya..
Servis şoförüne evi öğretmek için falan kalmadım..
Öykü hanım artık o işleri kendisi hallediyor..

Öğlen yemekhanede de artık kendileri yemek alıp buldukları boş yere oturacaklar.
İlk 3 yıl onların masaları ve yerleri belirli olurdu, başlarında öğretmenleri olurdu ve tabaklarında yemekleri hazır olurdu..
Şimdi artık her işi kendileri halledecekler..
Sınıfı da artık 2. katta değil 3.katta..
Tuvaletleri de artık büyük..
Gerçekten büyüdüler yani..

Akşam eve çok mutlu döndü Öykü, öğretmenini çok sevmiş..
Neler konuştuklarını, neler öğrendiğini anlattı.. Bugün ders işlenmedi.
Diğer branş derslerinin öğretmenleri de gelip tanışmışlar.
Bu sene İngilizce ağırlıklı ders konumuna geçiyor.
2. yabancı dil olarak ise Fransızca yı seçti Öykü. Ne yapacağız bilmem Fransızca da. Gizem Franzsıca okumuş, artık telefonla ondan yardım isteriz.

Yarına ödev olarak defterlerin ve kitapların kaplanmasını yazmış ödev defterine Öykü, ama biz o işleri bu sene önceden hallettiğimiz için bu gece rahatız..

Kızıma da diğer tüm öğrencilere de çok şey öğrenecekleri ve mutlu olacakları bir eğitim yılı diliyorum :)

Avrasya Sirki

2009-09-17T14:08:00.008+03:00

.

.
Küçük hanım geçen yıl babasıyla bir sirk deneyimi yaşasa da benim ilk sirk deneyimim olacağından ben ondan daha heyecanlıydım..
Evimizin dibinde kurulan Avrasya Sirki..
Hemen gitmek üzere plan yaptık..
Öykü bana ballandıra ballandıra geçen yıl gittiği sirki anlattıkça heyecanım daha da arttı..
Benim gibi daha önce hiç sirke gitmemiş olan Oğuzhan da planımıza dahil oldu ve sonunda geçen akşamların birinde gittik..

Fakir Balkan ülkeleri görünümünde kurulmuş bir lunaparkın ortasında kocaman bir sirk çadırı..
Önce kocaman bir pamukşeker aldık küçük hanıma, onu yiye yiye eski paslanmış aletleri gezdik..
Bunlara binmeye nasıl cesaret ediyor insanlar diye hayrete düştük..
Ben bikaç fotoğraf çektim..

Gösteri saati geldi ve biz de en önde yerlerimize kurulduk heyecanla :)
Sihirbazlık gösterileri ile başladı..
İçinden 3 kocaman tavşanı çıkardığı minicik kutu gösterisi hakikaten iyiydi..

Üstelik öncesinde kutunun içi de boştu, valla anlayamadık 3 tavşan neresinde saklanıyordu kutunun..
Tavşanlar fotoğrafta gördüğünüz kadar da büyüktü..

Sihirbazlık gösterilerinin ardından akrobasi gösterileri başladı..
Onlar nasıl lastik gibi vücutlardı inanılmaz..

Bir ara sahneye çocuk istediler..
Onlar minik çocuklara bakınsalar da seyirciler arasından, Öykü "ben de çıkmak istiyorum" diye söylenmeye başlayınca, “gerçekten istiyorsan çık sen de” dememle onun kendini sahneye atması bir oldu :)

Bu çocuktaki cesarete hayranım bişey diyemiyorum..
Fotoğraflar her şeyi anlatıyor zaten..

2 dev ama gerçekten dev yılanla yapılan şovdan sonra da sirk bitti ?!??!
"Nasıl yaniii" diye biz birbirimize baksak da, Öyküyü “sen bizi kandırdın, hani nerde aslanlar, traplezden atlayan kızlar maymunlar” diye sıkıştırsak da sirk bitmişti..
Buna sirk değil akrobasi gösterileri desek daha doğru ad vermiş oluruz..
Ama topu topu 3TL lik gösteri de ancak bu kadar olur :)

Sirkten çıkınca, eski püskü aletlere binmek gibi bir ihtimalin sözkonusu bile olamayacağını hatırlatınca ben, sadece çarpışan arabalara bindiler Oğuzhanla ikisi..

Sonuç 3 liraya; kendimizi Macaristanda falan sandığımız gezici bir lunaparkın içinde ve akrobasi hareketleri, yılanlı gösteriler eşliğinde değişik bir akşam yaşadık..

Benim aklımda tek kalan şey Öykünün sahneye fırlayışı ve onu yukarılarda görmem !!

Saçma ama Dehşetici Korku

2009-08-19T13:33:00.001+03:00

Gece yatak sohbetlerimizden:

- Anne, senin saçma korkuların var mı ?
- Ne gibi, saçma korku derken ?
- İşte böyle nasıl anlatayım, hani normalde korkulmayacak şeylerden korkarsın ya, mesela karanlıktan korkmak saçmadır, ona benzer saçma korkular ?
- Hımm, aslında hiç bir korku saçma değildir, herkes korkmasa da sen korkabilirsin, bu normaldir, büyüdükçe korkularından kurtulursun. Benim saçma korkum örümcek korkusu olabilir mesela. Bit kadar örümcekten korktuğumu düşünürsen :)

Karşılıklı gülüşüp örümcek görünce evde attığımız çığlıkları ve anılarımızı anlatıyoruz birbirimize.
- Peki senin saçma korkun ne kızım?
- Palyaço !
- Ne, palyaço mu?

Sesinin tonunu bile değiştirerek devam ediyor:

-Eveeettt, palyaço. Düşünsene palyaço kadar dehşetici !! birşey var mı bu dünyada. Çok korkunç !. Babam beni sirke götürmüştü ya, palyaço çıktığı zaman sahneye bakamadım gözlerimi kapattım ellerimle hep. Yüzünü bir düşünsene, çok dehşetici !!!
bırrrr

düşünüyorum, sanırım Öykü haklı. palyaçoların yüzleri bence de çok dehşet verici. ya da Öykünün deyimiyle Dehşetici !!

9. Yaş

2009-07-29T11:11:00.006+03:00

.

Küçük hanım büyüyor..
25.07.2009 tarihi itibariyle Küçük hanım 9. yılını da geride bırakıp artık çift haneli yıllarına adım atıyor..

Yaşam onun penceresinden henüz büyülü bir dünya..
Maceralarla ve sürprizlerle dolu, sürekli yeniliklerin hakim olduğu, her sokağın köşesini döndüğünde neyle karşılaşacağını bilmediği, her anı heyecanla tüketilen uçsuz bucaksız bir arena..
Alis harikalar diyarında masalından ne farkı var ki çocuklar için gerçek dünyanın ??

Öykü hayal dünyası çok zengin bir çocuk..
Biz hala evin içini orman yapıp hayalimizde, sehpaların altını da mağara yapan iki tipiz :)
Evimizin içi bile bizim için bambaşka yerlere dönüşüyorsa varın gerisini siz düşünün kapıdan dışarıya adım attığımız anda aslında düş gücümüzle nerelere gittiğimizi..

9.yılı da pek farklı geçmedi aslında Öykünün..
Sınıfındaki pek çok kız gibi süslenmeyi ve gezmeyi öğrenip erken büyüme devresine giremedi..
Hala oyun çocuğu… hala ruj sürüp süslenmek yerine boyanıp aslancılık oynamayı tercih ediyor..
Öte yandan artık hemen hemen her şeyi konuşabildiğim kadar da olgun bir kız..
Özellikle konuşmalarımızı yürüyüşe çıkarak yaptığımızda, bazen elimi tutan kızın 9 yaşında olduğuna inanamıyorum.. Bana sorduğu sorular, cevaplarıma yaptığı yorumlar öyle şaşırtıcı ki.. sanki kızımla değil de bir kız arkadaşımla konuşuyormuşum gibi..
Evin içinde oyun oynarken nasıl ikimizde 5 yaşında çocuktan beter oluyorsak, bu gibi zamanlarda da tam aksine ona asla bir çocuk gibi değil de bir genç kızmış gibi davranıyorum..
Aslında biliyor musunuz, çocuklar ne verirseniz onu alıyor..

9.yılında Öykü;

Kitaplar konusunda; yine çok kitap okudu.. dergilerini okudu.. fantastik maceralar ve öyle kitaplar hala favorilerinde..
Sinema konusunda; yine bütün animasyonları ve çocuk filmlerini izledi.. sinemada kaçırdığımız hiçbir film olmadı.. sinemaya gelmeyenleri de –misal miyazaki animeleri- DVD olarak alıp izledik mutlaka..
Müzik konusunda hala pek bir gelişimi yok.. Hala özel olarak ilgilenmiyor müzikle..
Zorluklarla baş edebilme konusunda epey ilerledi.. Ona stressiz bir yaşam için neler yapması gerektiğini, her olayın mutlaka bir çıkış yolu ve çözümü olduğunu, fakat bunu ancak soğukkanlı kalarak ve panik haline düşmeden bulabileceğini, sürekli her şeyi stres yapanların çok hasta olduğunu ve erken öldüğünü vs.. anlatıyorum.. Doğası itibariyle heyecanlı bir çocuk.. –kime çekmişse:)- Bu sebeple yaşadığı kötü olaylara da, üzüntülerine de, yaşadığı güzel olaylara da, mutluluklarına da, olduğundan daha fazla anlam yükleyip, duygularını hep daha bir coşkun yaşıyor..
Sakinlik konusuna gelirsek, hala öyle boş boş sakince zaman geçirdiğimiz hiçbir an yok..
Fotoğraf konusunda; geçen yıla oranla bu yıl daha az hevesli, daha az fotoğraf çekiyor, ama kameraya ilgisi çok arttı, bir kamera almalı.. bulduğu ele geçirdiği her fırsatta kameraya tek kişilik tiyatro gösterileri ve mimik gösterileri yapıyor :) O suratı ne hallere getiriyor inanılmaz..
Spor konusunda; hala su manyağı ve denizin dibinden sadece nefes almak için çıkıyor, süper yüzüyor, çok güzel voleybol oynuyor, koşuyor, okuldaki beden eğitimi faaliyetleri var bir de, bunun dışında ben maalesef neler yapabilirim ona spor konusunda bilemiyorum.. haftada bir benimle spor salonuna gelip hevesle tüm aletleri deniyor..
Dersler konusunda; evet çok başarılı, karnemiz de süper.. Zeki ama tembel şimdilik.. Zorla ödevin başına otuyor, çabuk bıkıp yoruluyor, ödev zamanları her akşam bi posta tartışıyoruz önce.. bazen ona da hak veriyorum. Tüm gün okul sonra eve gel ödev.. oysa aklı oyun oynamakta.. Ne zaman kendisi tek başına “ben ödevimi yapmalıyım” deyip, programlayıp yapacak bilemiyorum. İngilizce konuşmaya pek hevesli.
Bilgisayar konusunda; günümüz çocuklarının en büyük problemi olan bilgisayar ve tv hastalığı bizde yok.. bilgisayarı sadece resim çizmek, hikaye yazmak ve haftada bir oyun oynamak için kullanıyor.. tv yi ise sadece dvd izlemek ve haftasonları avatar ile sünger bob izlemek için açıyor.. diğer durumlarda bizim evde tv asla açık olmuyor. O da bir eksiklik hissetmiyor.. fazladan bir gürültü kirliliğine ihtiyacımız yok..
Giyim konusunda; spor giyinmek, süslenmeden sade bir güzel olmak önemli onun için.. artık kıyafetlerini kendisi seçiyor. Seçtikleri benim giydiğim şeylere çok yakın oluyor. E bu da doğal tabiki.. pek çok konuda annesine özenir kız çocukları. Ne görüyorsa o doğrultuda gelişiyor zevkleri.. marka tutkusu falan da yok henüz.

Aslında daha pek çok şey vardır da şimdilik aklıma bunlar geliyor.. ana hatlarıyla 9. yaşında nasıl bir kız olduğunu not etmek istedim..

Ve elbetteki 9.yaşında yaşadığı en büyük olaylar babasının evlenmesi ve geçenlerde ilk defa bizden ayrı gittiği 1 haftalık tatildi..

Öykü bir yaz çocuğu olduğundan her yıl yaşgünlerini Bursada evimizde değil de denizde kutlamak zorunda kalıyoruz. Bu sebeple sakin ve daha ailece baş başa geçiyor kutlamalarımız.. Geçen yıl daha çok arkadaşı vardı partide tesadüfen o sırada erdekte bulundukları için.. Bu yıl kardeşim ve Gizem de geldi, bu Öyküye yetti.. Kardeşime olan büyük sevgisi ve Gizeme olan hayranlığı yüzünden onlarla bir arada bulunmak çok özel oluyor Öykü için..

Yaşgünü gününü de nasıl geçirdiğinden biraz kısaca bahsedip bitireyim yazımı :)

Sabah kahvaltı öncesi çaydanlıkta hafif kolunu yaktı..
Babam hepimizi Turanlar Koyuna götürdü.. Müthişti.. Herkes bütün gününü denizin içinde geçirdi.. kumsal sadece eşyalarımızı koyduğumuz bir yer oldu, güneşlenemedik bile sudan çıkamadığımızdan.. Öykü Gizemin koynunda yatarken akşamüstü kumsalda kendisine konan arıya bir geçirdi, arı kafasına aldığı bu darbeyle sersemlemiş durumdayken Öykü o anda benim üstüme uçtu çığlık çığlığa, arı intikam almak için aynı bölgeye geri döndüğünde Öykü orada olmadığından Gizemi soktu. Tam Öykünün bulunduğu bölgeden üstelik koltuk altından.. Hemen deniz suyuyla yıkayıp çamur sürdük. İyiki alerjisi yoktu Gizemin.. Öykü arıya vurur vurmaz o bölgeden kaçtığı için çok şanslı olduğunu tekrar edip durdu bütün akşam..
Akşam balık yemeğe gittik ormanda dere kenarına.. Balığını bir çırpıda bitirdi küçük hanım. Sonra etrafı gezip değişik böcekleri inceledi, hamak keyfi yaptı..
Ve sonrasında eve dönüp duşa alıp pastalı partimize başladık. Denizevimizin ev sahipleri de katıldı.. Böğürtlenli ve kalp şeklindeki pastaya bayılan Öykü Annem, babam, kardeşim, gizem, ben, benim arkadaşlar, ve evsahiplerinin aldığı bimilyon tane hediyeyle mutluluktan havalara uçtu…
Gece uyku öncesi ikimiz çıkıp ele ele bir yürüyüş yaptık, sohbet ettik ve dondurma yedik..
Hayatımızın ne kadar güzel olduğunu ve ne kadar mutlu olduğumuzu söyledik birbirimize sarılıp..
Ve masal anlatarak koynumda uyuttum..

İyi ki varsın canım kızım..
Senin gibi bir kızım olduğu için de öyle mutlu ve öyle gururluyum ki..
Hayat sana bazen çok zor yönlerini de gösterecek, ki zaten gösteriyor bile, kendince çok büyük olaylar yaşadın, yaşıyorsun..
Benimse senden tek istediğim bardağın her zaman yarısının dolu olduğunu görebilmen.. her zaman boş olan kısmına bakmaktansa, dolu olan kısma suya odaklanabilmen..
Herkes kendi hayatının Başrolündedir ya…
Sen sadece kendi hayatının başrolünde değil benim hayatımın da başrolündesin , bunu hiç unutma bitanem :)
Yaşgünün Kutlu Olsun.
Seni Çok Seviyorum.

İlk Ayrılık

2009-07-14T13:50:00.003+03:00

Tiyatro gösterinden, dans gösterinden, karnenden, ve okuduğun kitaplardan bahesedemeden hayatının önemli olaylarından birine atlıyorum..

Seni çook özledim, burnumda tütüyorsun birtanem..

.......

Evet küçük hanım ilk defa uzun ve uzak ve bizsiz bir tatile gitti..
Babası ve babasının ailesiyle birlikte..

İlk önce sadece baba-kız tatil yapma planları kurdular, o zaman çok mutlu ve heyecanlıydı küçük hanım..
Fakat sonradan plan değişikliği yapıp tatili hep birlikte yapmaya karar verdiklerinde uzun bir süre isyan etti, ağladı, gitmek istemedi, babasına küstü, konuşmadı, kendince gitmemek için kaçma planları yaptı..
Burada da iş yine bana düştü, onu mutsuz ve korkarak gitmemesi için bir ay kadar bu yolculuğa hazırladım..
Kendimce doğru olanı yaptım onun için..
Babasıyla çok eğleneceğini, istediği zaman ikisinin baş başa kalabileceğini, onu hiçbir şeye zorlamayacaklarını, sıkıştırmayacaklarını, hiçbir şeyi zorla kabul etmek zorunda olmadığını, o kadınla da istemiyorsa diyalog kurmamama hakkının olduğunu ama terbiyesizlik yapmaması gerektiğini, Çeşmenin çok güzel bir denizi olduğunu, sinemaya da gidebileceklerini, ihtiyacı olduğunda babaannesinin ona her konuda yardım edeceğini, bunun için telefonda onunla özellikle konuşacağımı, babaanne, dede, hala ve kuzenle de eğlenebileceğini … vs.. bir sürü konuda, tüm sorularını cevapladım..
Ara ara ağladı ama sonunda korkmadan, kendine güvenerek yola çıkabilecek konuma geldi..

Babasıyla da uzun telefon görüşmeleri yaptık..
İlk defa olması dolayısıyla bir milyon tane detay geliyor aklıma.. Günlerce hep not aldım bir kağıda detayları, sonra hepsini söyledim babasına da babaannesine de..
Tekli yataktan gece mutlaka düştüğünü, ilk 3 saatlik uykusunun aşırı derin olduğunu, sivrisinek alerjisini ve korunma yollarını, fenistilin tek ilaç olduğunu, sevdiği yiyecekleri, sevmediklerini, yemek ve uyku düzenini…

Annelik bazen zor be..
hele böyle ayrılık durumlarında..
hele bi de ilkse işte..
Elim ayağım kesik günlerdir.. günlerdir dediğim iki gündür.. resmen gün değil saat sayıyorum yahu..
İşin tuhafı, Öykü zaten tüm yazını Erdekte geçiriyor anneanne ve dedeyle..
zaman zaman 5 gün görmediğim oluyor ama o zamanlar sadece özlem oluyor..
Bu seferki çok farklı ..
hem özlem hem endişe hem merak..
sadece bir haftalığına olduğunu bilsem de, herkesin birbiriyle ilk kez bir arada olacağı bizden uzak olan bir ortam olması ve henüz Öykünün küçük olması etken sanırım..

Gitmeden önce ona mektup yazmamı, orada bana ihtiyaç duydukça okuyacağını söyledi..
Öyle zor yazdım ki mektubu, heryanımdan duygusallık akıyor günlerdir :) Bir de Öyküye kızardım bazen çok duygusalsın diye.. kendim ondan beterim :)

Son gece yazabildim mektubunu..
Orada her şeyi başarabileceğini, ona her konuda güvendiğimi, eğleneceğini, neler yapabileceğini anlattım..
Benim çocukluğumun yazları Çeşmenin denizinde geçti.. Ben de kardeşim de yüzmeyi de o sularda öğrendik ve hep çok eğlendik, onları anlattım.. Annenin yüzmeyi öğrendiği o tuzlu dalgalı sularda sen de çok eğlen dedim.. Kaynamış mısırının lezzetinden bahsettim, İzmire sinemaya gittiklerinde mutlaka kömürde sandviç iste babandan dedim :)
Ve elbette satırlarca onu ne kadar çok sevdiğimden ve özleyeceğimden..
Ve onu en nihayetinde Pazar günü babasına çok mutlu teslim ettim, Erdekte bir çay bahçesinde..
Mutlu, kendine güvenen, ve ilk bizsiz geçireceği günlere hazır..

Sonra eve dönüp acayip ağladım :)
Sağolsun arkadaşlarım yalnız bırakmadılar bu zaman diliminde..

Günde pek çok kez telefonla konuşuyoruz iki gündür..
Sesi güzel geliyor, eğleniyormuş..
“Düşündüğüm gibi değilmiş, eğleniyorum annecim, beni hiç merak etme, mutluyum, sakın üzülme” dedi bana bu sabah :)
Arda, halasının 2 yaşındaki oğlu.. peşinden ayrılmıyormuş, Oyku aba Oyku aba diye uyanır uyanmaz, bizim hanfendinin de çok işi oluyormuş :) ona bakmak, yemek yedirmelerine yardım etmek vs..

Biliyorum ki, bu süre bir hafta bile olsa Öykü oradan daha olgunlaşmış ve büyümüş olarak dönecek.. Ve babasıyla böyle zaman geçirebilmesi de ruhundaki pek çok şeyi tamir edecek..

Bir insanın yetişmesi, büyümesi hiç kolay bir süreç değil..
Bunu çocuklarının kişilik gelişimine önem veren her anne baba bilir..

Benim kızım da büyüyor.. pek çok şey yaşıyor.. ama benim gibi mutlu ve güçlü bir kişiliği var onun da..
Onunla birlikte ben de büyümeye devam ediyorum..

Seni Çok Özledim Canım Kızım.. Çok..

Mektup Arkadaşı

2009-06-09T15:06:00.005+03:00

bir yıl önce falan gelmişti aklımıza onları mektup arkadaşı yapmak..
ikisini de yazmaya teşvik etmek, mektubun nasıl bir şey olduğunu öğretmek adına..
ikisinin de aynı yaşta olması büyük bir avantajdı üstelik..
ve ikisi de annesiyle yaşayan çocuklardı..

ilk mektubu Öykü yazdı..
ama neredeyse tamamında benim yardımımı aldı doğal olarak..
sonra Ozandan bir mektup gelince çok heyecanlandı..
hatta hemen cevap yazmaya başladı, öyle uzun uzun yazıyordu ki, yarım bıraktı sonunu getiremeyip.. bu kez ben hiç karışmamıştım :)

aradan aylar geçti, nihayet bizimkisi tek başına, beni odaya bile almadan kocaman bir mektup daha yazdı Ozana..

ve geçen ay İstanbulda tanıştılar..
Öykü Ozanla, ben de Şuleyle tanışmış oldum..
tahmin ettiğim gibi çok sıcak bir buluşma oldu.. kimse yabancılık çekmedi..
çocuklar hemen kaynaştılar..

Bizi Modaya götürdüler ..

aklıma gelen ilk kare: Öykünün kurt gibi acıktığını, tostların nerede kaldığını sorar sormaz, Ozanın garsona seslenip koca adam gibi tostları soruşu var :) Annesinin dediğine göre ilk kez böyle bir atraksiyon göstermiş :)

bizimkiler tostlarını da cipslerini de yer yemez bizi yalnız bırakıp kendi hayal dünyalarıyla birlikte etrafı gezmeye başladılar..
en son işi organ mafyası olduğundan şüphelendikleri kişileri gözetlemeye kadar vardırdılar :)

onlar heyecanla, gerçek ile oyunu birbirine katıp zaman geçirirken biz de Şule ile sohbet etme şansı yakaladık.. ki tadı da damağımda kaldı sohbetin :)

sonra bir de yürüyüş yapıp hep birlikte, zar zor ayrıldık birbirimizden..
Öyküye kalsa ya Ozanlara gideceğiz, ya da Ozanları kardeşime götürecekti :)

Onları Bursaya harika bir haftasonu için davet ettik, ve bir dahaki İstanbul gezimizde çocukları çok daha uzun süreli görüştüreceğimize söz verdik :)

bu arada ben Öyküyle Ozan ı fotoğraf çektim ama hiç aklıma gelmemiş Şuleyle ikimizi de çekmek yahu..

neyse o da bir dahaki sefere..

bu yazı vesilesi ile bı içten anne-oğula bir kez daha teşekkür ediyoruz :)

Anneler Günü

2009-05-12T23:45:00.003+03:00

Bu anneler gününde anne kız ikimiz de hastaydık..
Benim hastalığımın sonları, küçük hanımın ise başları..
O yüzden böyle gecikmeli bir kutlama yazısı yazıyorum..
Ve hatta Şule beni vurmadan önce, Öykü ve Ozanın (ikisi mektup arkadaşı) buluşmalarının fotoğraflarını da düzenleyip göndermem ve yazmam lazım :)

Sabah Öykü, terastan kopardığı bir kırmızı gül ve bana özel seçtiği kitap ile öpücüklere boğarak uyandırdı beni..
Ama nasıl heyecanlıydı nasıl..
Kalbi nasıl da pır pır, gözleri nasıl da ışıl ışıldı..
Dünyanın en güzel annesi, dünyanın en deli annesi, dünyanın en akıllı annesi ... diye uzun bir "enler" sıralaması ile beni kahkahalara boğdu..
Sonra yorganın içinde uzun bir süre birbirimizi ısırıp yiyerek gülme krizine girdik..

Güne böyle uyanmak gibisi yok..
Hani annelikten korkan arkadaşlarım, size söylüyorum, sırf bunun için bile korkunuzu yenmelisiniz.. :)

Birbirimize armağanlar vermek dışında yok tabiki bu günün farkı diğerlerinden..
Yoksa biz hep çılgınız, biz hep heyecanlıyız, biz hep sevgi doluyuz, biz hep mutluyuz..
Bu arada bu seneki armağanlarım hem pek çok hem de pek güzeldiler :)
Küçük hanım hem kendisi bir kitap almış, hem anneannesiyle almış bir armağan, hem de babasıyla almış :)

Annelik büyük bir mücadele içinde yaşamak demek bir ömür boyu..

Bir insan yetiştirmeye uğraşmak hem büyük hem de hiç bitmeyecek bir mücadele çünkü..
İleride de mutlu olabilecek, hayatın zorluklarında ayakta kalabilecek, kendi kendine yetebilecek, kendi doğrularının hep ardında durabilecek güçlü bir birey yetiştirmek gibi büyük bir mücadele veriyorum ben de yıllardır..
ve yıllarca da sürecek..
Yoksa annelik demek, çocuğun önüne iki tabak yemek koymak, kurabiyeler pişirmek değil malesef..
Bugün hiçbirimizin çocuğu açlıktan ölmüyor, ama ruhlarını ne kadar doyurabiliyoruz yavrularımızın, ben buna bakıyorum..

Çocukluğu mutlu ve sevgi dolu geçen bir insanın ileride de daima mutluluğa eğilimli yaşabileceğine inanıyorum.. İnanıyorum ki, bu yüzden mücadelem dediğim gibi hep bu yönde..

Ben çok şanslı bir kadınım..
Bir anneler gününü daha hem canım kızımla hem de canım annemle geçirdim..
Harika bir annenin yetiştirdiği güçlü bir kadın olarak, iyi bir anne olmaya çabalayarak, yıllar sonrasının güçlü güzel kızını yetiştirmeye çalışarak..
Herkesin anneler gününü yürekten kutluyorum..

İngilizce Öğrenmek

2009-04-22T11:04:00.000+03:00

Öykü 1. sınıfa giderken İngilizce dersi almaya başladığında, ona bu dersin neden gerekli olduğunu anlatabilmek için epey çabalamıştım..
Neden Türkiyede yaşadığımız halde ve Türk olduğumuz halde İngilizce öğrenmeliydik??
Neden başka bir dil öğrenmeliydik?
Madem gerekliydi neden sadece İngilizlerin dilini öğreniyorduk, diğer ülkelerin dilini neden öğrenmiyorduk ??
Neden onlar Türkçe öğrenmiyordu ??
Neden, neden, neden ??
Ona göre Türkçe dersi gerekliydi, Hayat Bilgisi gerekliydi, hatta Matematik bile tamamdı, Resim, yüzme, tiyatro, beden eğitimi, müzik ve bilgisayar dersleri zaten çok gerekliydi :)
Ama İngilizce?? Neden ?? Ne işine yarayacaktı ??

Sanırım ona verebildiğim hiçbir cevap onu tam olarak tatmin edememişti o yaşta..
Başka ülkelerde yaşayan insanlarla iletişim kurabilmek için desem, neden onlar Türkçe öğrenmiyor o zaman diyordu..
İnternette her türlü bilgiye ulaşabilmen için desem, o yaşta bunun ne demek olduğunu anlayamıyordu..
Verdiğim hiçbir örnek onun için yeterli bir cevap olmuyordu..
En sonunda ben de ona şunu söylemiştim:
İleride daha iyi bir işin olabilmesi için, daha çok para kazanıp istediğin gibi rahat yaşayabilmen için İngilizce bilmen gerekiyor.. Çünkü pek çok firma başka ülkelere mal alıp satıyor, bu yüzden de İngilizce bilenleri büyük müdür yapıyorlar. Mesela ben üniversiteyi bitirdiğimde ingilizcem iyi olsaydı, daha farklı daha büyük bir işte çalışıp, daha çok para kazanıyor olurdum ve dolayısıyla da bugün sana daha güzel bir hayat sunabilirdim..

Aradan 2 yıl geçti..
Pek çok yol katettiler İngilizcede..
Bu arada ben de tabiki.. her Pazar günü en az bir saat birlikte İngilizce çalışıyoruz..
Artık anlayabildiği için de çok sorgulamıyor sanırım, sevmeye başladı yani :)
Bazen bazı animasyonları evde İngilizce olarak açıyorum… ve bazı kelimeleri, nadiren de bazı cümleleri yakalayıp anlıyor, çok hoşuna gidiyor..

Geçen hafta 44 soruluk bir İngilizce sınavı oldular ilk kez.
Sıfır hata ile gelince eve kağıdı, havalara uçtuk :)
Yuh dedim Öyküye de, nasıl sıfır hata olur yaaa, insan bir tane bile mi hata yapmaz..
O da kendisiyle gurur duyuyordu, ben de onunla :)

Cuma akşamı yemeğe gittik ikimiz..
Yolumuzun üzerindeki gözlükçünün önünden geçerken, bir gözlük dikkatimi çekti..
Gayri ihtiyari “ooo ne kadar güzeeel” diyerek vitrine yaklaştım, Öyküyle de eleleyiz..
O da beğendi çok.. “içeri girip bakalım hadi” dedi.. “yok boşver dedim çok pahalıdır.”
Yürümeye devam ettik..
Bikaç adım sonra Öykü dedi ki:
- Anne ben geçen gün İngilizce sınavında hiç hata yapmadım ya..
- Evet ?
- Yani artık benim İngilizcem çok iyi.
- Evet ?
- Ben büyüdüğümde İngilizcem çok iyi olduğu için, çok iyi bir iş bulup, çok para kazandığımda, sana bu gözlüklerden birsürü alacağım ..
- Kız ben seni yemez miyim şimdi, gel buraya.. deyip sarılıp mıncıkladım her yanını dışarıdayız falan demeyip

Feci duygulandım yine tabi bu arada..
Bazen düşünüyorum da..
İnsan daha başka ne ister ki şu hayatta değil mi :)

Spor Güç Çöp :)

2009-03-26T16:12:00.001+02:00

Geçtiğimiz hafta spora başladım.. arkadaşlarım “zaten çok ihtiyacın vardı” diye dalga geçseler de benimle :)
Tüm gün masa başı bir iş, akşam da bir evin içinde çocukla ne kadar hareket imkanım varsa o kadar hareketli bir hayatım var sonuçta.. hadi yaz döneminde haftasonları en azından Erdekte çok uzun yürüyüşler yapabilme imkanım olsa da kış döneminde resmen kış uykusu gibi oturur ve yatar pozisyonda geçiyor hayat..
Ve işte yaş da gidiyor diye düşünerek daha sağlıklı olabilmek adına başladım geçen hafta spora..
Tabi öncesinde küçük hanımdan izin alabilmek için saatlerce dil döktüm..
Onu çok fazla etkilemeyecek bir program yaptım aslında.. akşam onun uyku saatlerinde gidiyorum.. saat 21 ile 22 arası haftada 3 gece.. onunla geçirdiğim zamandan sadece 15 dakika falan çalmış oluyorum spor için.. buna rağmen bana saatlerce dil döktürdü.. "daha sağlıklı olacağım kızım, daha enerjik olacağım" falan diye..

İlk gece tam bir kabus gibiydi, eve nasıl döndüğümü hatırlamıyorum.. hareketleri zor tamamladım, ne kadar da hammış vücudum..
spordan döndüğümde uyumuş olduğundan bir sonraki akşam merakla ve heyecanla sordu Öykü nasıl olduğunu sporun, nasıl hareketler yaptığımı, aletlerin nasıl olduğunu..
"Kötüüü" dedim.. "bir daha gitmek istemiyorum.. noooluuuurrr izin verme bana gitmeyeyim" diye başladım bizimkine yalvarmaya..
bu kez tam tersi küçük hanım, benim daha önce izin alabilmek için saydığım şeyleri bana söylüyor..

"Ama annecim bak, daha sağlıklı olacaksın, daha güçlü olacaksın. Hem bak biliyorsun mesela bir yere gidince, çocuk yorulunca onu babası taşır, ama benim babam yok beni taşıyacak öyle zamanlarda, mecburen sen taşıyorsun bu yüzden güçlü olman lazım, üstelik denizde de beni fırlatman için omzunda taşıman için hemen üşümemen için de lazım."

Aldı beni bir gülme..
Koyun can derdinde kasap et derdinde..
meğer bizimkinin planları varmış da benim haberim yokk :)
ben spordan vazgeçmeye kalkınca dökülüverdi birer birer :)
Hem güldüm aslında.. hem de birden gerçekten onun gerçekleriyle de yüzleştim..
haklıydı ki aslında..
ikimiz yaşadığımıza göre, ona göre benim çift kat güçlü olmam gerekiyordu !!
:)

ben onu heryerde taşırım evelallah güçlüyümdür de aslında..
ama bir şeyi bilmiyordu, ben değil haftada 3 gün, her gece spor yapsam yine de onu denizde böyle fırlatamam, 32 kilo yahu !!
ben anca olsa olsa onu omzuma alabiliyorum, o kendisi atlıyor suya :)

ve elbette bırakmadım sporu.. aksatmadan devam ediyorum..

haftasonu Öyküyü de götürdüm, öyle çok merak ediyordu ve öyle çok heyecanlıydı ki.. hem gece karanlıkta sokaklarda benimle yürümek bir macera onun için, hem de spor salonu başlı başına bir macera..
spor salonuna gittik, ayakkabılarımızı giymek için soyunma odasına girdik..
heryeri hemen inceledi bu arada, sesli düşünüyor bir yandan da..
"hımmm burası duş mu, böyle miymiş,, hımm senin dolabın 7 numara mı.. "
(bu arada hakkaten dolabım 7 numara)
sonra kırmızı, orta boy, ayakla basılınca kapağı açılan bir çöp kutusunu görünce hemen onun yanına koştu..
"aaa ben bunları çok seviyorum biliyor musun annecim, aynı insana benziyorlar çünkü."
?!?!?!?!?
Ben düşün düşün alaka kuramadım insana benzerliğiyle, nasıl yani diye sordum..
"Çöp kutusunun alttaki pedalına basınca kapağı açılıyor ya, düşünsene insanın da ayağına basınca aaa diye bağırarak ağzını açıyor aynı bunun gibi !!!"

Şu çocuklar gerçekten bir alem yahu :)))))

Yan İşleri Bakanlığı

2009-03-10T10:00:00.003+02:00

küçük hanımın saçları ne kadar çabuk uzuyor yahu..
yine kuafördeydik geçenlerde..
bu kez biraz daha kısa kestirdik, hem saç uzunluğunu hem de kahküllerini..
kısa saç fobisi olan Öykü hanım da beğendi, artık kuaföre korkmadan girebiliyor :)

hayır bütün çocuklar doktordan korkar, bizimkisi kuaförden korkuyor..
sanıyor ki kısacık kesecekler :)

kazasız belasız, onu mutlu ederek çıkabildik ya bu sefer de, ben de bir oh çektim :)

haberlerde dışişleri bakanlığı ile ilgili bir haber geçiyordu..
Öykü "dışişleri ne demek" diye sordu..
ülkeyi de bir ev, aile gibi düşünmesini.. dış işlerinin komşularla, arkadaşlarla hatta düşmanlarla olan ilişkiler, sorunlar, yapılması gerkenler vs, olduğunu.. içişlerinin ise; aile içi, ev içi her türlü konu olduğunu söyledim..
"İçişleride var demek" dedi, "peki Yanİşleri de var mı" diye gelince devamında soru biz koptuk tabi :)

bu ara ingilizcede içinde, dışında, yanında, üstünde, altında, arkasında, önünde, ortasında gibi kavramları öğrendiğinden olsa gerek..
dışişleri var, içişleri var..
yanişleri neden olmasın ki değil mi :)

Evim, Güzel Evim

2009-02-21T00:13:00.003+02:00

ingilizce de çok hızlı ilerliyor gibi geliyor bazen..
benim gramerim çok iyiydi ama pratik sıfırdı ingilizcemde..
üstelik de yıllardır neredeyse hiç kullanmadığımdan pek çok kelimeyi de unutmuşum..
tek yaptığım nadiren bazı şarkıları çözmeye çalışmak, flickrda gelen yabancı yorumları ve bazen de siteleri çözmeye çalışmaktı..

hem ingilizce ödevleri olduğundan, hem de evde tekrarın gerekliliğine inandığımdan, her pazar günü Öykü ile ingilizce çalışıyoruz..
çalışıyoruz diyorum çünkü ben de ona anlatmıyor, yardımcı olmuyor, bizzat yeniden öğreniyormuşum gibi Öykü ile eşit konumda kalıyorum..
bazen bildiğim yerleri de bilmiyormuş gibi yapıyorum, o bana öğretmeye çalışıyor o zaman ve çok daha iyi öğreniyor :)

geçtiğimiz dönem aralık ayını komple "there is/are" ile birlikte bir evin içinde bulunan eşyaları, odaları, ve eşyaların yerlerini tarif etmeyi öğrendiler..
tekli koltuk hangi odada, neyin yanında, onun arkasında ne var, ne renk vs.. ama çok detaylı öğrendiler.. perdeden tutun da lavobaya kadar yani..
bizde evde günlerce yattık kalktık ingilizce sorular sorduk birbirimize, cevapları cümeleleri kurduk..
hiç kolay değil inanın :)

ve bu süreç içinde bir de ingilizce proje ödevimiz vardı..
Home Sweet Home
4 er kişilik 6 grup oluşturuldu sınıfta..
bu 4 kişi : oturma odası, mutfak, banyo ve yatal odası yaptılar her biri.

Öyküye oturma odası çıkmıştı..
bikaç gün düşündük hangi malzemelerle nasıl ve ne büyüklükte yapacağız diye..
Anneanne sağolsun organizasyonu o yaptı valla :)
sonra kullanacağımız mazlemeleri toparlama, Öykünün bütün oyuncaklarını elden geçirme falan derken.. yazıcının kutusunu kesip defter kabı ile kapladık her yanını.. ardından bütün eşyaları bantlarla kopmayacak sağlamlıkta yapıştırdık..

çocuklar bu proje ile ingilizce hem evlerini odalarını tanıttılar, hem de sorulara yanıt verdiler :)

ve okulumuzun gazetesine çıkmışlar :)
çok mutlu olduk görünce hepimiz:)
yahu bu annelik çok tuhaf birşey oluyor bazen..
böyle şeylerden müthiş duygulanıyorsun :)
duygulanmama ihtimali yok kesinlikle :)
mesela pazartesi günü de ingilizce dersinden genel başarı olarak Yüz almış küçük hanım..

umarım Öykünün ingilizcesi, kardeşiminki kadar mükemmel olur, benimki gibi vasat değil..

insan sevdiği şeyi başarır, buna inandım ben hep..
şimdilik seviyor bakalım Öykü de ingilizceyi..
ilk zamanlar hiç bir şey anlamadıkları için ve hatta yazılışı farklı okunuşu farklı olduğundan çok zor geliyordu ve sevmiyordu..
ama anlamaya başladıkça ve konuşmaya başladıkça sevdi..
hatta kış tatilinde Bahariye caddesinde geziyoruz elele ikimiz..
ingilizce konuşmak istiyor yolda hep benimle..
sanırım biraz hava atmak istedi canı :)

çok tatlı oluyorlar çok.. ve çok masum :)
bitanem o benim birrrtanemmmm:)

Öykünün Kitapları

2009-02-07T17:00:00.006+02:00

yahu ne tembel bir anne oldum yine :)
ocak ayında aklımda yazmak istediğim 5 yazı varken ben hiç birini yazamadan ay bitti..
hayır arada kesinlikle yazmam gereken 2 yazı vardı üstelik..

karne aldııııı benim kızıııımmmmmm :)

3.sınıfın yarıyılını süper tamamlamış bulunmaktayız..
bulunmaktayız diyorum çünkü valla ben de Öyküyle birlikte tüm dersleri yeniden çalışıyorum..
özellikle de İngilizceyi.. yeni baştan öğreniyorum iyi oluyor..
proje ödevleri, matematik problemleri derken ben de bir karneyi hakediyorum yani :)

evet Öykü hanımın karnesi beklenildiği üzere hepsi 5 :)
umarım bundan sonra da böyle ilerler bakalım..

karnesinin dışında söylemek istediğim bir konu daha var..
okuyanlar hatırlar Öykü geçen yıl Kitap Okumada İlkokul Birincisi olmuştu :)
kitap okuma hevesi de, sevgisi de hiç ama hiç hız kaybetmeden devam ediyor Öyküde..
bazen elinden zorla alıyorum kitabı gece, artık okumasın diye..
:)

güzel bir listeleme olsun diye bu dönem okuduğu kitapları buraya yazmaya karar verdim..

kitaplarının tamamını kendi seçip alıyor.. bu yüzden D&R de saatlerimizi harcıyoruz..
bir de sağolsun arkadaşların armağan ettiği kitaplar oluyor..

evet gelelim Öykünün bu dönem okuduğu kitaplara ve sayfa sayılılarına:

1. İlginç Yönleriyle Güneş Sistemi ....... 32 sf.
2. İlginç Yönleriyle Tehlikeli Bitkiler ....... 32 sf.
3. İlginç Yönleriyle İnsan Vücudu ....... 32 sf.
4. İlginç Yönleriyle Çalışan Köpekler ....... 32 sf.
5. Afaca Dedektifler Okulda ....... 90 sf.
6. Ejderha Avcıları Okulu : Anne Ejderha'nın İntikamı ....... 118 sf.
7. Ejderha Avcıları Okulu : Beyin Gücü Turnuvası ....... 127 sf.
8. Ejderha Avcıları Okulu : Dünyanın Sonu Geldi ....... 119 sf.
9. Ejderha Avcıları Okulu : Dikkat Büyücü İşbaşında ....... 127 sf.
10. Ejderha Avcıları Okulu : Sir Herbert Zindantaşının Hayaleti ....... 126 sf.
11. Ejderha Avcıları Okulu : Dikkat Bugün Ayın 13ü ve Cuma ....... 126 sf.
12. Ejderha Avcıları Okulu : Çifte Ejderha Sorunu ....... 119 sf.
13. Ejderha Avcıları Okulu : Dünyanın En Yaşlı Ejderhası ....... 133 sf.
14. Küçük Kara Balık ....... 59 sf.
15. Süper Dedektif Duvar Yazısı Olayı ....... 63 sf.
16. Çıtır Çıtır Felsefe: Cesaret ve Korku ....... 39 sf.
17. Çıtır Çıtır Felsefe: Güzellik ve Çirkinlik ....... 39 sf.
18. Çıtır Çıtır Felsefe: İyi ve Kötü ....... 39 sf.
19. Konrad yada Konserve Kutusundan Çıkan Çocuk ....... 178 sf.
20. Lollipop ....... 103 sf.
21. Spiderwick Günceleri: Esrarengiz Köşk ....... 114 sf.
22. Spiderwick Günceleri: Büyülü Taş ....... 115 sf.
23. Spiderwick Günceleri: Lucinda'nın Sırrı ....... 116 sf.
24. Spiderwick Günceleri: Gecenin Karanlığında ....... 114 sf.
25. Spiderwick Günceleri: Yutanhoyrat'ın Gazabı ....... 147 sf.
26. Narnia Günlükleri: Büyücünün Yeğeni ....... 207 sf.
27. Harry Potter ve Felsefe Taşı ....... 274 sf.
28. Harry Potter ve Sırlar Adası ....... 314 sf.
29. Harry Potter ve Azkaban Tutsağı ....... 395 sf.
30. Harry Potter ve Ateş Kadehi ....... 660 sf.

Toplamı dörtbin sayfadan fazla..

bu kitapların dışında küçük hanım ayrıca 21 Adet Sizinkiler : Limon ile Zeytin karikatür kitaplarını ikişer kez okudu yaz tatili süresince ve devamında..

yine her ay National Geographic Kids dergisini yutarcasına okuyor.. Hayvanlar ile ilgili bulduğu her ansiklopediyi zevkten dörtköşe olarak okuyor.
her ay SüngerBob dergisi ve D&R de kaşla göz arası okuduğu karikatür kitapları da en büyük eğlenceleri arasında :)
ve son olarak da bu ay Alper abisinin tavsiyesiyle Bilim ve Çocuk dergisine başladık..

ve Öykü bu kadar kitabı okurken sanmayın ki hayatı sadece kitap okumak..
ne sinemaya gitmekten geri kalıyor (her hafta mutlaka 1 sinemaya gidiyor), ne bilgisayar aktivitelerinden, ne oyuncaklarıyla müthiş oyunlar kurup oynamaktan, ne Dvd izlemekten, ne orman yürüyüşlerinden, ne arkadaşlarıyla buluşmaktan, ne fotoğraf çekmekten, ne gezmekten, ne karikatür çizmekten, ne hikaye yazmaktan..
ne biçim çocuk, yaptıklarını yazarken ben yoruldum hahahahah :))
ve bir de üstüne okulda çok başarılı.. ki okulu da tam gün..

okuma konusunda beni geçtiğinden dolayı; bir yandan kızımla gurur duyarken bir yandan da artık küçük hanımın benimle dalga geçmesiyle uğraşıyorum evde !!!

"Ay anne hala aynı kitapta mısınnn, bitiremedin gitti sen de şu kitabı"

!!!!

2008 Biterken..

2009-01-02T21:24:00.005+02:00

Anne kız yola çıktığımızdan beri bu 3.yılbaşı gecemiz seninle..
2006 nın son gecesini hatırlıyorum da, aslında nasıl da korkuyordum, neler olacağından, bizi neler beklediğinden..
tabiki sen hiç farketmedin, ben farkettirmedim sana korkularımı..
en büyük korkum, yanlış kararlar verip seni mutsuz etmek, birlikte çıktığımız yolda düzgün ilerleyememekti..
en büyük isteğim, seni mutlu ve güçlü bir kız olarak yetiştirebilmekti..

birlikte yürüdüğümüz ilk yıl 2007, ikimiz açısından hem mutlu hem umutlu hem eğlenceli hem de çok değişikti.. pek çok farklı heyecanla tanıştık yıl boyunca ve ikimizin yapabileceği pek çok ortak şeyler ürettik, keşfettik..

korkularımın boşa olduğunu ve senin aslında hepimizden daha güçlü bir yüreğe sahip olduğunu görüp rahatlamıştım..

bu yüzden geçen yıl, yılbaşı gecesi çok daha rahat girdim yeni bir yıla..
fakat 2008 ummadığımız zorluklar getirdi bize.. en çok sana.. ben olsaydım çok daha fazla sorun yaşardım senin yerinde..
kendince çok büyük sorunlarla başetmek zorunda kaldın..
ben hep yanında olmaya çalıştım ama sorunun kaynağı ben olmadığımdan bazen elim kolum bağlı çaresizlik içinde sessizce ağladım üzgün güzel yüreğin için..
sana sıcak iki kol olmaktan ve zamanın geçeceğini anlatmaktan başka hiç bişey yapamadım..
isyan ettin, kızdın, bağırdın, reddettin, inanamadın..
ama hep tepkilerini ortaya koydun.. bu yüzden mutlu oldum.. içine atmadığın, hayata küsmediğin için, içindeki herşeyi dışarı kustuğun için sevindim hep..
yavaşça kabulleniyorsun, yok başka çaren..
hayat malesef hep istediğimiz gibi ilerlemiyor güzel kızım..
sen hep zorlu sınavlardan geçiyorsun bu yaşında..
ama yine de şu gözlerinin için gülüyor ya..
ben biliyorum ya sahteden değil gereçkten mutlu olduğunu..
büyüyünce her taşı olması gereken yere oturtacağını..
o yüzden hiç korkum yok senden yana..
herşeyi başaracağını biliyorum..
isteğim çok örselenmeden kalsın yüreğin..

hiç bir yılbaşı gecesi dayanamadın geceyarısını beklemeye..
bu sene de :)
yemeğimizi yedik gırgır şamata, hediyelerimizi açtık, dayanamadık armağan oyuncaklarımızla oynadık ve sen
saat 22.30 a kadar zor dayandın..
ama ben yine seni uyandırıp uyku sersemi de olsan kucağımda havai fişekleri izleyerek ve sana sımsıkı sarılarak karşıladım yeni bir yılı..

sağlıklı, mutlu ve başarılı olacağın bir yıl olur umarım 2009 da..

seni çok seviyorum prensesim..

Yosun Felaketi

2008-12-24T13:56:00.004+02:00

yıl 2005..
4.5 yaşındayken çizmişti..
bilgisayara mause a eli alışsın diye açardım painti..
çizsin diye..

yosun felaketi adını veren de kendisi..

sağ tepedeki yeşil adam kötü..
yosun adam..
kötü yosun adam..
kollarındaki kasları görüyor musunuzz??
onlar kasmış işte :)
güçlü çünkü çok..
bakın bütün isnancıkları gebertmiş..
yosun salmış üstlerine..

amaaaaaaaaa

asağıdaki kasları güçlü gülen suratlı adam kahraman..
kurtarıcı !!
ve sonunda o kazanıyor.
bakınız onun kasları daha yüksek !!
o daha güçlü !
ve tabi bunlar denizin içinde oluyor :)

hepsinin surat ifadelerine de dikkat edilmiş gördüğünüz gibi..

Bizim Evin Bayramları

2008-12-11T14:42:00.004+02:00

bizde bayramlar yoğun geçiyor eğer bursada isek..
ancak fırsat bulabildim yazmaya.. ve hatta nefes almaya..
üstelik bir de kardeşim gelmişti istanbuldan, o varken bilgisayara hiç zaman ayırmıyorum..

herkes söyler, bizim çocukluğumuzda bayramların tadı farklıydı diye..
öyle.. zaman geçiyor.. değişiyor herşey..
bazı şeylerimizi yitirip gidiyoruz..

ben şahsen bir bayram sevinci nadiren yaşasam da artık.. (bayram demek işe gitmemek demek tatil demek) en azından Öykü, annem ve babamın sayesinde hala eski tattaki bayramlardan yaşıyor..
öncesinde bayram temizliği yapılır, ev baklavası, yaprak sarması, bazen de börek yapılır, bayram giysileri ütülenir hazırlanır..
bayram sabahı evin erkekleri (babam ve kardeşim) bayram namazına gider, evin kadınlar (annem ben öykü) kalkıp kahvaltı hazırlayıp giyinip onların dönüşünü bekler..
hep birlikte neşeyle kahvaltı yapılır..
sonra babam kurban işini halletmeye gider, etlerle geri döner, dağıtılacak paylar ayarlanır..
öğle yemeğinde ciğer böbrek dalak kızartması vardır.. parmaklarla birlikte yenir..
gün huzurla geçer gider..

ikinci gün kalabalık bir sülalenin getirisi olarak sabahtan akşama kadar hiç eksik olmaz misafirler..
kuzenler çok..
ikram servis gülüşüp sohbet etme bayramlaşma, çocuklara para ve bayram hediyesi verme..
yorgun bir halde noktalanır gün..

üçüncü gün biz gezeriz..
dayı ve teyzeler, bizden büyük aile dostları..
her evde mutlaka birşey yenmesi gerekir, yemek yemezsen dayak yersin..
mideler taşmak üzere ve yorgunca eve dönülür akşam..

dördüncü gün komşular gezilir, küçükler bize gelir..
komşu deyip geçmeyin.. bizim buralarda hala eskisi gibi komşuluklar devam eder..

işte bu hengamenin ortasında küçük hanım da bayramı, bayram tadında yaşar gerçekten..
bayram parası da toplar :) bayram hediyeleri de alır :)
ama söylediğine göre onun için bayramların en güzel yanı; benim işe gitmemem ve hiç ayrılmıyor oluşumuzdur :)

umarım herkes mutlu bir bayram geçirmiştir..

Ataç mı Ataş mı ?

2008-12-02T16:05:00.006+02:00

güya pazar günümüzü evde geçirecektik küçük hanımla..
gerçi cumartesi günümüzü de evimizde geçirmiştik ama..
taşlarımızı inceleyecek, ders yapacak, bilgisayarda oyun oynayacak, evde sinema keyfi yapacatık..
sabah kalkar kalkmaz İngilizce ödevini bitirdi..
ardından Madagaskar 2 ye gitmek için inatçılığı tutunca düştük yine yollara :)

önce gidip bir güzel karnımızı doyurduk, ardından da sinemanın koltuklarına kurulduk..
zaten Madagaskar 1 i de çok fazla seviyorduk, defalarca izlemiştik ve heyecanla bekliyorduk 2 ne zaman gelecek diye :)
çok güzeldi film.. herkes gitsin walla küçük büyük :)
sinemadan sonra elbetteki D&R e uğramadan eve dönemezdik.. neyseki bu kez sadece SüngerBob dergisinin aralık sayısı ile yırttık mevzudan :)
bir çukulata alışverişi yapıp eve döndük..
yazı özlediğimizi konuşup erdek maceralarımızı hatırladık..

akşam annemlerde yemek yerken bir iddiaya girdik..
doğru kelime ATAÇ mı yoksa ATAŞ mı diye..
ben kendimden gayet emin ATAÇ olduğunu iddia ettim.. annem ve babam da benimle aynı fikirdeydi.. Öykü hepimize karşı ATAŞ olduğunu iddia etti..
yemek biter bitmez evimize geldik ve hemen bilgisayarı açıp EkşiSözlük e girdik..
ve sonuç: Herkesin Ataç diye bildiği kelimenin doğrusu ATAŞ tır...
Öykü de sevinç çığlıkları.. bende hala inanamaz durumları..

ne mi kazandı Öykü iddia sonucunda:
TAM 1 HAFTA BİR DEDİĞİNİ İKİ ETMEYECEĞİM !!!
VE HAFTANIN HANGİSİ OLDUĞUNA KENDİSİ KARAR VERECEK..

bence muhtemelen bayram tatil haftasını seçecek..

siz siz olun, yeni nesil küçüklerle iddiaya girmeyin :)

Dış Borcumuzu Ödeme Yolu

2008-11-18T10:15:00.005+02:00

Küçük hanım kendince ülke sorunlarına çözüm bulmaya devam ediyor..

Haberlerde Uğur Dündarın bir cümlesini duyduktan sonra şaşırıp hemen saniyesinde buluyor çözümü..
Diyor ki Uğur Dündar:
"Bugün ülkemizin 500 milyar dolar dış borcu var.. Borçla yatırım yapıp büyümeye çalışan ülkelerin en başında geliyoruz.."

Öykü:
"beşyüzmilyardolar mııııııııııııııııııııııııııııı "
!?!?!?!?!?!??!?!?!?!?!
(sanki çok anlıyor hanfendi paradan)
"Neden ödemiyoruz ki bu borcu anne?"

Çünkü devletimizin parası yok kızım !

"E o zaman biz verelim, hepimiz verelim, mesela her aile 50 lira verse yetmez mi bu borcu ödemeye?"

(bi an aklım karışıyor, nüfusumuz kaçtı ki falan diye düşünüyorum ciddi ciddi.. )
Yeter herhalde kızım.

"Ne güzel işte, herkes versin 50 lira, ve dışarıya borcumuz kalmasın!!!"

mümkün olduğunda borç almadan, şartlarımız ve olanaklarımız ölçüsünde yaşamanın doğru olduğunu, borç ile yaşamanın kötü bir şey olduğunu öğretmeye çalıştığım kızımın,
böyle bir rakamın bir de başka ülkelere olan borcumuz olduğunu öğrenince epey yüzü düştü..
gerçekten çok üzüldü biliyor musunuz??
oysa biz borç ile yaşayan bir ülke olmayı öylesine kanıksamışız ki, her gün bildiğimiz bu gerçekle artık üzülmeden yaşıyoruz değil mi..

Atatürkün Hatası

2008-11-01T23:22:00.004+02:00

bütün gün Atatürk ve Kurtuluş Savaşı ile ilgili ödevler yaptık..
bazı araştırma ödevlerimizde yine gogıl ı da kullandık..
bazısını o sırada telefon açan arkadaşa sorduk..

savaşın zorlukları üzerine uzun uzun düşündük, konuştuk..
Türkiye haritası önümüzde, hangi ülkeler hangi şehirlerimizi işgal etmiş, nasıl olmuş düşünüp hayretler ederek..

ve sonunda Mustafa Kemal Atatürkün hangi koşullarda nelere kalkıştığını, nasıl bir lider olup böyle bir seferberliği öyle bir zamanda (malum 1.dünya savaşından yenik çıkmış yorgun ve ekonomisi yokolmuş bir ülke) sağlayabildiğini ve elbette savaşan askerlerimizi ..

en son Öykünün yorumu:
"Bence Atatürkün en büyük hatası ne olmuş biliyor musun annecim"
ben acaba ne diyecek diye merakla ve şaşkınlıkla yüzüne bakıyorum:
"Neymiş hatası kızım?"
Öykü gayet ciddi bir yüz ifadesinde:
"Çocuk yapmamak. Eğer bi çocuğu olsaydı, belki çocuğu da onun kadar zeki ve cesur olurdu, o zaman düşünsene anne hiç bir sorunumuz olmazdı belki şimdi.."
yüzüne bir gülümseme yayıldı..
belli ki hayallere daldı..
hiç ses etmedim..
küçücük ama kocaman aklıyla acaba bugün hangi sorunlarımızı çözeceğini düşünüyordu Atatürk ün oğlunun..

hepimizin Cumhuriyet Bayramı kutlu olsun bu arada..

Yeni Saç Modeli

2008-10-13T23:05:00.023+03:00

cumartesi sabahı kalkar kalkmaz kahvaltı yapıp doğru küçük hanımın veli toplantısına gittim..
3.sınıfın ilk veli toplantısını yaptık..
gayet güzeldi.. hani gitmesem de olurmuş :)
2 saat sürdü..
sınıf öğretmenimiz dışında beden-yüzme öğretmenimiz ve ingilizce öğretmenimiz ile de görüştük..
her ay ingilizceden de bir kitap okumaları gerekiyormuş çocukların artık..
bursada hangi kırtasiyelerde bulabileceğimizi de söylediler..
seviye 1 olan hikaye kitaplarını toplayacağız bakalım..

öğlen döndükten sonra Öykü hanımla dışarı çıktık.
yüzme dersi için idrar testi yaptırmamız gerekiyordu, onu hallettik, bi sorun yokmuş.

hastaneden çıktıktan sonra hadi dedim saçlarını kestirelim..
kesinlikle istemiyordu kestirmek..
ama yüzme dersleri bu hafta başladığı için bu kadar uzun saçı bonenin içine yerleştirmek de dert, yüzme ve duş sonrası kurutması da..
istemeye istemeye götürdüm kuaförüme..
"sen annene güven miyor musun, çok kısa kestirmeyeceğim bitanem" diye diye :)

ilk dakikalar epey gergindi hanfendi :)
hatta hem saçını kesen çocuğu hem de beni bikaç kez tehdit etmeden de duramadı..
eğer kısa olursa ben de sizi keserim dedi yahu bize :)

kuaförden gayet mutlu ayrıldı en nihayetinde..

yemek yemeden eve dönmek olmaz dedik..
bulvara açılan burger king e gidip tavuklu çocuk menülerimizi de afiyetle mideye indirdik :)

aslında planımızda kitap kafeye gitmek de vardı ama hastane-kuaför-burgerking arası epeyy yürüdüğümüzden ve epey rüzgarlı olduğundan hava vazgeçtik..
çünkü kitap kafe için tüm o yolları bir daha yürümemiz gerekliydi..
onu da bir dahaki haftaya bıraktık ve durağa kadar yürüyüp taksiye atlayıp evimize döndük..

biraz dinlendikten sonra türkçe ve matematik ödevlerini yaptı öykü..

akşam yemeğinden sonra ikimiz koltukları çekip üstlerine örtülerimiz serip evimizi kışlık moda geçirdik..

kışın doğalgazdan tasarruf etmek amacıyla salona taşınıyoruz :)
böylece evdeki pek çok odanın kaloriferlerini yakmıyoruz..

koltukları birleştirip yatak haline getirince kocaman bişi oluyor..
öyle mutlu oldu öyle mutlu oldu ki öykü anlatamam..
kışı çok seviyorum, evimizi çok seviyorum, seni çok seviyorum canım annem diye diye zıplayıp durdu yeni kışlık yatağımızda :)
sabah uyanınca yorganın altından çizgi film izleme hayali kurdu.. (ki ertesi sabah gerçekleştirdi de)sonra kitabını alıp, hiç çıkmamaya karar verdiği yatağa girdi..

ha bu arada her zamanki gülme krizlerine tutulduk ikimiz de yuvarlandık gülmekten ama nedenini şu an hatırlayamıyorum..
zaten çok komik bir nedeni de yoktur muhtemelen..
oto boka herşeye güldüğümüzden çoğu zaman :)

evet yeni saç modelimiz ve evimizin kışlık modu hayırlı uğurlu olsun diyorum kendi kendimize :))

Kremi Olmayan Bitkiler

2008-10-09T22:42:00.004+03:00

Kardeşim babama yaşgünü hediyesi olarak Cahillikler Kitabını almış..
bayramda İstanbula gittiğimizde verdi hediyesini ve Öyküyle bize de armağan etmiş oldu böyece :)
o günden beri "aaaa, ohaa, yuhh, hiç bilmiyorduuummm, ne kadar cahilmişiz" diye diye okuyup duruyoruz kitabı..

bu gece uyku öncesi yatakta yorgun ve mayışmış halde yine kitabı karıştırırken; Şu ana kadar yaşamış en tehlikeli hayvan nedir? sorusunu görüp indexte, hemen açtık okumak için :)

şöyle yazıyordu:
"Şu ana kadar ölmüş olan insanların yarısını (muhtemelen 45 milyar kadar) dişi sivrisinekler öldürmüştür. Erkek sivrisinekler sadece bitkileri ısırır."

2 sayfa kadar bu konuyu anlatıyordu ama bunu okuyunca şaşkına dönen Öykü ile aramızda şöyle bir diyalog geçti:

- bitkileri de mi ısırıyormuş sivrisinekler ??

- evet ama erkek sivrisinekler ısırıyormuş bitkileri, bizi ısıran pis hayvanlar dişiymiş :)

- yazııııkkkk, kremleri de yok onların, nasıl kaşınıyorlardır kimbilir ..
:)))))

Öykünün sivrisinek ısırığına alerjisi var..
bu yüzden yaz dönemini full korunmalı geçiriyoruz sineklerden walla :)
ama nadiren de olsa gece raid in öldüremediği bikaç sinek ısırıyor..
ısırınca kocaman şişiyor o bölge..
kaşıntıyı ve şişliği alması için harika bir jel kremimiz var..
öykünün kurtarıcı kremi yani..

sivrisineklerden böylesine dertliyken çocuk, aklına o büyük kaşıntı geldi herhalde ki yazııık diye birden bitkileri hayal etti..

bitkilerin de canlı olduğunu öğrendiğinden beri kafası karışık zaten bu konuda..
ilk zamanlar çimenlere basarken bile onların canının yandığını düşünüp üzülüyordu..
şimdi bir de yaşayan en tehlikeli hayvanın onları da ısırdığını okuyunca çaresiz bitkilere acıyıverdi yine :)
çocukların bu saf düşünce ve mantık sistemlerine bayılıyorum :)

Mutlu Bayramlar

2008-09-29T17:58:00.005+03:00

Biz yarın İstanbul yolcusuyuz..
Her Ramazan Bayramında olduğu gibi kardeşime gidiyoruz..
Yağış bikaç gün daha etkili olacakmış, umarım Öyküyü çokça gezdirebilirim..
Fotoğrafı bugün çektik ve Şu siteden kartpostal haline getirdik :)

Kaşık Surat

2008-09-22T10:17:00.004+03:00

fotoğraflar arasında kayboldum da..
annem bi yandan çıktı ister, elinde görmek ister haklı olarak..
fırsat buldukça 5 dakika bile olsa fotoğraflarımı düzenlemeye çalışıyorum artık..
en eskilerden başladım da ..
öykümün öyle tatlı fotoğrafları var ki :)

sıralı 3 taneyi paylaşmak istedim..
kaşık surat derdim ben ona küçükken..
hakkaten küçücük bir yüzü yok mu :)
bir avuç kadar..

benim minik kaşık suratım çok tatlı değil mi :)

kendi hakkından vazgeçme teklifi..

2008-09-16T23:09:00.013+03:00

sabah kalktığımda boğazlarımda hafif şişlik ve başımda ağrı ve vücudumda halsizlik vardı pazar günü..
bir gün önce Hayat Bilgisi ve Matematik ödevlerini bitirmişti Öykü, pazara sadece İngilizce ödevi kalmıştı..

kahvaltıdan sonra o ödevini yaparken, bir yandan da bana öğretiyor ingilizcede öğrendiklerini..
çünkü ben, bana öğretmeye çalışırken onun da tekrar edip daha iyi öğreneceğini düşündüğümden, böyle bir anlaşma yapmıştık kendisiyle..
okulda öğrenci, evde öğretmen oluyordu konu ingilizce ise..
bir de böyle ciddi havalara bürünüyor sormayın, arasıra ben de anlamamış gibi yapıyorum iyice pekiştirsin diye..

ödevini böylece bitirdikten sonra, havanın aşırı sıcak olmasını ve biraz hasta oluşumu bahane ederek "dışarıya çıkmayalım evde ne istersen yapalım" dedim ama ıı.
sinema sinema sinema diye tutturdu..
giyinip çıktık evden..

Sihirli Orman a girdik..
geçen hafta gittiğimiz Garfield dan daha eğlenceliydi walla.. ben bile pek eğlendim :)

çıktıktan sonra karnımızı bir güzel doyurup ardından tabiki D&R e gittik..

düşünüyorum da ne kadar çok bana benzemeye başladı zevkleri büyüdükçe..
bir de son zamanlarda ayrılmaz ikili olduğumuzdan tam arkadaş modundayız anlatamam, görmeniz lazım bizi birlikteyken..
o biraz büyüyor ben biraz küçülüyorum :)

çok küçüklüğünden beri bir kuralımız vardı bizim.
ister oyuncak, ister kitap, ister film, sadece TEK BİR TANE seçip alma hakkı var bir çıkışta..
yoksa ben bile bu yaşımda mesela D&R deki herşeyi alabilme isteğine sahip oluyorum mağazaya girdiğimde, Öykü nasıl kendini tutacak..

uzun zaman geçirdik pek çok şeyi inceledik..
sonunda bir adet Sizinkiler de karar kıldı :)
ben de bir film aldım kendime.

kasaya gittik..
sıra beklerken, kasanın alt bölümünde şahane defterlere ilişti gözüm..
onlar ne güzel şeylerdir yaf, ciltleri falan bi harika..
açma kapama yerleri..
boy boy..
ama hepsinin ciltleri değişik ve cidden gördüğüm en iyi defter kapakları..
ben hayran hayran "öyküüüü şunlara bak nasıl güzel" diye onu da ortak edince inceleme sürecine..
"aaa eveeeettt çok güzelmiiiş"
eline alıp dokunarak inceledi ve bir tane kırmızılı olanı göstererek bana;
"anne alsana bunu kendine" dedi..
bi baktım, oha dedim çok pahalıymış boşver.
öykü hiç duraksamadan şu cevabı yapıştırdı: "ben sizinkilerden vazgeçerim, nolur sana bunu alalım"
baktım
baktım
baktım yüzüne,
öyle tatlıydı ki..
gözlerim doldu.
canımmm kızım teşekkür ederim sen bitanesin dedim. bana bunu almış kadar oldun inan.
"anne bak gerçekten ben vazgeçebilirim cidden sana bunu alalım benim hakkımın yerine" diye ısrar etti..

sarıldım sımsıkı..
öptüm..
ben sizinkileri alırsak daha mutlu olacağım dedim.

o anda içimden geçenleri gerçekten anlatma imkanım yok..
tek söyleyebileceğim o benim günışığım
küçük günışığım..

3.Eğitim Yılımız Başladı..

2008-09-08T22:33:00.007+03:00

bana hala inanılmaz geliyor ama Öykü artık kocaman oldu yahu, 3.sınıfa gidiyor benim kızım :)
gece heyecandan iyi uyuyamadı, sabah heyecandan zor kahvaltı yaptı, hatta resmen yalvararak yumurtasını yedirdim.. evden çıkıp taksiye bindiğimizde kalbi pır pır, nefesi kesiliyor, anne çok heyecanlıyım diyor..
nihayet okula ulaştığımızda ve arkadaşlarını gördüğünde, arkadaşları da "Öyküüüü seni çok özledikkk" diye sarılınca bizimkine, nihayet rahatlıyor :)

Öykünün en sevdiği iki kız arkadaşı vardı 1.sınıfta iken..
1.sınıfın sonunda İnci başka bir okula gitti, 2.sınıfın sonunda da Ceren başka bir okula..
günlerdir onun sıkıntısı vardı, "ben şimdi kimin grubuna giricem, kiminle yakın arkadaş olucam" diye :)
baktım ilk teneffüste Esma ile hemen elele tutuşmuşlar (Öyküye sınıfa girince ilk sarılan da o kızdı.) içimden bir oh çektim.
Öyküye belli etmesem de ben bile stres olmuştum bu yakın arkadaşlarının gitmesi konusundan:)
çünkü bu konularda epey de duygusal sayılır Öykü..
şimdi artık diğer kızların gruplarına girecek bakalım..

bir diğer değişiklik artık tek kişilik masa ve sandalyeleri var..
2 yıldır 2 kişilik sıralarda eğitim görmüşlerdi..
ve mutlaka sıra kavgaları oluyordu..
aylık periyotlar halinde öğretmenimiz sıra arkadaşlarını değiştirse de mutlaka herkesle bir sorun yaşanıyordu :)
böylesi daha iyi sevindim..

servis konusunu da hallettikten ve yüzme öğretmeninden kan testine gerek olmadığının (aşıları tam olduğu için) sadece idrar testini yenilememiz gerektiğinin teyidini aldıktan sonra okuldan ayrıldım..
ha bu arada, okul kıyafetlerinin değişmediğini geçen hafta öğrenmiş, rahat bir nefes almıştım..
haftasonu bir denedik ki poposundan yukarı zor çıkıyor şorteteği..
30 bedenden 32 bedene büyümüş hanfendi yaf..
böylece kıyafetimizi de yeniledik bu sabah..
ayakları da 32-33 iyi mi ..
ben 36 giyiyorum yani..
yakında aynı spor ayakkabıları giymeye başlayacağız..

akşam eve, ilk günden yıldızlı aferini alarak (türkçe dersinden) döndü..
ilk ödevini yaptı..
Alkan ve Gizem arayıp başarılar dilediler..
Anneannesinden ve dedesinden de öpücüklerini ve dularını aldı..
biz böylece yeni eğitim yılımızı başlatmış olduk..
kızıma ve tüm öğrencilere başarılar diliyorum :)

onunla gurur duyduğumu söyleyerek gülen gözlerle uyuttum bu gece..
hep böyle geçer yıllarımız umarım..

Güleç Pazarlar..

2008-09-07T21:16:00.022+03:00

dün akşam aldığım zebra ile güne başlayan küçük hanımın keyfi pek yerindeydi..
sabah keyfi, kahvaltı ve cnbc-e deki çizgi dizilerimizi de izledikten sonra sinemeya gittik.
Garfield Komedi Festivali
kahkahalarla gülmedik filmde ama iyiydi yine de..
hatta film sırasında bir söz çok hoşuma gitti.. balık hafızalı olduğumdan Öyküye unutmamsı için sözü bir iki defa tekrar ettirmiştim :)
eve gelir gelmez de sordum sözü yazayım bir tarafa diye..
"komedi; bir başkasının başına gelen trajedidir." üzerinde epey düşünülecek bir cümle aslında..

sinemadan çıkar çıkmaz Erdem ve Ayşe ile D&R'de buluştuk.
Erdem Öyküyü görür görmez daha oracıkta hediyelerini verdi :) zaten ihtiyacımız olan Pastel boya ile gönlümüzü fethetti :) ama verdikleri akıl pek de hoşuma gitti diyemeyeceğim.. Ayşe ile ikisi de bu boyalarla evimizin (sadece odasının da değil) duvarlarını boyaması fikri :) nasıl ama.. hatta benim yatağımın başından başlaması gerektiğini de söylediklerini duydum bir ara.. temizlik için eve boyacı yerine Erdem ile Ayşeyi çağıracağıma oracıkta karar verdim ben de ileride :)

Öykü hanım en sevdiği çizgiroman serisi Limon ile Zeytin in bir kitabını da alınca değmeyin keyfine şeklinde D&R'den çıktık.. yemek yiyeceğimiz yere doğru yürürken bir dakika içinde Erdemle kaynaşıverdiler.. biz de Ayşe ile takıldık :)
Öykü hanım ukalaca ve zekice esprileriyle onları da beni de gülmekten kırdı geçirdi saatlerce..
biz zaten Öyküyle sürekli gülme krizleri eşliğinde yaşadığımızdan herşey eğlence dozunda yaşanıyor hayatımızda..
Erdem i de arkadaşı belleyip epey keyifli saatler geçirdi hakkaten..

kolayını bulsa bizim eve getirecekti ikisini de.. ama Erdem'in İstanbulda oturduğunu ve dönmesi gerektiğini öğrendiğinde çaresiz en kısa zamanda yeniden görüşmek üzere ayrıldılar :) Ayşeden de daha sonra görüşme ve bizim eve gelmesi sözünü alıp gülmekten ağrıyan yanaklarımız çenelerimiz ile evimize döndük..
ha bu arada ikisine de hatıra karikatür çizmeyi ihmal etmedi :)
imza bulmamız gerektiğini farkettik küçük hanıma..
bu bol kahkahalı ve eğlenceli gün için Erdeme de Ayşeye de çok teşekkür ediyor ve kocaman sevgilirimizi yolluyoruz..

Değişim ve Dönüş..

2008-08-21T01:58:00.005+03:00

tembelliği üzerimden yavaşça silkmeye karar verdim..
bu sene fazlasıyla yaşanan hoş olmayan olaylar yüzünden sürekli aksattım 1.oda nın hikayelerini..
hoş olmayan olaylar tükensin devam ederim yazmaya dedim..
ama anladım ki hoş olmayan olaylar her daim olacak..
hayatımızda hiç bir anlamı olmayan bir kadının sataşmaları yüzünden hatta tuttum kapattım bile blogu..
aslında tam da onun istediği oldu..
şifreliye geçip sadece arkadaşlarımın okuyabildiği bu zaman diliminde, okuyamayan bir sürü kişiden mail aldım güzel gülümseten anıları artık okuyamadıkları şikayetleriyle dolu..

düşündüm..
ben kötü bir şey yapmıyorum..
bu oda kızımla ikimizin odası..
ikimizin güzel anılarını biriktiriyorum..
kimseye de sataşmadan..
öyleyse neden vazgeçeyim ki değil mi..

düşündüm..
7.oda nın hesabı üzerinden açmıştım zamanında 1.oda yı da..
kızıma ait ayrı bir hesap açmalıyım dedim..
ve hem öykü cengiz adına gmail adresini aldım hem blogunu buraya taşıdım..
artık bağımsız bir hesabı var hanfendinin..
şifreyi de kardeşime ve bir arkadaşıma söyledim ki, ileride kaza bela bişi gelirse başıma, kızıma ulaştırabilsinler diye..

kendi hesabım üzerinden açtığım blogda 2 yıldır yazdığım yazıları yavaş yavaş tarih sırasına göre buraya alacağım zaten..
yorumları da itinayla kopyala yapıştır yapacağım merak etmeyin..
hiç bir şeyi silinsin istemiyorum..
ve tabiki uzun zamandır yazmadığım biriktirdiğim anılarımızı da yazacağım :)

zaman oldukça, olmadıkça da zorlayaraktan görüşmek üzere :)
her daim sevgiyle..
ve her daim güzel bir gülüşle..

Kitap Okuma Birincisi

2008-05-29T22:42:00.000+03:00

Bu akşamüzeri Öykünün öğretmeni aradı beni harika haberi vermek için !!!!!!!!!!!!!!!!
Öykü ilkokul 1 – 2 – 3 . sınıflar içinde okul birincisi olmuş kitap okuma konusunda..
Cümleyi düzgün kuramadım sanırım :)
heyecandan öğretmenin bana bunu nasıl bir cümleyle söylediğini bile hatırlamıyorum. :)
Tek hatırladığım kitap okuma konusunda okul birincisi olduğu ve bu yüzden kitapkurdu başkanı seçildiği ve özel bir hediye ile bu durumun kutlanacağı ve şu ana kadar okuduğu kitapların sayfa sayısının 4535 olduğu !!
Fazla söze gerek yok sanırım değil mi :)
(Bu arada bu sayfa sayısının içinde son okuduğu 10 kitap yok, onları daha okula göndermemiştim, nereden baksanız 5000 sayfayı geçicek yani serttifikasında)

Benim gözlerimden yaş geldi valla haberi aldıktan sonra.
O sırada işyerinde olduğumdan bütün iş arkadaşlarımla paylaştım durumu :)

Küçük hanım da akşam haberi telefonla hemen babasına ve dayısına haber verip hediye sözü aldı onlardan.
Dedesi ve anneannesinden de aldı.
E doğal olarak ben zaten alacağım.
Karne hediyesine bir de kitapkurdu hediyesi eklendi anlayacağınız :)

Bu arada yıl içerisinde kitap yetiştiremediğim öyküye alıp gönderdikleri kitaplarla destek olan sevgili arkadaşlarım; Erola, İlhana, Aslıya, Onura, Seyite ve Orhana çok teşekkür ederim..

yukarıdaki ilk fotoğraf 2004 yılının aralık ayından.. okuma yazma ile alakası yok aslında küçük hanımın..
ama daha o zamandan bana özenerek, kitaplarımı alıp okuyormuş gibi gayet ciddi tavırlar takınırdı :)

yandaki fotoğraf ise geçen yıldan, kendisinin seçerek aldığı ilk kitabını okuyup aynı anda dondurma yerken :)

Hayal Kırıklığı

2007-12-15T16:02:00.000+02:00

Evet sürekli başarı başarı derken 3 aydır.. Şimdi de tökezleyip yere düştü küçük hanım..
Öyle masum, öyle kırgın, öyle küskün.. Kendince öyle hayal kırıklığı yaşamış durumda..

Geçen Pazar günü babası kız arkadaşı ile tanıştırmış küçük hanımı..
Bir anda tepetaklak oldu küçük yüreği..
Herkes kendince haklı bu hikayede ama.. Ama sanırım en haklı olan Öykü..

Bi çocuk için en korkunç şey nedir? Anne babanın ölümü.. Ardından da boşanmaları..
Biz geçen yıl boşandığımız zaman zaten o minik yüreğin bütün güvenini yıktık..
Yaşayabileceği en zor şeyleri yaşadı kendince.. Ama beklenilenden çok çok daha güçlü olarak..
Ben biçok konuda daha şanslıydım babasına göre..
Sürekli onunla olduğum ve tüm zamanımı neredeyse ona ayırdığım için ben yeniden bana güvenmesini sağlayabilmiştim..
Bu güveni kazanırken en önemli etkenlerden biri de: Evlenmeyeceğim yönünde verdiğim sözdü..
Benim için dünyada en önemli kişinin KENDİSİ olduğunu, Onun bana yettiğini, evimizde ikimizden başka kimseyi istemediğimi ona anlatmamdı..
Babası da ona bir daha güvenini yıkmamak için baştan beri yalan söylemeyerek, bir gün evleneceğini, sürekli yalnız yaşayamayacağını anlattı..
Ve zaten haftada bir görüştükleri için yani birlikte yaşamadıkları için, Öykünün güvenini hiç kazanamadı..
Öykü her an şüpheyle geçirdi zamanını..
Ve bu şüphelerini de çoğu zaman dile getirdi aslında..
Ya babam başkasıyla evlenince o kadını benden daha çok severse.. Ya onların çocukları olursa??
O küçücük yürek için bunlar korkunç ihtimallerdi..

Ve hazır olmadığı bir anda babasının müstakbel yeni eşiyle yani Öykünün içten içe korkarak beklediği kadınla tanıştı.
Her ne kadar babası : “bu benim sevgilim” demese de, ve hatta her şeyin normal görünmesi için o kadını eve nagihan hanımla birlikte getirse de Öykü zaten tetikte beklediği için yeni tanıştığı her kadın babasının potansiyel sevgilisi olacaktı.

Sonuç..
Öyküden beklenilen gibi..
Kadını hiç sevmemiş.. yüzünü beğenmemiş, çok çirkinmiş, şımarıkmış, burnu şöyleymiş, saçı böyleymiş, konuşması şöyleymiş..
Zaten sevmesi resmen mucize olurdu.
Dünyanın en güzel, en iyi kadını bile olsa sevmeyecekti Öykü onu.

Öykü biçok konuda bana benziyor.. E hem benim kızım hem de burçdaşız :)
Yaşadığı kötü zamanları, yaşarken çok güzel idare edebiliyor. Karşı tarafa kötü olduğunu asla ama asla çaktırmıyor. Ne zaman ki güvendiği sulara geliyor, koyveriyor kendini..

O gün, gün boyunca yaşadığı tüm detayları saklamış içinde..
Bir haftadır her gece yeni bir ağlama krizi eşliğinde bölüm bölüm anlatıyor detayları..
Öyle nefret etmiş ki kadından, patiyi (babasının kedisi) bile kıskanmış durumda ve hatta eve kadını nagihan hanım getirdiği için ondan bile nefret eder durumda..
Özellikle de kadının babasına yanaşıp şımarık şımarık konuşmalarını kabullenemiyor.

Belki kız değil de oğlan olsaydı bu tür kıskançlıklar yapmazdı..
Ama kız çocuklarının babaya olan düşkünlükleri malum çok daha fazladır..
Ve sanırım Öykü babasının sadece ve sadece onu sevmesini istiyor, sevgisinin binde birini bile başka bir kadınla paylaşmaya şu anda niyeti yok...
Gözlerinde ne öfke var ağlarken, ne de sinir.. Büyük bir hayal kırıklığı yerleşmiş durumda bakışlarına..

Ne kadar anlatırsanız anlatın, ne kadar konuşursanız konuşun, o kadın babasını çalan bir kadın Öykü için, babasının sevgisini çalan bir kadın..

Yüzleştiği her şeyle başa çıkabiliyor insan..
Öykü de çok güçlü bir kız.. Elbet yenecek, elbet kabullenmek istemese de kabullenecek bazı gerçekleri ve hatta ileride bunları okuduğunda gülecek belki de bu kaprislerine ama şimdilik küçük yüreğinde yaşadığı hayal kırıklığının boyutunu kendisi biliyor..
Bencil.. Çünkü O daha çok küçük..
Babasının bir ömür yalnız yaşayamayacağını bilse de kabullenmek istemiyor..
Banane diyor.. ba na ne yaşasın.
Bu kadar basit onun için.
Yeter ki babası sadece onu sevsin..
Sadece onu..

Onur Panosu

2007-12-11T21:10:00.001+02:00

Küçük hanımın hep başarılarından bahsediyorum ama bu ara gerçekten üst üste denk geldi :)

Daha okulun ilk günü sınıfın onur panosuna girip çıkmayan, ilk başarı değerlendirme sınavında 60 soruda 10 yanlış (aslında 8 yanlış) yaparak 3.olan küçük hanımın başarılar zincirine 2 halka daha eklendi :)

Kasım ayında okul onur panosuna girdi..
Ve 2.başarı değerlendirme sınavında 60 soruda sadece 4 yanlış (dördü de matematik, yani Türkçe ve Hayat Bilgisi sıfır yanlış) yaparak 1.oldu.
Onur panosuna girdiği için okulumuzun müdürü ve müdür yardımcısı Öyküyü ziyaret ederek haberi verip tebrik etmişler..
Pek hoşuna gitmiş küçük hanımın..
Çok heyecanlanmış bir de :)
O gün bana harika bir mektup yazmış teneffüste o heyecanla..
Ve bir de Rapunsell'in Saçları masalının resmini çizmiş:)
(mektubu ve resmi de tarayıp koyacağım )

Ben artık fazla bir yorumda bulunamayacağım.
Ağzım kulaklarımda yaşıyorum bir süredir resmen :)
Ama söz bundan sonra yaramazlıklarımızı, şımarıklıklarımızı, sorunlarımızı, cadılıklarımızı ve komik anılarımızı da yazacağım..
Şimdi yine söylemek istediğim şey seni çok sevdiğim tatlı prensesim..

İlk Sınav

2007-11-08T23:32:00.001+02:00

Sürekli değişen eğitim sistemine öğretmenler bile zor ayak uydururken, öğrenciler ve biz veliler ne yapsın bilemiyorum :)
İlgilenenler bilir.. OKS de kalktı artık. Onun yerine SBS geldi.. 6. 7. ve 8. sınıfların sonunda olmak üzere toplam 3 sınav olacak. Ve okul başarıları da etkili olacak.
Ben şahsen üzüldüm sınavların 6.sınıfa kadar inmesine.
Ve daha çocukların 12 yaşında başlamak üzere yıllarca, her yıl sınav stresi yaşayacak olmalarına.
Ama tabiî ki benim üzülmemin ya da onaylamıyor olmamın pek bi önemi yok..
Her çocuk gibi benim kızım da yaşayacak o sistemin içinde bi takım çarpıklıkları..

Nerden geldi bunlar aklıma..
Küçük hanım ilk kez bir sınava girmiş bu hafta.
Tüm okullar yaptı mı bilemiyorum.
Türkçe – matematik – hayat bilgisi derslerinden 20 şer soru olmak üzere toplam 60 soruluk bir seviye belirleme sınavı.. Bu, ilk sınavları hepsinin.
Ama aynı üniversite sınavı gibi 60 soruluk bir kitapçık ve ayrı cevap kağıdından oluşuyor.

Öykü 50 doğru 10 yanlış cevap işaretlemiş kağıtta.
Oysa kitapçıkta ise 8 yanlış :)
Yani 2 soruyu kitapçıkta doğru işaretlediği halde cevap kağıdında yanlış seçeneğin kutucuğunu boyamış :)
Gülüyor kendisi de bu duruma.
3. olmuş küçük hanım.
Sınıf öğretmenimizle durumu konuştuğumda küçüklerin heyecanını daha iyi anladım..
İlk kez sınavla tanıştılar.
Henüz bir oyun niteliğinde de olsa ileride gayet ciddiye alacakları sınavlar böylece başlamış oldu..

Hayırlı olsun diyorum..

Öykü ağlayacak oldu 3.olduğu için..
Hemen devreye girip hayatın bir yarış olmadığını, 3.lüğün de çok başarılı bir derece olduğunu ve bunun üzülecek değil mutlu olunacak bir şey olduğunu anlatmaya çalıştım..
Ne kadar anladı bilemiyorum ama yüzünde gülücükler açıverdi hemen..
Çünkü gördüm ki, henüz onun için 1.olmanın ya da 3.olmanın aslında bi önemi yok.
Önemli olan tek şey benim tarafımdan onay görüp görmeyeceği bu durumun.
Eğer ben niye 1.olmadın deseydim işte o zaman Öykünün karakterinde de, küçücük yüreğinde de kocaman yaralar açacaktım..

Onlar öyle masumlar ki..
Sevdikleri insanların onları takdir etmesi her şeyden önemli..
Her şeyden..

Biz yaptığı yanlışları ve o yanlışları neden yaptığını konuşup, gülüp, sarılarak noktaladık ilk sınav gecemizi..
Umarım bütün ilk durakları böyle atlatabiliriz..
.
.

Başarı

2007-10-28T22:21:00.000+02:00

Bu yılın ilk veli toplantısını da yaptık :)
Öykü hanımın beklenildiği üzere hiçbir problemi yok..
'Okulun en hareketli sınıfı' ünvanını almış bir sınıfta, şikayet getirmeyen bir kız öğrenci o..
Sınıf öğretmenimizle gerek yüzyüze gerekse telefonla sık sık görüştüğümüz için zaten temel derslerdeki durumunu ve başarılarını bilerek gitmiştim toplantıya..
İlk gün girdiği onur panosunda hala fotoğrafı asılı küçük hanımın..

İngilizce dersi kendi içinde ikiye bölünüyor: temel ve aktivite..
İkisinin de öğretmeni farklı.
Temel dersin öğretmeni bu yıl değişmişti ve ben yeni öğretmenle tanışamamıştım henüz..
Toplantı bitiminde yeni öğretmenle birebir görüşme şansım oldu.
Hem hayırlı olsun dilekleri, hem de Öykünün durumunu konuştuk..
Öykünün uslu olduğunu, parmak kaldırmadan söz almadığını, verilenleri çok çabuk kavradığını ve hiçbir problemleri olmadığını anlattı genç öğretmen..
Ve bir şey anlattı..
Bizim küçük hanım öğretmenine gitmiş bir gün ve demiş ki:
- Öğretmenim size bir sır verebilir miyim?
- Tabii Öykücüm.
- Benim annem babam boşandı, ayrı yaşıyorlar !!
- Olsun, benim de annem babam boşandı Öykücüm..
- Aaa öyle mii, gerçekten mi, ne zaman?
- Ooo çok uzun yıllar önce.
- İkimiz aynıyız o zaman değil mi öğretmenim.
:)

Öğretmen inanmamış Öykünün söylediklerine önce. Çünkü diyor hiç belli değil, ben kendimden de biliyorum ve bir çok öğrencimden de biliyorum boşanmış ailelerin çocuklarının sınıftaki hal ve hareketlerini. İnanmadığı için gidip aktivite öğretmenine sormuş. O da onaylayınca doğru olduğunu, 1. yılın başlarında boşandığımızı teyit edince, inanın diyor çok şaşırdım. Öncelikle beni tebrik etti, takdir ettiğini söyledi.. Sonra da gerçekten hiçbir konuda endişelenmememi söyledi..

Yüzümde bisürü gülücüklerle evime kızımın yanına döndüm..
Çünkü biliyorum ki bu tek başıma benim başardığım bişey değil.
Elele verdiğinizde ve yeterli özeni gösterdiğinizde tüm sorunlar er veya geç çözülse de.. Ben biliyorum ki Aslında bu başarı kızıma ait !!
Seni seviyorum tatlı kızım :)

Popüler Kültür

2007-10-16T21:05:00.000+03:00

Küçük hanım bir süredir pop müzik dinlemeyen bir annenin kızı olmanın dezavantajlarını yaşıyor..
Okuldaki tüm arkadaşları Türk pop şarkılarını ve şarkıcılarını ezbere bilip dans ederken bizimki hiçbirini bilmediğinden sanırım sessizce izliyor arkadaşlarını..

Bu büyük bir sorun..
Evimizde hiç tv açılmıyor, dolayısıyla Öykü ne kral tv den haberdar, ne kliplerden, ne de ortalığı sürekli çınlatan pop şarkılarından..
Onun kulakları annesinin yüzünden rock müziğe ve klasik müziğe aşina..
Öyleki şimdiye kadar en sevdiği şarkı Almora’dan Candle In The Night tır.. Devamında da Nightwish’den Sleeping Sun gelir.. Ve tabiki Gğamştaynn :)
Ama kendini yalnız hissetme, hatta tüm arkadaşları “biiirr çok sıkıldım ikiiiii işim çok var..” falan diye şarkılar söylerken Öykünün bunları bilmeyip kendini küçük hissetmesi de sözkonusu..

Öykü derdini içinde taşımayıp benimle her şeyini paylaştığı için; sorunlarımızı fark etmemiz ve çözüm yoluna gitmemiz zor olmuyor..
Hiç istemeyerek de olsa Öyküyü ve dolayısıyla kendimi popüler müzikle beslemek zorundayım bir süre diye düşünüyorum ve ardından çocuk ve ergen psikolojisi üzerine birikimli olan kardeşime de durumu anlatıyorum isyan ederek..
Kardeşim olayın bir de başka bir boyutunu daha görmemi sağlıyor..
“Popüler kültürü bir dönem yaşaması gerekiyordu zaten.. ne kadar erken yaşayıp tüketirse o kadar daha iyi olur” diyor.. “Eğer bu yaşayıp tüketme dönemine ergen zamanlarında girerse bu pek çok gelişimini daha olumsuz etkilerdi, şimdi girmesi daha iyi, yaşasın, doysun, tükensin..”

Evet sanırım Öykü farklı bir döneme giriyor..
Bir süre –ki bu sürenin ne kadar süreceği kişiden kişiye değişkenlik gösterir- küçük hanım popüler olan her şeye ilgi duyacak.. arkadaşları gibi..
Bu yüzden artık top 10 listelerini bile takip edeceğiz..

Kızıma ilk cd lerini hediye ettik ..
Benden bir Hande Yener, Alkan’dan bir Nil albümü..
Bu konuda tavsiyelerinizi ve hediye cd lerinizi bekliyoruz, arkadaşlar..
Zira çok da zoruma gidiyor D&R e gidip de Hande Yener albümü almak.. Serdar Ortaç, Rober Hatemo falan nasıl alacağım bilemiyorummmm…

Şimdi artık evimizde en çok yankılanan şarkı şu: yan yan yanmam lazım daha yol almam lazım kendimden caymam lazım zooooorr…

evet hakkaten zoooooorrrrrr !!!

2. Sınıf

2007-09-17T23:24:00.000+03:00

Veee küçük hanım 2.sınıfa başladı :)
okul kıyafetlerimiz yenilendi..
fotoğrafta gördüğünüz gibi, geçen yıldan çok daha güzel olmuş kıyafetleri.. ayakkabısını kendisi seçti..

tüm yaz tatili ödevlerini yapmış, bir sürü kitap okumuş, aynı anda 2 ay kadar deniz keyfi yapmış ve 10 gün süren giyim ve kırtasiye alışverişleri sonucunda her şeyiyle hazır olarak bugün öğretim yılını açmış bulunuyoruz..

okuldaki törenler sırasında fark ettim ki .. 1.sınıflar ne kadar da minikkk..
“Öykü de geçen yıl bu kadar minik miydi yahu” diye geçirdim içimden..
bu yıl küçük hanım daha bi olgun..
fiziksel büyüyüşünün yanı sıra kesinlikle fark edilir derecede ruhsal da bir büyüyüş var..
tören alanında duruşundan tutun da sınıfa çıkışına, sıraya oturuşuna ve öğretmeninin sorduğu sorulara yanıt verişine kadar..

geçen yıl sınıftaki en sevmediği kızın ve ona sürekli sataşan bir oğlanın okuldan ayrıldığını duyunca gösterdiği çocukça sevincin yüzüne yansıyışını hiç unutmayacağım ben..
ama sevdiği 2 kız arkadaşının ayrılışına da üzülüşünü..

daha ilk günden “onur panosu” na girmiş olmanın verdiği gururla döndü akşam evine..
benim de yüzüme yayıldı tabi kocaman bir gurur gülümseyişi..

yeni okul yılın hayırlı olsun bitanem..
geçen yıla göre çok daha zorlu geçecek bir yıl olduğunu ama başaracağını biliyorum..
seni çok seviyorum..

Büyük Yengeç

2007-08-10T00:06:00.000+03:00

Küçük hanım 2 yaşından beri yaz aylarını denizde geçirdiğinden dolayı zaten 2 yıl önce kolluksuz yüzmeye başlamıştı..
Geçen yıl daha da düzgün yüzüyordu..
Ama bu yıl ne olduysa oldu..
Anlatılır gibi değil..
"Suyun dibinde yaşadı 2 ay" desem yalan olmaz..

Deniz gözlüklerini takıp da suyun dibine baktığı andan beri onu artık suyun üzerinde pek göremedik..
Hayvanlara olan ilgisi zaten bebekliğinden beri mevcut iken, şimdi bunlara bir de deniz canlıları eklendi..
Korku denen bişey de yok..
Mor denizanaları (onların zehirli olduğunu okumuş) dışında hiçbir şeyden korkusu yok..
Küçük yengeçlerle artık akraba bile olduk sayılır..

Fotoğraf yeterince açık bi şekilde gösteriyor zaten Öykü hanımın sevdiği şeyleri..
Tutmak isteyen var mı? :)
Tip aynen gördüğünüz gibi, böyle dolaşıyor bütün gün..
Gözlük gözünde ve sudan arasıra çıkarak..

7. Yaşgünümüz

2007-07-25T23:51:00.000+03:00

.

.

Annelerin gözünde çocukları hiç büyümezmiş..
Benim minik kızım büyüyor..
Her geçen gün boyu uzuyor, kilo alıyor, değişiyor..
Ama hepsinden önemlisi de olgunlaşıyor !!
7.yılını da tamamladı cadım benim, bu dünyada..
Onun için epey de zor bir yıldı üstelik..
Ama kendisinden beklenmeyecek bir olgunlukla, korkuya kapılmadan, mantıklı düşünerek verdiği kararlar ve iyi bir gözlem yeteneği sayesinde en zor günleri birbirimize sarılarak atlattık..

Çocuklarınızın yaşgünleri aslında sizin doğumgünlerinizdir..
Çünkü anneler çocuklarıyla birlikte tekrar doğarlar :)
Yani biz bugün 7. yılımızı bitirdik 8. yılımıza yol aldık..
Kutlu olsun yaşgünümüz :)

İlkokul Bir Bitti

2007-06-15T23:06:00.000+03:00

Evvvettt artık gerçek anlamda bir karneye sahibiz :)
Küçük hanım ilkokul 1. sınıfı bitirdi..
İlk dönemde yani yarıyılda aldığı karne kadar heyecanlanmadı :)
Ve tabiî ki karnemizin hepsi 5 :)
Matematikte dört işlem bitti, su gibi kitap okuyor..
Sanırım 1. sınıf için gayet yeterli..

Karneler dağıtılırken çocukların çığlıklarını duymalı insan..
Gözlerinden heyecanı coşkuyu merakı her şeyi okuyabiliyorsunuz :)
Bazen yaşam sanki böyle küçük mutluluk anlarından ibaret gibi..
Yine her büyük olayda olduğu gibi çocuğunuzun ilk doğduğu günü hatırlıyorsunuz..
Nereden nereye diyorsunuz ..
Nereden nereye..
Hayat akıp geçiyor ..
Bazen yavaş görünse de aslında hep hızlıca..

Küçük hanım karneyi aldıktan sonra mudanyaya kalamar yemeye gittik :)
Balık lokantasındaki teyzeyi (itiraf ediyorum gerçekten biraz ürkütücü bir görüntüsü vardı ve biraz iriydi) son okuduğu kitaptaki “baba yaga”ya benzeterek tüm yemek boyunca bir tiyatro canlandırarak kadını da başrole oturttuk.. kadın masamıza yaklaştıkça çığlıklar falan tabe ahahah…
Biz birinci sınıfı bitirdik ama hala oyun çocuğuyuz :)
Ve bir itiraf daha ..
Ben de çok zevk alıyorum bu oyunlardan..
Çocuk olmak güzel şey canım..
Seni çok seviyorum dünya tatlısı kızım..
Daha nice karnelere :)

İlk Tatilimiz

2007-06-09T01:35:00.000+03:00

Eveett kaç aydır hayalini kurduğumuz tatile nihayet gittik geldik :)
Kemer'de huzurlu, eğlenceli ve mutlu geçen 8 gün..
Bu bizim anne-kız ilk tatilimiz..

Kasım ayından beri, yani okumayı öğrendiğinden beri en büyük hayalimizdi; şezlonglara uzanıp kitaplarımızı okumak..
İşte bunu bol bol yaptık..
Ama öyle büyük boy, bol resimli çocuk kitaplarından değil, annesinin okuduğu kitaplara benzeyen kitaplardan okuyacaktı Öykü hanım..
Bu konuda imdadımıza can yayınevi nin 7 yaş grubuna hazırladığı kitaplar yetişti.. Bu yılki bursa kitap fuarından kendisi seçmişti bir kış ayında Öykü kitabını: Kitaplardan Korkan Çocuk.. Bunun dışında yine günışığı kitaplığından Taşi ve Baba Yaga yı da keyifle ve merakla okudu.
Okumayı yeni öğrenmiş bir çocuk olduğunu düşünürsek, okuduğunu anlamama ihtimaline karşılık anlattırdım iki kitabı da :)
Bir haftada iki kitap.. Aferin benim minik tatlı cadıma :)
Bir kitapkurdu yetişecek sanırım..

Bunun dışında küçük hanımın ikinci en büyük hayali su kaydıraklarından korkan annesiyle birlikte kaymaktı !!.
İşte bunu yapamadık.. Öykü, annesini ikna edemedi kayması için..
Ee çocuk ne yapsın?!?
Tek başına kaymayı da, kaydırağın sonunda girdiği suyun dibinden yukarı çıkıp kıyıya kadar yüzmeyi de, hepsini öğrendi..
Ve günde ben diyeyim 30 siz deyin 40 kez falan kaydı :)
Öykünün benden daha iyi yüzücü olduğuna karar verdim :)
Hem girdiği sudan saatlerce çıkmıyor.. (ben de o havuzda yüzerken sürekli havuzun etrafında yürüdüğüm için kapkara omuzlarım var artık) hem de saatlerce kaldığı suda (suyun derinliği 160cm) sürekli yüzüyor, kendince su balesi yapıyor :) derisi buruş buruş olana kadar çıkarmak ne mümkün sudan :) artık sırtüstü de yüzüyor..

Beni kaydırağa bindiremedi amaaaa deveye bindirdi !!!
Çığlıklar eşliğinde bir deve turu yaptık :)

Bu arada Burak Kut un yeni şarkısını biz ilk duyduğumuzdan beri : "gofret gofret gofret çiyiiizz" diye anlayıp dalga geçe geçe söylerdik..
tatilde anladık ki :) "komple komple tikiyiz" diyor galiba?!?!?!?
Pek güldük bu duruma :)

Bir fikir geldi aklımıza Kemer’de gezerken..
Bundan sonra anne kız birlikte gittiğimiz her yerden bir kartpostal alıp arkasına duygularımızı bir iki cümleyle yazıp tarih atıp saklamak..
Ve yine aynı şekilde benim çakıl taşı koleksiyonuma ayrı bir kategori açıp çakıl taşları üzerine mekan ve tarih yazıp saklamak..

Benim kızım kocamannnn olmuşşş ..
Bana ilk yalnız tatilimizde hiç zorluk çıkarmadı..
İkimiz çocuklar gibi eğlendik…Seni çok seviyorum bitanem..

Mutlu Anneler Günü

2007-05-13T22:49:00.000+03:00

Çocuğunuz büyüdükçe anneler günü daha keyifli, daha güzel, daha anlamlı olmaya başlıyor..
Çünkü artık kendi başlarına, en içten şekilde, sizin için elinden geleni yapmaya çalışıyorlar..

Benim tatlı cadım bu sabah beni 2 minik gül ile uyandırdı, yatağıma gelip "anneler günün kutlu olsun annecimmmm" diye gözlerinin içi parlayan bir yüz ifadesiyle !!
Ve ilk kez kendi elyazısıyla yazdığı harika şiiri eşlik etti günümüze..
Anneannesiyle birlikte hediye de almışlar..

Ben de almıştım tatlı kızıma hediye.. "senin sayende ben bugünü kutlayabiliyorum, beni anne yaptığın için aldım bu hediyeleri" diyerek verince bi mutlu oldu ki sormayın..

Bugün gerçekten çok keyifli çok mutlu bi gün geçirdim..
Mudanya'ya gidip güzel bi balık ziyafeti çektik hep birlikte 3 nesil bayan ve babam..
Denize taş attık kızımla..
Bol bol fotoğraf çektik..
Çektik diyorum çünkü benim kadar Öyküm de çekti..
Yürüyüş yaptık sahilde boydan boya..

Gerginlik olmadan geçirdiğim ilk anneler günü bu benim..
Huzurlu, mutlu, sakin, neşeli, hem annem hem kızımla..

Canım annem, ne olursa olsun en zor günlerimde hep yanımda olduğun ve bana en büyük desteği verdiğin için ve yıllarca bizi sevginle doyurduğun için çok teşekkür ederim..
Seni çok seviyorum..

Canım kızım, bana en güzel duygu olan anneliği tattırdığın için, beni gördüğünde parıldayan gözlerin için, ve benim bu zamana kadar ayakta durmamı sağladığın için, küçücük yüreğinde beni sardığın kocaman sevgin için çok teşekkür ederim..
Seni çok seviyorum..

Herkesin anneler günü kutlu olsun..

Okuma Bayramı

2007-04-13T22:32:00.000+03:00

İnsanın hayatında bazı anlar vardır..
anlatılmaz..
anlatılamaz..
yaşanır..

Öyle anlardan birini yaşadım bu gece..
Canım kızımın okuma bayramı vardı..
Ve tam 3 saat boyunca kocaman bir duygu selinin içinde boğuldum ben..

Gündüzden hummalı bir hazırlanma vardı zaten..
İlk defa kuaföre gidildi.. saç yapıldı.. makyaj yapıldı hafif..
Bi heyecan bi heyecan onda da bende de :)

Ve saatler 18:30 u gösterdiğinde başladı gösteriler..
ben elimde makine müthiş bi heyecanla beklemekteyim..
o sırada uzaktaki perdenin arasından Öykümün yüzünü gördüm..
perdeyi hafifçe aralamış salona bakıyordu..
bembeyaz bi kıyafet gördüm üzerinde..
ve bütün ifadeleri toplamış, bütün duyguları yansıtan harika bi yüz..
daha o dakika başladım ben sessizce ağlamaya..
insan gözünden yaşların akmasına engel olamıyor..
hem gülümsüyor yüzünüz hem yaşlar süzülüyor..
bu duyguyu anlatmanın gerçekten imkanı yok..
çocuğunuzu böyle izleyebilmenin gururu, mutluluğu, coşkusu, heyecanı..
işte yaşamak bu.. işte hayat bu dediğim anlardan biri..
tek söyleyebileceğim şey herkese nasip olsun bu anları yaşamak..

ve canım Öyküm..
bana bu duyguları yaşattığın için sana ne kadar teşekkür etsem azdır..
senin annen olduğum için gurur duyuyorum..

İlk Diş

2007-04-05T16:59:00.000+03:00

dün ilk dişimizi çektirdikkkk :)
iki hafta önce ilk kalıcı dişini çıkarmaya başladı Öykü hanım..
sağ alt 1 numara :)
çıkardı çıkarmasına ama küçük hanımın öyle sağlam dişleri var ki, süt dişlerinin de dökülmeye hiç niyeti yok :)
doktorumuzun tavsiyesiyle iki hafta kadar bekledikten sonra hala dökülmeyince diş, sonunda çektirmeye gittik..

ilk diş doktoru gezimiz çok önemli tabi..
malum yüzde doksan tüm insanlarda bi dişçi fobisi var ve ben de onlardan biriyim..
Öykünün böyle olmaması için bu ilk ziyaret ve diş çekimi çok önemli..
ama doktorumuz sağolsun müthiş biridir kendisi..
güle oynaya çekildi diş valla..
ne iğne yediğini anladı, ne dişin çekildiğini anladı Öykü :)
kıkır kıkır gülerek çıkıldı muayenehaneden :)

görünen o ki.. biz daha çok ziyaret edeceğiz doktor amcamızı..
sağlam süt dişlerini söktürmek için :)

Çay Partisi

2007-03-20T00:19:00.000+02:00

Cumartesi günü gelirleri Lösemili Çocuklar Vakfına gidecek olan bir çay partisi vardı..
Küçük Hanımla ikimiz anne kız ilk kez bir çay partisine gittik..
Partideki şıkır şıkır giyinmiş süslenmiş annelerden hiç bahsetmeyeceğim :)
Ama güne damgasını vuran bir olay var bence, kısaca onu anlatmalıyım..

Küçük hanım bikaç zamandır, sınıfındaki bi çocuğun ona aşık olduğunu ve bu yüzden yaşadığı sorunları anlatmaktaydı..
Ben Öykünün de olayı biraz abartabilme ihtimalini de düşündüğümden üstünde fazla durmamıştım..
Sadece bu tip şeylere izin vermemesi gerektiğini, arkadaş olduklarını ve bu gibi durumlarda neler yapılabileceğini konuşmuştuk..
Ve herhangi bir şey olduğunda her şeyi benimle paylaşması gerektiğini..
Mesela teneffüste sıkıştırıp öpmek gibi durumlarla karşılaşma ihtimalimiz yok değil..
Devir gerçekten değişmiş.. hem de çok.. aşk artık anaokulu çocuklarının dilinde..
Herneyse..
Biz kızımla ne olursa olsun bana anlatması gerektiğini, okulda da öğretmeniyle paylaşması gerektiğini ve kendisine dokundurtmaması gerektiğini vs.. yeterince konuşuyoruz sürekli..

Çay partisinde; küçük hanıma aşık!! olan çocuğun annesi ile tanıştık..
Ve kadın Öyküyle özel olarak da ilgilendi.. bana karşı da pek bi sıcak ve samimiydi ..
Hatta bir ara Öyküye: “kendine çok iyi bak, sen bizim için çok değerlisin..” gibi şeyler bile söyledi..
Ve hatta gürültüde çok net anlayamadım ama bir şey olmuş, bu Öyküye aşık olan çocuk ağlamış, meğer ağlama nedeni Öykü müymüş neymiş.. bunları söyledi Öyküye..

Bana doğru gelmiyor ne yalan söyleyeyim bu tip şeyler..
Ama sanırım biçok aile bunları bir oyun gibi görüyor..
İşin eğlence kısmında çocuklarını bilmeden kışkırttıklarını bile görüyorum..

Öykü hanım bu durumdan çok şikayetçi..
Çay partisinde de küçük bey, silgi, çiçek ve şeker yağmuruna tutunca Öyküyü, bizimkisi çocukların masasında kalkıp bizim masaya bile geldi ..

Çocukların gözünde her şey bir oyun henüz..
Ama onlar bilmeden bu oyunun dışına çıkabilirler..
Dikkatli olmak gerek diye düşünüyorum..
En önemli şeyin de çocuğun ailesine açık olması olduğunu düşünüyorum..
Neyseki Öykümle bu konuda bir sorunumuz olmuyor..
Her şeyi rahatlıkla bana anlattığı için, ben de dikkat edilmesi gereken noktaları hemen yakalayıp üzerine eğilebiliyorum..

Ah ah.. kızın mı var derdin var diye boşuna söylememişler..
Hele hele bu devirde..

Hayat Bilgisi

2007-03-09T13:46:00.000+02:00

Öykü Hanımın arasıra eve getirdiği “Hayat Bilgisi” kitabını inceledim de dün gece..
Öyle hoş öyle güzel şeyler yansıtmış ki :)
Ara ara bunlardan bahsedeceğim mutlaka..
İşte geçen gün okulda yaptıkları bir sayfada yazanlar:

Aşağıdaki soruları oku. Ailende bu özelliklere sahip olan kişiler kimlerdir? Boş satırlara yaz.

AİLENDE:

1. Kendine en çok güvenen kim / kimlerdir?
Ben, annem, dedem.

2. En bilgili kişi kim / kimlerdir?
Dedem, anneannem, babam, annem.

3. En becerikli kişi kim / kimlerdir?
Anneannem, ben.

4. En fazla ikna yeteneği olan kim / kimlerdir?
Ben. !!

5. En cesur kişi kim / kimlerdir?
Ben, babam, dedem.

6. En çabuk ve doğru kararları alan kim / kimlerdir?
Annem, dedem.

7. Sorunlara çözüm bulan kim / kimlerdir?
Annem, ben, babam.

ben cevaplar üzerine hiç yorum yapmayacağım.
hepsi yeterince açık bi şekilde düşünce yapısını belli etmiş zaten.
amaaaa özellikle 4. soruya dikkatinizi çekerim :)

Yeni Dönem

2007-02-12T23:17:00.001+02:00

Benim tatlı küçük cadı prensesim..
İkinci yarı yılın başladı bugün..
Ben başarılı olacağını zaten biliyorum..
Bana İngilizce öğretmeye de başladın ya artık :)
Tatilde bir sürü kitap okuduk, yanan otobüsle maceralı yolculuklar yaptık :)
Şimdi önümüzde sanırım hızlı okuma ve matematik ağırlıklı bir dönem olacak gibi..
Hadi bakalım yaza kadar neler dolacak beyninin içine :)
Canım kızım, başarı her daim yanında olsun yeni okul döneminde..
Seni seviyorum bitanem..

Ortak Karar Vermek

2007-02-10T00:01:00.001+02:00

Eskiden uydu sistemi kurulu idi bizde..
sonra temmuz ayında digitürk ün '6 ay 45 ytl' kampanyası ile deneyelim diye düşünerek uyduyu digi ye çevirmiştik..
Sırf 4 tane belegesel kanalı var diye :)
ki içlerinden en sevdiğim kanal crime and investigation ı aylar boyu her tv karşısına oturuşta izledim..
Küçük hanım da dicovery de ki “felaketler” serisini hiç kaçırmadı; sel, fırtına, yıldırım, deprem, yanardağ .. vs felaketlerini "anneeeeeee şuna bakkkk" diye diye izledi..

Gel zaman git zaman digitürkteki bu 4 belgesel kanalı 2 ye indi..
discovery tamamen gitti crime ise sinema paketine taşındı..
Ve bizim kampanya şubat ayında bitti..

hiçbir kanal göstermeyince bi akşam.. ertesi gün soluğu bayide aldım..
ve yapılan görüşmeler sonucunda ortaya çıkan sonuç: her ay 20 ytl verip normal türk kanallarını, ekstradan müzik kanallarını ve ekstradan 2 çizgifilm kanalını ve 2 belgesel kanalını izleyebiliriz..
Veya uyduya geri dönüş yapıp her ay 0 ytl ye normal türk kanallarını, ekstradan bir sürü müzik kanalını, ekstradan discovery (Türkçe) izleyebiliriz..

Kararı tek başıma veremezdim..
Madem “anne kız” bir yaşamımız var..
tüm kararlara Öykümü de ortak etmeliyim diye düşünerek “ben sizi ararım” deyip bayiden ayrıldım..
Eve geldim.. durumu tam olarak Öyküye anlattım..
Digitürk e devam edersek hangi kanalları izleyebileceğini, devam etmezsek hangi kanalları bir daha izleyemeyeceğini iyice anladı..
Mantıklı olarak digitürk ü seçti önce, çünkü daha fazla kanal var :)
sonra 20 ytl yi ona anlatmaya sıra geldi :)
henüz 'para-değer' kavramımız oturmuş değil..
Ona bu kanalları izlemenin bedelinin 20 ytl.. yani her ay 4 dvd parası demek olduğunu anlattım..
Ve diğerinin bedava olduğunu :)
Düşündü, düşündü, düşündü..
Elindeki digitürk afişlerindeki kanallara bir daha baktı (sembollerinden hangi kanal oldukları belli oluyor)
sonra emin olmak için vazgeçmesi gereken kanalların teyitlerini aldı benden..
“Zaten çizgifilm kanallarını sevmiyordum, izlemiyordum boşuna para vermeye gerek yok annecim, ben uyduyu seçiyorum” dedi..
Mantıklı kararından ötürü onu tebrik edip sarıldım..
Onunla gurur duyduğumu söyledim..
O da bana teşekkür etti !!! onun da fikrini sorduğum için..:)

Hatta bu durum öyle hoşuna gitti öyle hoşuna gitti ki..
bütün gece.. "yani sen bana sormadan karar vermedin eve gelip bana sorup ortak karar mı verdik biz şimdi?!??!?!? Ve bundan sonra hep böyle mi yapacağız…" diye defalarca tekrar edip "canım annecim çok teşekkür ederim sana" deyip deyip sarıldı :)

Asıl ben sana teşekkür ederim bitanem benim..
bu zor dönemi daha da zorlaştırmayıp, henüz daha 7 yaşını bile doldurmamış olmana rağmen, her şeyi düşünerek, mızıkçılık yapmadan, sızlanmadan, durumu en iyi şekilde taşıyabildiğin ve hayatımızı hep güzelleştirdiğin için :)

Gece..
o mutlu..
ben mutlu ..
digi den vazgeçilip uyduya dönüş yapılmış olarak uykuya daldık :)

İlk Karne

2007-01-27T14:57:00.000+02:00

Benim minik cadım büyüdü..
Büyüdü de okur yazar oldu..
Okur yazar oldu da ilk karnesini aldı..
İlk karnesini aldı da bütün derslerinden başarılı oldu..
Bizim de artık soranlara “hepsi 5” diyebileceğimiz karnemiz var :)
Üstelik iyi para da topladı bu karne :) iyi hediye de getirdi :)

Küçükken ben çok yaşardım karne heyecanı hatırlıyorum da..
yıllar geçtikçe.. büyüdükçe yani.. heyecan da yitip gitti tabi..
şimdi insan kendi çocuğunda daha da çok heyecanlanıyormuş!!
Perşembe gecesi beni uyku tutmadı desem yeri yani :)
Cuma günü öğle yemeğinden sonra işten izin alıp kızımı almaya gittim okuluna..
Annecimmmm diye elinde karnesiyle heyecanla koşup sarılışı vardı ki…
Öyküm sayesinde içimde sık sık tekrarlanan bi duygu: işte yaşamak bu !!
İşte
Yaşamak
Bu
!!

Canım Kızım;
Sen daha yıllarca bilmem kaç tane karne alacaksın..
biliyorum ki hepimizde olduğu gibi büyüdükçe sende de karne heyecanı sönecek usulca..
Ama bugünü.. gözlerindeki ışıl ışıl heyecanı, ilk karneni eline alışını, karneni kendinin okuyuşunu, saklayamadığın mutluluğunu .. ne sen ne de ben unutmayacağız..
Seni Çok Seviyorum Prensesim..

(ben ilk karneni saklayacağım..
yıllar sonra sevdiğin ve istediğin mesleği yapabilmeni sağlayacak diplomanı eline aldığın gün sana hediye olarak vermek için..)

Yeni Bir Yıl.. Yeni Bir Yol..

2006-12-31T23:57:00.000+02:00

Canım Öyküm;

Biraz sonra seninle birlikte yeni bir yıla gireceğiz..
Sen dayanamadın uyudun..
şu an kimbilir hangi rüyaların içinde gülümseyerek uyuyorsun..
Ben de biraz sonra yatağına geleceğim..
yeni bir yılı, seni koynuma alarak, sımsıkı sarılarak, kokunu içime çekerek, ve öperek karşılayacağım..

İkimizin de hayatında çok büyük değişikliklerin yaşandığı zorlu iki ayı geride bıraktık.
Sen beklediğimden çok daha olgun, beklediğimden çok daha anlayışlı karşıladın verilen kararları..

Ben sana söyleyene kadar, neyi nasıl anlatacağıma karar verene kadar neler düşünmüştüm.. içimde ne fırtınalar kopmuştu..
Oysa sen gerçekten çok büyümüşsün..
Yaşından beklenmeyecek bir olgunluk taşıyor güzel yüreğin..
Evet biz artık yola ANNE KIZ devam edeceğiz..
Baban her zaman ve her koşulda senin arkanda olacak ve ona her ihtiyacın olduğunda da yanında olacak..
Ama yol artık ikimizin yolu..
Birlikte, el ele yürüyeceğimiz bir yol..
Düşsek de beraber, koşsak da beraber yürüyeceğimiz bir yol bu..

Benim mutlu küçük prensesim..
Biliyorum ki derinlerinde taşıdığın güç, gözlerinde taşıdığın gülüşlerin, ve sıcacık yüreğinle çok güzel bir hayatın olacak..
Seni çok seviyorum..

Evde Sinema Keyfi

2006-12-10T22:11:00.000+02:00

Kızımla ikimizin artık yeni bir keyfi var :)
Sinema keyfi..

Son 3 akşamdır yemek sonrası keyfimiz..
Hangi filmi izleyeceğimizi doğal olarak küçük hanım seçiyor..
Cuma akşamı açılışı Jurassic Park ile yaptık, cumartesi akşamı Ölü Gelin ve bu akşam da Sevimli Canavarlar ı izledik..
O filmi seçerken ben de patlamış mısır niyetine çerezlerimizi ayarlıyorum (ballı cornflakes)
Sonra evdeki tüm ışıkları kapatıyoruz..
Koltuğun geniiişş köşe bölümüne yastıkların üzerine atıyoruz kendimizi..
üstümüze de bir battaniye…
o benim koynumda..
oooh değmeyin keyfimize :)

Dikkat ettim filmleri karanlıkta izlemeye karar verdiğimiz andan itibaren hep korkunç filmler seçti kendince..
sanırım karanlıkta korkup korkmayacağını anlamak istedi:)
Sonuç: korku falan yok.. ardından mışıl mışıl bir uykuya dalıyor:)

Öykü de korku kavramı çalışmıyor pek bizim yüzümüzden..
Çok küçükken 2 yaşlarındaydı sanırım.. tweety nin çizgi filmini almıştık..
Çizgi filmin başında Harry Potter 1 in reklamı vardı..
acayippp hoşuna gitmişi Öykünün..
gözlerini kocaman kocaman açar o reklamı izlerdi..
reklam bitince yine başa aldırtır defalarca izlerdi..
Öyle ki tweety yi falan izlediği yoktu hani..
sonra istemeye başladı o filmi..
bilenler bilir Harry Potter 1 de garip garip yaratıklar falan olmakla birlikte aslında epey de bir gerilim filmidir çocuklar için..

ve artık Öykü 3 yaşlarında iken biz ona Harry Potter 1 i aldık.
Filmi ailece aynen şöyle izledik: garip yaratıklar çıktığı anda babası ve ben kocaman kahkahalar attık.. “ahahahah ne kadar komikkk hiç böyle kulak olurmuuu aaa bak buruna bak iğrenççç .. çok komiiikk”
tabi garibim Öyküm de sandı ki bu film komedi filmi :)
çünkü o da doğal olarak anne ve babasına eşlik etti kahkahalarla..
e çocuk tv ye bakıyor garip bi yaratık.. anne ve babaya bakıyor gülmekten kırılıyorlar!!!
O ne yapsın ?:)
Ve bu böyle devam etti.. Öykü Harry Potter serilerine bayıldı..
4 film de sık izlenilenler bölümünde küçük hanımın..
ardından Yüzüklerin Efendisi serileri de aynı şekilde..
Tek sorun eve gelen arkadaşlarıyla izleyemiyor oluşu..
çünkü arkadaşları korkuyor bizimki “niye korkuyorsun ki o film, bu ateş canavarını bilgisayarda yapıyorlar” diyor..
ama sonuç arkadaşları hala korkuyor..
Öykü kahkaha atıp şu domuz burunlu deve bak (yüzük kardeşliğinden bir yaratık) diye gülerken arkadaşları çığlık atıp yüzlerini yastığın arkasına saklıyorlar..
bizimki de ne oluyor acaba diye onlara bakıyor..
Evet arkadaşlarıyla izleyememek dışında başka bi problemi yok Öykünün..

İşte benim minik cadım kendince karanlıkta korkup korkmayacağını test etti bu sinema keyiflerimizde..
özellikle ölü gelin i seçtiği dün gece anladım bunu :)
çünkü ölü gelin epey karanlık sahnelere sahip..
e ışıklar da kapalı..
ve korkmadığını gördü gene.. :)
sonra benim filmleri sordu..
senin korku filmlerinin hepsi altyzılı mı anneee dedi..
evet kızım dedim..
offf ladı bi :)

Ama bu sineme kayfi yapmaya başlamamız epey iyi oldu :)
nasıl heyecanlanıyor nasıl..
annnneeee hadiiii sinemaaaaa diyor :)
hemen hazırlanıyoruz:)

Biraz daha büyüyünce artık daha da keyifli olacak sinema arkadaşı olacağız kızımla..

Okur Yazar

2006-12-02T17:56:00.001+02:00

Gecikmiş bir yazı yine..
ama artık yavaş yavaş yazamadığım son 2 aydaki gelişmeleri anlatacağım kızımın hayatında.. Zira her gün bir yenilik, her gün bir gelişme mevcut..
ve hayat düzenimiz de tamamen değişim sürecinde..
zor bir zaman dilimi var önümüzde..
umarım öykü için en zararsız şekilde atlatabiliriz..

bunun dışında;
İlk söylemek istediğim şey; artık benim tatlı cadım bir okuryazarrr olduuu:)
artık dediğim de bir ay öncesinden bahsediyorum bu arada :)

8 Kasım 2006 tarihi itibariyle Öykü artık hemen hemen her şeyi okuyabiliyor..
Bu tarihte henüz 8 harf (e,l,a,t,i,n,o,r) öğrenmelerine rağmen, kelime içindeki bilmediği harfleri, kelimenin gidişatına göre kendisi tamamlamak veya bana sormak suretiyle artık okuyor her şeyi..

Eğitim sistemi hakkında ve geçirilen evreler hakkında daha sonra yazacağım ama 8 kasım günü ne oldu bilmiyorum, tek bildiğim o akşam okuldan geldiğinde Öykünün eline benim kitaplarımdan birini alıp okumaya başladığı!!
Ve okudukça daha da heveslendiği !!!

Okula başlamasının üzerinden henüz sadece 1.5 ay geçmiş ve henüz sadece 8 harf öğrenmişler..
o 8 harfle bir sürü kelime okuyabiliyor zaten.
Ama içinde hiç bilmediği harfler olmasına rağmen zorlansa da yine de sonuç: Öykü hanımın artık okuryazar olduğu..

O gece ikimizin yaşadığı mutluluğu anlatmama imkan yok..
sanırım yıllardır çok istediğimiz şeyi bu yaz yapabileceğiz..
deniz kenarında ikimiz de şezlonglara uzanıp kitaplarımızı okuyacağız..
laf aramıza bana en çok özendiği şeylerden biri buydu..
ve her yaz “ben ne zaman senin gibi kitabımı okuyacağım” diye mızıkçılık seansları yaşardık..

İşte 8 kasım gecesi ikimiz de fark ettik ki..
bu yaz çok keyifli geçecek çoook :)

Çocukların Dünyasından Bakabilmek

2006-10-08T17:41:00.000+03:00

Dün ilk veli toplantımız gerçekleşti :)
heyecanlı oluyormuş..
belki de ilk kez oluşu yüzünden :)

Genel toplantı 2 saat kadar sürdü.. anlatmak istediğim bir sürü şey var..
ama müdürün yaptığı kısacık bir konuşma çok etkiledi beni..
öncelikle bu yazıda bundan bahsetmek istiyorum..
oraya gelen tüm veliler 3 haftalık bir okul macerasından yorulmuş, her akşam çocuklara yaptırmaya çalıştığımız ev ödevlerinden bıkmış olarak ve kafasında bir sürü sorunlarla gelmişti..

Müdür bu maceraya çocuklarımızın gözüyle bakmaya çağırdı bizi..
bizim için ne kadar basit olan şeylerin çocukların dünyasında şimdi nasıl da zor olduğundan bahsetti bikaç örnekle..
ve bu onlara dev gibi gelen sorunlarla savaşmak için bize ne kadar ihtiyaç duyduklarını..

Mesela katalog dosyaları bilirsiniz.. kitap ve defterlerin dışında her gün hemen hemen 4 adet teksir kağıdı çalışmaları veya ödevleri oluyor. Ve sırayla bitenleri o katalog dosyaya diziyoruz.. şimdi düşünün.. ne kadar kolay değil mi a4 boyutundaki bir kağıdı o katalog dosyaya sokmak bizler için.. işten bile saymıyoruz.. 2 saniyemizi falan alıyor sanırım.. peki ya çocuklarımız açısından.. öyle büyük bir iş ki bu.. şeffaf dosyanın başını açtıramıyor uğraşıyor.. açtırdığı anda kağıdın en azından bir ucunu sokması lazım yoksa yine kapanıyor şeffaf dosyanın uçları.. kağıt buruşuyor, girmiyor, çocuk sinirleniyor, kendini başarısız buluyor, hele sıra arkadaşı sokabilmişse o kağıdı dosyaya eyvah ki eyvah.. vs..

gerçekten onların açısından düşününce her şey çok farklı bi hale geliyor..
bizim 2 saniyemizi alan bi iş çocukların beden ve ruhsal olarak yorulmasına neden oluyor..
yani gerçekten bizler şu 3 haftadır nasıl sabırlar göstermekteyiz oyun çocuklarını her akşam ödev yapmaya alıştırmak için ama ya onlar..
onlar 3 haftada nasıl da büyük şeyler başardılar..
oyun oynanmayan, her istediğinde konuşamadığı, konuşmak için parmak kaldırmak zorunda olduğu, sırada oturmak zorunda olduğu hatta sırasını biriyle paylaşmak zorunda olduğu, ve oyunların değil derslerin yapıldığı bir okula alışmak, her akşam anneyle babayla oynamak ya da çizgi film izlemek dururken, parmakları çok yoran henüz çok da iyi anlamadığı bir takım şekilleri yapabilmek… vs..

evet ilkokul 1. sınıf gerçekten gerek çocuklarımız, gerek bizler, gerekse öğretmenler açısından en zor ve en önemli yıllardan biri.. ve çocuklarımızın bizim desteğimize en fazla ihtiyaç duyduğu zamanlardan biri.. bütün okul hayatının temelleri atılıyor bu yıl:)
ben öncelikle ilkokul bire giden çocuğu olan tüm anne ve babalara sabır diliyorum:)
bu yıl zor ve büyük işler başaracak olan çocuklarımıza da başarılar..

Cesur Kızım

2006-09-27T23:55:00.000+03:00

Annen neredeyse iki hafta geriden yazabiliyor ya neyse idare edicen artık böyle..

18 Eylül 2006 :
Eveeeeettttt kızım artık resmi olarak okullu olduuu…
minik minik hepsi aynı kıyafetle öyle şirinler kiii..
hiç okul problemi yaşamadık biz..
ne kolay oldu diyorum şimdi..
sanki mutlaka sorun çıkması gerekiyormuş gibi..
çıkmayınca şaşırıyor insan..

Okul başladı başlamasına ama ben bir olayı anlatmak istiyorum..
Kızım çok büyümüş benim arkadaşlar..
ve çok cesur bir kız olmuş..
ne desem ne kadar övsem az gelicek..
gurur duydum kızımla bir kez daha..

Olay şu:
Bildiğiniz gibi geçen hafta test sürüşümüz vardı:)
ve bu deneme haftası boyunca gelen servis, 18 eylül pazartesi günü gelmemiş.
Tüm servislere yeniden düzenleme yapılmış..
böylece öykü geçen hafta 1 numaralı servisteyken bu hafta ve bundan sonra 41 numaralı servise binecekmiş.
Okulun ilk günü telaşı belki Öykü hanımda yoktu ama biz anne ve babasında vardı.
İkimiz de cep telefonlarımızı evde unutmuşuz sabah okula giderken..
e ordan da işe gittik ikimiz de tabi..
veee öykücüm akşam 41 numaralı servise biniyor, servis şoförü evi tarif etmemiz için bilin bakalım kimi arıyor??
Benim cep telefonumu!!!
Açan yok..
baba aranıyor açan yok..
öyküye ev telefonunu soruyorlar, anneannesinin numarasını söylüyor arıyorlar açan yok, niye çünkü anneanne de sokakta öyküyü beklemekte!!!
Ve arkadaşlar okul ile evin arası 10 dakika iken 45 dakikada evi buluyorlar..
muhtara gidiyorlar tarif aldıktan sonra yola devam ederken öykü bizim eve yakın anacadde üzerindeki benzin istasyonunu tanıyor..
ve ordan gerisini kendisi tarif ediyor..
Olay bu…

günlerdir düşünüyorum..
okulun ilk günü..
kalabalık..
servis kalabalık..
geçen haftaki gibi sadece ilkokul 1. sınıf öğrencileri yok..
lise son bile var..
servisten tanıdığı kimse yok.
Şoför değişmiş..
ve evi bulamıyorlar..
anneye babaya ve anneanneye ulaşılamıyor!!!
Çok kötü değil mi!!!
Ve bu macera yeterince uzun sürüyor!!
Ben olsam korkardım..
öykü ağlamış olsaydı bile gayet doğal bulurdum..
ama bizim cadı ne ağlamış, ne panik olmuş, gayet soğukkanlı bir biçimde evini tarif etmeye çalışmış..

Söyleyecek başka söz bulamıyorum..

Seninle gerçekten gurur duyuyorum canım kızım..
bu yaşında beklenmedik sorunlarınla hiç panik olmadan baş edebildiğin için..
cesaretin için..
ve tabiî ki okul sorunu yaşamadığın için de..

(itiraf ediyorum, insan kendisiyle de gurur duyuyor azıcık, ben kızımı böyle yetiştiririm işte der gibi yani :))))

Test Sürüşü Haftası

2006-09-25T23:20:00.000+03:00

Küçük hanım artık okullu oldu..
bir haftalık test sürüşünü başarıyla tamamlandı.
Sanırım biz anne babalar çocuklardan daha heyecanlıydık..
bu hafta kıyafetler serbestti.

12 eylül Salı sabahı..
okula gittiğimizde öykünün anaokulundan 3 kızın da tan kolejine yazıldığını gördük..
ama öykünün çok iyi anlaştığı arkadaşlarından değilmiş üçü de :)
Önce bir saatlik kahvaltı, ve kahvaltı sırasında velilerin ve çocukların birbiriyle tanışması gerçekleşti..
Ardından çocuklar sınıflarına, biz anne babalar da konferans salonuna gittik..
konferans gerçekten iyiydi..
kafama takılan biçok sorunun yanıtını buldum en azından ben..
konferans bitiminde sınıflarında ziyaret ettik ufaklıkları.. :)
ardından servis ayarlaması güzergah tespiti vs yapılarak evlerimize dağıldık..
sorunsuz bir gündü..
küçük hanım çok mutluydu..
okulunu da arkadaşlarını da hepsinden önemlisi öğretmenini çok sevdiğini defalarca yineledi..

13 eylül Çarşamba sabahı..
okula servisle gittik..
annemi de aldım yanıma.. çünkü kıyafetleri alacaktık.
Bi öğrenemedim şu kumaşların cinsinden dokunarak anlamayı:)
yıkayınca uzar mı çeker mi bilemediğimden kaç beden alacağıma da karar verememiştim bi önceki gün..
annemle öykünün üzerine deneyerek sonunda seçtik kıyafetlerini..
sonra öykü sınıfına çıktı koştura koştura..
ilk teneffüsü bekledik annemle okulun bahçesinde çay keyfi yaparak..
ilk teneffüste öykünün yanına gittim..
bizimki oralı bile değil:)
"ben işe gitsem olur mu öykücüm" dedim..
cevap : "Sen daha burada mısın ki?? Niye gitmedin?? !!!!"

Devletimiz sağolsun bu yıl ilkokul birleri bir hafta erken başlattı okula..
sebep uyum problemi idi..
ama ufaklıkların hiçbiri sorun yaşamıyordu walla..
gereksizmiş bir hafta erken açılması okulların..

14 eylül Perşembe..
küçük hanım servisiyle gitti servisiyle döndü..
ilk defa yalnız gidip geliyor bugün..
tüm gün hiç haberleşmiyoruz..
akşam eve çok mutlu bir çocuk olarak dönüyor..
benim bu gece aylardır hayalini kurduğum konser vardı..
samael le orphaned land oralarda İstanbullarda coştururken insanları..
ben kuzu kuzu evimde oturdum..
alacağın olsun milli eğitim bakanlığı!!!

15 eylül Cuma..
yine sorunsuz bir şekilde ve yalnız başına günü tamamlıyoruz..

Ve ben haftanın sonunda kızımla gurur duyuyorum..
hiç problemsiz yaşattığı için bu ilk haftayı..
kendi kendine her işini halledebildiği için..
Seni çok seviyorum prensesim benim..

Tatil Bitti

2006-09-19T00:28:00.002+03:00

Evet benim minik cadım bugün resmi olarak okula başladı..
ama ben bugünü daha sonra anlatacağım, çünkü şu anda geçtiğimiz haftaları kısaca özetlemek istiyorum.

(Anneciğin bir haftadır sana yazmaya çalışıyor bitanem ama şu annenin baş belası “zaman” geçtiğimiz haftalarda yine ful çalıştı:)

Öykü hanım yaklaşık 2 hafta önce deniz sezonunu kapattı.
Her yaz 2 ay süresince anneannesi ve dedesiyle birlikte erdekte kalmakta küçük hanım.
Geçen yaz yüzmeyi tamamen öğrenmişti.
Bu yaz yüzüşüne artistik hareketler ekledi ve dalmayı öğrendi:)
tabiî ki yaşıtı olup yüzemeyenlere veya kolluk ile yüzenlere çaktırmadan havasını da attı:)
Bu cümlede “çaktırmadan” kelimesi özellikle önemli..
Çünkü gerçekten hava attığını çaktırmamak için elinden geleni yapıyor:)
Plajda oturup onu denizde yüzerken ve hava atarken izlemek öyle keyifli ki..
Mesela en son aklımda kalan bir baba kız a attığı hava: kız simitte, babası yanında.. kıyıdalar..
biz kumsala geldik.. üstümüzü çıkardık yağlandık ve öykü doğru denize ..
hiç tereddüt etmeden, hiç duraksamadan (su soğukmuş falan umrunda değil) atıyor kendini suya.. ve yüzmeye başlıyor..
kızın babası kızına diyor ki: “gördün mü kardeş ne güzel yüzüyor” !!!
Öykü bir an duruyor.. onlara bakıyor.. ve hiç umursamaz triplerinde sanki söylenileni duymamış gibi yüzmeye devam ediyor..
uzun bir süre sürekli o kız ve babasının çevresinde ama bizimki..
normal yüzme, sırtüstü yüzme, suya yatma, dalma.. vs.. bildiği ne kadar şey varsa orada sergiliyor benim minik cadım.
Ama dediğim gibi hiç çaktırmıyoruz bunu:)
adam ve kız o yüzdükçe daha da konuşuyorlar..
hatta adam kumsalda oturan eşine seslenip öyküyü gösteriyor bir de, nasıl yüzüyor diye…
ondan sonra iptal tabi bizimkisi :)
Şu benim bitanem alem ya :)

Ben tabiî ki her haftasonu erdekteydim bu yüzden..
Cuma akşamı işten çıktıktan sonra gidip Pazar akşamı döndüm..
babası bu yaz iş değişikliği yaptığı için ve yeni başladığı işyerinde cumartesi günleri de çalışma olduğu için.. biz Öyküyle bu yaz bolca “anne-kız haftasonları” yaşadık..
akşamüzeri denizden döndükten sonra.. duşumuzu alıp hemen “anne-kız” yürüyüşlerimizi yaptık her akşam..
“anne-kız yürüyüşü” diyorum çünkü bu ismi Öykü verdi yürüyüşlerimize..
Erdek-Ocakların güzel bir yürüyüş alanı var denize paralel..
bir yanınızda deniz bir yanınızda cıvıl cıvıl kafeler mağazalar vs..
tabi bu yürüyüşlerimizin değişmez parçaları da var..
mesela her yürüyüşümüzde mutlaka kaynamış mısır ve dondurma yemek gibi..
her yürüyüşümüzde mutlaka “dvd-kitap” satan mağazaya uğramak gibi..
her yürüyüşümüzde mutlaka kumsala inip denize taş atmak gibi :)

Ve bitanem biliyor musun ben seninle bu yürüyüşleri öyle seviyorum ki..
öyle seviyorum :)

Neyse küçük hanım 6 eylül de artık tatili bitirip Bursaya evimize döndü..
Evini öyle özlemiş ki.. tüm odaları gezip, eşyalarını okşadı..
“ya annecim ben çok özledimmm evimizi” diyerek her odayı kokladı..
Gece ben birlikte yatmak istedim Öyküyle..
ama küçük hanımın rahatını bozuyormuşum!!!
İstemedi!!
Yalnız yatacakmış!!
Ben bir anda kendimi ona yalvarırken buldum!!
“nolur Öykü bu gece koynumda yat”!!!!
hemen kendimi toparladım tabii yaptığım şeyi fark edince:)
Ama çok özlemiştim ben kızımı yaaa :)

İlginç bir şey var geceden..
başucundaki komedinde hep su bulundururum..
öpüştük koklaştık iyigeceler tatlırüyalar diledik..
su istedi sürahiden bardağa döktüm..
ışığı açmamı istedi..
neden dedim.. ??
“Sürahimizi de çok özledim de bi bakayım” dedi!!!!
Espri yapmıyordu ciddiydi..
gerçekten sürahimizi bile özlemişti.. :)
tatlı cadım benim :)

Elveda Konser

2006-09-05T20:20:00.000+03:00

Bugün büyük bir hayalimden vazgeçmek zorunda kaldım..
Haftaya Perşembe akşamı yani 14 eylül de istanbulda en sevdiğim gruplardan iki tanesinin birden konseri var..
Orphaned Land ve Samael..
kaç aydır ikisini birden aynı gecede izleyebileceğime inanamıyordum..
en sevdiğim gruplardan iki tanesi birden Türkiyeye geliyor konser vermek için..
ve aynı gecede ikisini birden canlı dinleyeceğim..
inanılmazzz bişey buuu..
kaçırmak için hiçbir nedenim olamazdı..
hayaller kuruldu aylardır, planlar yapıldı, yeni melek gösteri merkezinin yeri bile öğrenildi, salonun hangi kısmından bilet alınacağına kadar planlandı yani..
artık geri sayım başlamıştı..

Ve bugün…
üstüne bir bardak soğuk su mu içmeliyim şimdi kaç aydır kurduğum hayallerin??

Minik cadımın gideceği okuldan aradılar..
programda değişiklikler yapmışlar..
9 eylülde yapılması planlanan “çocuklar ve velilerin tanışma gecesi” ertelenmiş 12 eylül sabahı yapılacakmış!!!
Ve 13-14-15 eylül günleri de çocuklar bir ebeveyniyle birlikte okula gideceklermiş!!
Oysa daha bir hafta önceki görüşmemizde okulun 18 inde açılacağını belirtmişlerdi..
devlet okullarına uygulanan “bir hafta erken açılma” projesinin özel okulları kapsamadığını ve gerek olmadığını söylemişlerdiiiii!!!
Ve ben bugüne kadar hep konseri hayal ederek ve heyecanlanarak yaşarken..
bugün elveda dedim hayallerime..
Hem kızımın okula haftaya başlayacağını duyunca kalbim daha hızlı çarpmaya başladı..
hem de konsere gidemeyecek olmamın burukluğu kapladı içimi..

İşte anneliğin, kişisel isteklerin ve hayallerin önüne geçtiği bir olay daha..
değer mi.. tabiî ki değer.. bu sorgulanamaz bile..
ama öyle işte..
gitti benim konserrrr..

Şimdi benim minik cadım..
sen bu blogunu bilmem kaç yıl sonra okurken bu yazıyı özellikle iyi oku..
bana bir konser borçlusunnnn!!!
Ve benim bu konserde şu halimle yaşayacağım coşkuyu!!!
Bilmem anlatabildim mi??

Şimdi ne mi yapıyorum..
içimden zamanlamaya küfrederek Samael imi ve Orphaned Land ı mı açtım son ses dinliyorum..

İlkokul Fobisi

2006-08-25T17:28:00.000+03:00

Küçük hanım Çarşamba günü okulunu görmeye gitti..
gidişteki öykü ve dönüşteki öykü epey farklıydı..
kafasında ilkokul u nasıl canlandırdıysa, düşündüğü gibi olmadığını gördü sanırım.

Öykü dönem dönem “ben ilkokuldan korkuyorum” diye söylense de..
dönem dönem de “ne var korkacak, ben bebek miyim” diye tepkiler de verdiği için ve ne kadar üstelersem üsteleyeyim bu konu hakkında pek konuşmadığı için; en iyisi onu okuluna götürmek diye karar verdik ve götürdük:)
Heyecanını sürekli gülümseyerek yansıttı benim minik cadım.
Kendimden biliyorum ben de çok heyecanlı olduğumda sürekli gülümserim.
Kapanmaz bir türlü ağzım.
Kahkaha değil gülümseme.
Öyküm de aynen böyleydi:)
sorulan tüm sorulara mümkün olduğunca kısa cümlelerle cevap verdi önce..
sonra öğretmeni “hadi okulumuzu gezelim” diyerek elinden tutup götürdü..
giderken yüzünde yine aynı gülümseme ile bize el salladı.
ben biliyordum o sırada heyecandan kalbinin durmak üzere olduğunu o gülüşten :)

Yaklaşık 1 saat kadar yalnız kaldılar öğretmeni ile..
biz yanlarına gittiğimizde (4 öğretmen ve öykü) çoktan kaynaşmışlardı..
şarkılar söyletmişler.. hatta bizimki soru sormuş öğretmenlere!!!
Kelebek ile güvenin farkını sormuş :)
hiçbir öğretmen bilememiş.
Bizimki de anlatmış..
Okuldan çıktığımızda öykü epey rahatlamış yine hemen yaramazlıklarına başlamıştı bile:)

Akşam konuştuğumuzda: öğretmenini çok sevdiğini, öğretmeninin çok sıcakkanlı olduğunu (aynen öykünün tabiridir) çok iyi biri olduğunu, okulunu da sevdiğini (havuz var zaten nasıl sevmesin ki) söyledi..

Sonuç: ilkokul fobimiz artık yok!!!

6 Yıl

2006-07-25T00:57:00.004+03:00

Hangi anneye sorarsanız sorun, en mutlu olduğu güne hep bebeğini doğurduğu günü söyler.. Doğum ne derece zorlu geçmiş olursa olsun, tartışmasız bir annenin en mutlu olduğu gün bebeğini kucağına aldığı ilk gündür..

6 yıl önce.. tam da bu saatlerde yani gece 01 i gösterirken ilk kez doğma belirtilerini göstermişti benim minik cadım da.. öyle heyecanlıydım ki.. en ufak bir ağrıyı “acaba sancı bu mu” merakıyla hissetmeye çalışıyordum..
Öyküm öyle mutluymuş ki karnımda.. doğmamak için epey direnmişti :)

doktorlar ve ultrason ve takvim hesaplama yöntemleri hepsi doğum günü olarak 17 temmuzu işaret ediyordu..

ilk duyduğumda düşünmüştüm yengeç burcu olacaktı.. can dostum un burcu.. çok iyi bilirim yengeçlerin duygusallığını.. 23 temmuz da aslana dönüyordu burç.. benim burcum.. içimden hep derdim ki.. "6 gün daha kalır mısın ki karnımda" :) çok duygusal olmasın istemiştim sanırım..

ve 17 temmuz nihayet geldi.. doğuma dair hiçbir belirti yok.. doktor her şeyin normal olduğunu söylüyor.. kitaplardan okumuşuz eşimle sancı nasıl bişey.. ben sürekli sancı bekliyorum.. gelmiyor..

18 temmuz oluyor.. yine benim cadımdan doğmak istediğine dair belirti yok.. yine doktor..

hesaplanan doğum tarihi geçtikten sonra her gün doktora gitmeniz gerekiyor.. bebeğin kalp atışları dinleniyor her gün.. her gün ultrasonla suyun yaşlanıp yaşlanmadığına bakılıyor.. her gün doktor muayene ederek açıklığı ölçüyor..

ve ben 18 temmuz da ilk kez gerçek bir doğumhaneye giriyorum.. !!! çünkü kalp atışlarının dinlendiği oda doğumhanenin içinde.. gerisi benim için tam bir facia.. o güne kadar sürekli kendi kendime bastırdığım “doğum korkusu” hortluyor doğumhanedeki kadınları görünce.. izlediğim filmler hikayeymiş.. acı çeken yüz ifadeleri görüyorum birsürü.. bağıran, inleyen kadınlar.. çıtımı bile çıkarmadan sıramı bekliyorum.. O sırada doğurmayacağım için, sadece rutin bir muayene olacağı için kendimi şanslı sayıyorum!?!?!? :) kalp atışları normal.. her şey normal.. çıkıyorum doğumhaneden.. anneme ilk kez “ben doğuramayacağım, sezaryan olsun” diyorum.. tüm aile şokta.. 9 ay boyunca kesinlikle sezaryan istemeyen, kesinlikle korktuğuna dair bir ipucu vermeyen bendeniz.. şimdi doğuramayacağımı söylüyorum.. gece uyuyamıyorum.. gördüğüm kadınların yüz ifadeleri gözümün önünden gitmiyor..

19 temmuz.. hala sancım başlamıyor.. mutlu oluyorum.. yine doktor.. yine muayeneler.. doktora da söylüyorum ben sezaryan istiyorum diye.. doktor beni ikna ediyor.. her şey normal gidiyor boşuna ameliyat olma.. normal doğumun faydalarını bir kez daha anlatıyor.. hepsini biliyorum ki zaten.. sakince bekliyorum sancıyı.. sürekli kızımla konuşuyorum, okşuyorum karnımdan.. "sen güç ver bana" diyorum..

20 temmuz geçiyor, 21 temmuz geçiyor, 22 temmuz geçiyor, 23 temmuz geçiyor..

her gün doktor her gün muayene.. bizimki içeride memnun.. hadi doğ artık kızım doğ.. bak burcun aslan da oldu artık hem.. annen gibi inatçı olacaksın belli :)

stres her geçen gün artıyor..

24 temmuz geliyor.. doktordayım yine.. yaptığı muayene sırasında çok canımı acıtıyor.. elini bir çıkarıyor.. kanlı!!!!!!!! Bayılacak gibi hissediyorum, sanırım tansiyonum düştü.. "korkma" diyor.. "kan değil bu ilaç"!!! "Açıklığı 1 cm den 2 cm ye çıkardım"!! diyor.!!! Ultrasonla muayenede bebeğin 3 kilo 200 gram civarı olmuş diyor.. nasıl seviniyorum.. biraz önce çektiğim acıyı unutuyorum.. çünkü hamile kaldığımda 42 kiloydum ben.. Ve hamileliğim boyunca 14 kilo almıştım.. vay be diyorum kocaman olmuş bebeğim:)

"bu gece doğum başlamazsa.. yarın sezaryana alacağız artık" diyor..

son gün yaniiii!!!

Ve gün geceye geçerek tarihler 25 temmuzu gösteriyor artık..

ilk sancı…

ama öyle az ki.. sanki az bi gaz sancısı gibi.. hiç kitaplarda okuduğumuz gibi karışık değil.. saate bakıyorum 01:00.. eğer diyorum bir daha saat 03 gibi gelirse buna benzer bi sancı demek ki süreç başlayacak.. çok az bir zaman geçiyor.. yine aynı küçük sancı.. saate bakıyorum 01:03.. olamaz diyorum.. iki sancının arası 3 dakika olduğunda benim şu an doğurmam lazım diyorum..

öyle yazıyor kitaplar.. yatıyorum.. 3 dakika sonra yine geliyor.. 3 dakika sonra yine.. 3 dakika sonra yine.. eşimi uyandırıyorum.. benim galiba sancım başladı diyorum.. birden yataktan fırlıyor.. 3 dakikada bir diyorum.. şimdi doğuruyor olman lazım o zaman diyor.. gülüyoruz ikimiz de.. belki de psikolojik olarak sancı hissediyorum diyorum.. yatıyoruz.. ama 3 dakikada bir düzenli geliyor benim sancı.. geziyorum evde.. sadece şaşkınlık hakim duygu olarak.. hastaneyi arıyoruz durumu anlatıyoruz.. telefonla bişey söyleyemeyiz gelin muayene edelim diyorlar..

saat 03:00 hastaneye gidiyoruz..

ebe muayene ediyor.. "sabah doğurursun" diyor!!!!

Şok!!!

Öyle hafif ki sancım.. varla yok arası.. bu muymuş diyorum sancı sancı dedikleri şey.. bir ileri bir geri sürekli yürüyorum.. zaman geçtikçe sancı artık daha hissedilir hale geliyor.. artık yürürken sancı geldiğinde öne eğiliyorum karnımı tutup istemsizce.. ama hala hiç ses çıkarmıyorum.. ve saat 05:00 ebe suyumu patlatıyor!!! Ve anlıyorum sancı nasıl bişey!!!! Beklediğimden de, okuduğumdan da daha korkunç.. ve gerçekten anlatmak mümkün değil.. ve öyle sık ki iki sancının arası, nefes almaya zaman bulamıyorum arasında..

1 saat 40 dakika .. 10 saniye ara vermeksizin sancı.. o sırada biri bana gelip dese ki.. "seni öldüreceğiz bu acıdan kurtulacaksın".. kabul edeceğim hiç düşünmeden!!

Bundan öte bir tanımı yok sancının..

saat 06:30 doğum masasına yatıyorum..

bu bölümü anlatmayacağım :)

bir ara öldüğümü bile düşündüm masadayken..

Ve saat 06:40…

……..

müthiş bir rahatlama, sancı pat diye bitiyor..

ebe elinde çocuğumu sallıyor..

hiç kan yokkk!!

Her yeri bembeyaz..

sanki margarin yağı gezdirmişler bütün vücudunda gibi..

ağlamıyor..

ebe kıçına bir tokat atıyor..

ıyk diye bir ses..

benim çocuğummmmm buuu!!

Yıkıyorlar..

3 kilo 900 gram!!!!!!!!! 54 cm boyunda..

bembeyaz pamuk gibi..

kocaman simsiyah gözleri var..

minicik bi burnu..

minicik bir ağzı..

kucağıma veriyorlar..

İşte bu………

hayat bu…….

Yaşamak bu……

gözlerini kocaman kocaman açmış sürekli dil çıkarıyor..

ebe "aç bu" diyor hemen emzir..

hemen emziriyorum..

hemen kapıyor zaten ..

Doktor geliyor..

Öyküyü görünce şok..

kocaman bebek ve ben..

3.900 kg. diyor ebe..

nasıl doğurdun diyor bana!?!?!?!?

Normalde 3.800 den ağır bebekleri sezaryana alıyorlarmış!!!

Benim kocaman minik cadım..

ağlamayı bilmeyen..

bazen sesini duyabilmek için zorla ağlattığım, benim gibi hep gülümseyen, coşkulu, hırslı, duygusal, sıcakkanlı, hayal dünyası kocaman ve mutlu çocuğum..

Bugün 6 yaşını dolduruyorsun..

senin için çok önemli bir yıl olacak bu..

ilkokula başlıyorsun..

geleceğinin temellerini atacaksın bu yıl..

senin için en doğru kararı verdiğimize inanıyorum okul seçiminde..

6 yıldır yaşamımın en temel direği, beni yaşama bağlayan pamuk prensesim..

seninle bir yaşam ne denli güç olsa da.. sensiz nefes alamayacak kadar sana aitim aslında..

akşam işten geldiğimde, beni gördüğünde parlayan gözlerin için teşekkür ederim..

gözlerindeki ışıltı için teşekkür ederim..

annecim diye attığın çığlıklar için teşekkür ederim..

birbirimize doyamadığımız anlarda burnunu enseme yapıştırıp dakikalarca koklamaların için teşekkür ederim..

"dünyanın en güzel annesi" diyerek beni sevdiğin için teşekkür ederim..

küstüğünde büktüğün dudakların, telefonda “kokunu özledim” diye ağlayışların, koynuma usulca sokuluşların, ikimizin yaşadığı gülme krizleri…

Anlatmakla bitiremem ki bitanem ben seni.. ne seni.. ne de sana olan sevgimi.. ne de sana olan bağlılığımı..

Öyküm benim..

telefonda her gün tekrar ettirdiğin, duymaktan hoşlandığın sözlerle bitiriyorum yazımı…

Öykümmm benim, pamuk prensesim, dünyanın en güzel kızı, ipek saçlım, yay kaşlım, ok kirpiklim, zeytin gözlüm, fındık burunlum, kiraz dudaklım, tatlı dillim, pamuk yanaklım, yaşamımın güneşi, seni çok seviyorum canım kızım çok seviyorum..

Memeli Hayvanlar

2006-07-01T14:57:00.003+03:00

Öyküyle memeli hayvanları çalışıyoruz geçen gün..

bir kitabı var: ilk resimli ansiklopedim (hayvanlar).
Hemen belirteyim harika bir kitap…
ben bile çok severek okuyorum:)
Memeli hayvanların ortak özelliklerini okuduk..
anne sütü ile beslendikleri, ve çocuklarına çok iyi baktıkları, yavruların doğana kadar anne karnında büyüdükleri gibi bir takım ortak özellikleri olduğunu öğretmeye çalıştım kitap yardımıyla..
sonra örnekler takip etti..
aslan, kedi, köpek, tavşan, domuz, at, yarasa, balina vs..
insanın da memeli hayvanlardan olduğunu anlatmam epey zorlu olsa da (biz bir hayvan mıyız yaniiii, gibi sorularla boğuşsam da) sonunda anlaştık ikimiz..

Sonra oyunlar oynadık..

aradan bikaç saat geçti..
ben aklında ne kalmış test etmek için sordum:
-öykü, memeli hayvanları hatırlıyor musun?
-evet annecim.
-say bakalım bikaç örnek..
-aslanın karısı, balinanın karısı, köpeğin karısı………..

:)
Meğer benim minik cadım memeli hayvanlar deyince hep dişileri algılamış..
haksız da değil aslında çocuk, yavru doğana kadar annenin vücudunda büyür diyorum.. doğal olarak o da dişileri düşünüyor..
anne sütü ile beslenir diyorum.. doğal olarak yine dişileri düşünüyor..
e bir de meme :)
zaten kelime olarak bildiği meme de dişilere mahsus bişey kafasında..

Gülme krizim geçtikten sonra uzun uzun anlattım tabi..
erkeklerin de memeli olduğunu..
hatta babanın memeleri yok mu dedim.
Vaarr dedi..
e işte bak dedim baban da bir memeli.. :)

Gelişim Raporu

2006-06-20T13:02:00.002+03:00

ÖYKÜ CENGİZ
GELİŞİM RAPORU

*Eylül’de 74 aylık olacak.

SOSYAL – DUYGUSAL ALAN
Öykü sosyal bir çocuk. Yeni girdiği ortamlara kolaylıkla uyum sağlıyor. Hırslı ve azimli bir yapıya sahip. Grup içerisinde sorumluluk alıyor ve aldığı sorumlulukları yerine getiriyor. Sınıf arkadaşları ile iyi geçiniyor. Grup işbirliğine dayanan çalışmalara katılıyor. Başkalarının duygularını anlıyor, onların sıkıntı ve mutluluklarını paylaşmayı seviyor. Kendi duygularını rahatlıkla ifade ediyor.

SÖZSEL – DİLSEL ALAN
Yaşına göre kelime hazinesi çok iyi. Anlatılanları kavrıyor ve uygulamaya geçiyor. Arkadaşları ve yetişkinlerle iyi iletişim kuruyor. Sözcükleri cümle içerisinde uygun yerlerde kullanıyor.

MANTIKSAL – MATEMATİKSEL ALAN
Gözlem yeteneği çok gelişmiş. Çevresindeki olaylara karşı duyarlı. Olaylar arasında neden-sonuç ilişkisi kurma, problem olması durumunda çözüm üretme becerisi oldukça gelişmiş. Sayıları tanıyor ve kullanıyor. Şekilleri ve kavramları sıralama, gruplama, eşleştirme, ayırt etme konularında çok başarılı.

DOĞA ALANI
Doğa olaylarını gözlemeyi seviyor. Bitki yetiştirmeye, hayvan beslemeye karşı özel bir ilgisi var. Doğa olayları hakkında konuşulduğunda fikir yürütüyor, yapılan etkinliklere katılıyor. Doğa gezilerini seviyor.

MÜZİKSEL ALAN
Şarkı söylemeyi, müzik eşliğinde dans etmeyi çok seviyor. Ritim duygusu, sesleri ayırt etme becerisi çok gelişmiş.

BEDENSEL – KİNESTETİK ALAN
Bedensel aktivitelerden hoşlanıyor. Vücut koordinasyonu, esnekliği ve vücut dilini kullanma becerisi olağanüstü iyi. Çok hareketli bir yapıya sahip. Sanat etkinliklerine severek katılıyor. Ve bu çalışmalarda yaratıcılığını ortaya koyabiliyor. Kendine özgü resimler çiziyor. Bu yönde desteklenmesi onun başarısını arttırır.

NOT:
Öykü’nün el sanatlarına olan ilgisi dikkat çekici olup, yaparak – yaşayarak öğrenmenin ağırlıklı olduğu, akademik destek görebileceği, yeteneklerini geliştirebileceği ve sosyal aktiviteleri önemseyen bir okulda mutlu ve başarılı olacağı kanısındayız.

(Küçük hanım için bir yıl devam ettiği anaokulunun hazırladığı gelişim raporu bu. Bu raporda beni şaşırtan hiçbişey olmadı. Evet bu benim kızım!! Ama şaşırdığım nokta okulun bir yıl içinde tüm bunları yakalayabilmiş olması!! Tabi ki bu rapordan sonra insanı bir telaş alıyor ki onu başka bir zaman ayrıntılı ele alacağım.. Doğru okul seçme telaşı bu!! Akademik kariyer mi ön planda olacak yoksa mutlu çocuk mu?? Resmen böyle bir ikilemin içinde buluyor insan kendini.. neyse dediğim gibi bu konuyu daha sonra ayrıntılı anlatacağım.. )

1.ODA

2006-06-19T10:17:00.000+03:00

Kızım büyümüş…
Zaman ne çabuk geçmiş gibi geliyor böyle birden farkedince..
Oysa bazen nasıl ağır geçse de..
Cumartesi günü kızımın yılsonu gösterisi vardı..
Anaokulundan mezun oldu da küçük hanımın kendileri :)
Kep bile fırlattılar havaya.. daha ne diyeyim yani:)

Bu oda.. yüreğimin en temiz, en renkli odası:)
Kimsenin ama hiç kimsenin (kendime rağmen kendimin bile) zarar veremeyeceği kadar sağlam duvarlarla örülü..
İçerisi cıvıl cıvıl..
İçerisi mutluluğun kokusu ile dolu..

7 oda var benim yüreğimde..
bilenler bilir..
nasıl ki 7.oda m karanlık ise, 1.oda m da inadına aydınlık, inadına ferah..
kızımın odası burası.. benim minik tatlı cadımın:)

bir kızınız varsa anlarsınız..
onunla birlikte geçirilen her an başka bir dünya gibidir..
her an yeni bişeyler görürüsünüz, yeni bir şeyler öğrenirsiniz siz de onunla birlikte..
bazen yaşamı yeniden anlamlandırırsınız..
hiç monoton geçmez onunlayken zaman..
yuh dediğiniz anlar çoğunluktadır..
hiç aklınıza gelmeyecek sorularla hiç aklınıza gelmeyecek diyaloglarla karşılaşırsınız :)

insan hiçbir şeyi unutmayacağım sanıyor yaşarken..
ama unutuyor ..
zaman kalın bir örtü gibi bazen örtüyor sizi usulca..
geçen gün temizlik yaparken küçük bir kağıt buldum kitapların arasında..
kızımın 10 aylıkken söyleyebildiği kelimeleri not etmişim!!!
5 yıl öncesine götürdü beni o kağıt..
ve 5 yıl öncesinden bugüne hızlıca gidip geldim..
unutmayacağım sandığım ne çok şeyi unuttuğumu farkettim..
söz uçar yazı kalır dı değil mi??
bu yüzden yazmaya karar verdim 1.odanın hikayelerini de..
kızım büyüdüğü zaman ona güzel bir anı defteri gibi olsun diye.. (annesinin gözünden)
dönem dönem eskiye dair hatırladıklarımdan da yazacağım..

ne kadar zorlu bir yol olursa olsun annelik..
her anı tadına doyulmayacak kadar güzel..